رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫آنچه در لستات خون‌آشام گذشت...
‫اگه الان داری اینو می‌شنوی،
‫حتماً آدم خیلی خاص و برگزیده‌ای هستی.
‫لویی، کسی به اسم دنیل مالوی می‌شناسی؟
‫همچین چیزی هیچ‌وقت اتفاق نیفتاده!
‫مزخرفه. ‫بازنویسیش می‌کنیم.
‫به همون مزخرفی مستندی درباره‌ی یه گروه راک
‫که خودشون رو جای خون‌آشام‌ها جا زدن ‫و خواننده‌شون یه خون‌آشام واقعیه.
‫درسته که بچگی‌هات لکنت داشتی؟
‫اسم من رگلان جیمزه.
‫آقای مالوی دوست داره زنده بمونه، رشید.
‫به فکر افتادم که چه حسی داره
‫با بقیه راه بیفتی، ‫دسته‌جمعی شکار کنی.
‫تیم دندون‌ها.
‫فنگ گنگ.
‫حدس می‌زنم یه آدم خاص و برگزیده مثل تو
‫از یه کم کثافت توی ساندویچش بدش نیاد.
‫پس الان تقدیمت می‌کنم...
‫خدایی خوناشامی؟
‫اون موقع چه حسی داشت.
‫نوپا.
‫عاشق.
‫مادر.
‫شما دارین به شکست‌ خورده‌ها گوش می‌دین،
‫آلبوم هشت، روی اول.
‫اگه بعد از اون...
‫مکاشفه‌ی ادیپی یک ساعت اخیر هنوز گوش می‌دید ‫خوش برگشتید.
‫از آلبوم قبلی تا حالا ‫داشتم با افکارم کلنجار می‌رفتم،
‫و فکر می‌کنم شاید بد نباشه روشن کنم
‫چرا و چطور به اینی که هستم تبدیل شدم،
‫اون هم در پرتو همون مکاشفه‌ی ادیپی.
‫شما از طوفان‌های فرویدی جون سالم به در بردین.
‫و بله، اون قایق، آلت مردونه‌ست.
‫و بله، اون اقیانوس، واژن مادرمه.
‫بوسه، مالش، مراقبت بعدش.
‫بریم جلو.
‫اوورن فرانسه رو تصور کنین، سال ۱۷۷۲.
‫عمارت رنگ ‌و رورفته‌ی خاندان لیونکور رو تصور کنین،
‫در ته‌مانده‌ی هزار سال
‫زوال اشرافی.
‫پنج خواهر و برادر مرده‌ام رو تصور کنین، ‫آریستید، ماری، ژول،
‫یکی غسل‌تعمیدنشده، و فاوستین،
‫کوتوله‌های تزیینیِ باغچه که نگهبان ‫خوشبختی بی‌دغدغه‌ی خانوادگی
‫توی تالارِ بزرگ‌مون هستن.
‫این پسر توانایی دیدن چیزهای نادیده رو داره،
‫چیزهای مقدس رو.
‫برای صومعه‌ی اوت‌لوآر
‫خیلی مناسب خواهد بود.
‫و تو در ازای این لطف چی گیرت میاد؟
‫یه ردای کشیشی با آستر ابریشم؟
‫هیچی، عالی‌جناب.
‫من درون پسرتون خوبی می‌بینم.
‫پسر خوبی هستی، لستات؟
‫جواب برادرت رو بده، لستات.
‫مـ... من...
‫نـ... نـ...
‫نـ... نـمی...
‫مـ... مـ...
‫مـ... می‌دونم.
‫نه، نمی‌دونه.
‫پسر من، این سکسکه‌ی متحرک، پاپ بعدی بشه؟
‫می‌تونیم مشکلش رو درمان کنیم.
‫پاپ، آن‌طور که درخور رتبه و جایگاهشه.
‫القابی که در میدان‌های خون‌آلود فرانسه به دست اومدن.
‫محاصره‌ی کومپین. نبرد کوتراس.
‫با گذشت زمان، یاد می‌گیره
‫توی فلسفه تسلی پیدا کنه.
‫دوره‌ی آموزشی در اوت‌لوآر چیه؟
‫ارسطو، اراسموس...
‫من سوال پرسیدم.
‫ارسطو، اراسموس، آکویناس.
‫سیسرو، آلبرتی، برونو.
‫مهمان‌خانه‌چی بهم می‌گه این بازیگرا رو
‫با خودش برگردونده مهمان‌خانه،
‫براشون بیشتر از حد معمول شراب خریده.
‫نصف روستا اونجا بودن، ‫منتظر منه که پولش رو بدم.
‫رعیت‌ها اینو ازم می‌خوان. ‫رعیت‌ها!
‫فرار برای گابریلا وچّه ممکن نبود.
‫مارکیه وعده‌ی محافظت بهش داده بود
‫و باعث تباهیش شد.
‫روی صحنه، کنار فاحشه‌ها و عیاش‌ها.
‫اگه هوس چشیدن طعم تئاتر کرده،
‫بهش بگو با یکی‌شون بخوابه.
‫نه اینکه در واگن رو باز کنی ‫و بهشون ملحق شی!
‫من رو به‌زور بردن خـ... خدمت.
‫اون جوونیش رو قربانی کرد، ‫عقل و استعدادش رو هدر داد،
‫و به یه قابله پول داد که رحمش رو زخم بندازه
‫تا دیگه نتونه تحقیرش کنه.
‫کلاهش رو توی میدان مثل گداها دستش گرفته بود.
‫مثل یه بازیگر.
‫کشاورز باشی بهتره تا بازیگر.
‫بازیگر باشه بهتره تا یه کلم.
‫وقتی با پدرمون حرف می‌زنی، ‫سرت رو از تو کتاب در بیار.
‫- کلم. ‫- کلم.
‫کلم.
‫این شوخی کوچیک ما بود، کلم‌ها...
‫کله‌کلم‌هایی با مغز کلمی
‫و زن‌های کلمی، ‫که همه به زبون کلمی حرف می‌زدن.
‫حداقل یه ذره شرافت توش بود!
‫اسم لیونکور، دوباره غرق گندکاری‌های اون شده.
‫هیچی رو دوست نداشته باش، ‫هیچ کاری نکن، هیچ‌ چی رو تغییر نده.
‫بشین و زجر بکش.
‫من دارم زجر می‌کشم؟
‫گرگوار چی؟
‫این سوال رو باید از فیلسوف‌ها پرسید.
‫آیا یک کلم می‌تواند رنج بکشد؟
‫یک ساعت روی صحنه، ‫یک ساعت دور از اینجا،
‫از نم و تاریکیش، از زن آبله‌روت،
‫و از گرگوار که آلتش رو فرو می‌کنه توی کلفت‌ها
‫انگار داره گوشت خوک رو سس می‌زنه!
‫کلم.
‫- و لستات حرف می‌زنه... ‫- کلم.
‫یک بیت با بازیگرها توی واگن.
‫کلم.
‫فقط یه بار دیگه
‫این کلم کوفتی رو بگو.
‫کـ... کـ... کلم.
‫پاشو بشکنید!
‫مثل ما زمین رو زیر پا می‌ذاری و شکار می‌کنی.
‫در حد و اندازه‌ی خودت زن می‌گیری و بچه‌دار می‌شی،
‫بچه‌هایی که همون‌طور که تو منو ‫سرافکنده کردی، تو رو سرافکنده کنن.
‫زیبایی سردی داشت،
‫مثل برف پشت دیوار شیشه‌ای ‫ضخیم و کج‌ومعوج.
‫و من هم از روی الگو، سنگدل شدم.
‫اما حالا گرگ‌ها دارن گوسفندهامون رو می‌برن،
‫دیگه انقدر پررو شدن ‫که ترسشون هم ریخته.
‫امروز یکی دیگه هم دزدیدن.
‫جای گوسفند، ‫فقط یه برکه از دل و روده مونده بود.
‫به‌زودی بچه‌هامون رو هم می‌قاپن.
‫از وقتی من بچه بودم، ‫توی این تپه‌ها گرگ بوده.
‫حیوانات باشکوهی‌ان.
‫گرگ‌ها دارن دردسر درست می‌کنن، پدر.
‫حالا دیگه قحطیه، ارباب، ‫از اینجا تا ورسای.
‫از ما می‌خوان دربارش چی‌کار کنیم، هان؟
‫هیچی.
‫همین‌طور رو عنوان‌هاتون لم بدین،
‫در حالی که کورمال‌کورمال ‫دارین دنبال دودول‌هاتون
‫زیر سایه‌بونِ شکمتون می‌گردین.
‫گمشو!
‫سرفه کنین، آره؟
‫نطفه کاشتن در اون هیچ‌هایی که باهاشون وصلت کردید، ‫و زاییدن هیچ‌های بیشتر
‫که هیچی هم به ارث نمی‌برن!
‫خنده‌دار نیست، برادر.
‫تفنگ رو بذار زمین، لستات.
‫- اون حامله‌ست. ‫- هی!
‫تفنگ رو بذار زمین، لستات.
‫گرگ‌ها خودشون رد می‌شن و می‌رن.
‫ما ازت به عنوان ارباب‌مون ‫حمایت می‌خوایم.
‫می‌خوایم یه ‌کم
‫از وفور نعمتی که روی میزت هست ‫با ما شریک شید.
‫هی، برین خونه‌هاتون!
‫کاری از دستمون برنمیاد.
‫جز اینکه مرد باشین!
‫قصد داشت با اون چالش منو بکشه.
‫یه پایان سریع
‫بهتر از این بود که ببینه ‫یه دهه‌ی دیگه هم تسلیم می‌شم،
‫و می‌رم به جمع کلم‌ها می‌پیوندم.
‫و این زندگی چی بود؟
‫خوبی درونم رو ‫توی صومعه جا گذاشتم.
‫صبر کن.
‫حس شگفتیم رو ‫توی واگن یه دسته بازیگر سیار گذاشتم.
‫برو.
‫دلم می‌خواست گرگ‌ها بیان.
‫تا وقتی که دیگه نخواستم.
‫غذا نمی‌خوره.
‫اجازه نمیده بهش برسم.
‫تو پنج تا گرگ رو
‫تنهایی کشتی؟
‫هشت‌تا،
‫نه پنج‌تا.
‫اسبم رو تیکه‌تیکه کردن.
‫سگم رو هم.
‫هشت‌تا.
‫لابد وضعیت گر‌گ‌ها خیلی بدتر بود؟
‫از دیروز یه جماعت اومدن، ‫امشب هم دوباره اومدن.
‫می‌خوان پرستشت کنن.
‫پدرت و برادرهات
‫از شرم دولا شدن.
‫بیا پایین.
‫خوشت میاد.
‫از این اتاق به اون اتاق،
‫هر سه‌تاشون رو سلاخی می‌کنم.
‫وقتی گرگ‌ها رو کشتم،
‫همین رو خواب دیدم، مادر.
‫می‌دونی من چی خواب می‌بینم؟
‫دارم شراب می‌خورم.
‫اون‌قدر مستم ‫که لباس‌هامو درمیارم
‫و لخت توی جوی کوهستانی حموم می‌کنم.
‫می‌رم توی ده...
‫توی مهمون‌خونه،
‫و هر مردی که بیاد رو
‫با خودم می‌برم توی تخت.
‫مردهای زمخت، مردهای درشت،
‫پیرمردها، پسرها،
‫یکی‌یکی می‌گیرمشون،
‫و یه جور رهایی باشکوه توش حس می‌کنم،
‫بی‌هیچ فکری به پدرت
‫یا برادرهات.
‫اون لحظه،
‫مال
‫هیچ‌کس نیستم،
‫جز خودم.
‫دارم می‌میرم.
‫زمستون رو رد نمی‌کنم.
‫مادر.
‫کارشو تموم کن. ‫اون یه جماعت رو داره که باید تبرک بشن.
‫مادر؟
‫مادر!
‫مادر؟
‫اگه آهسته‌تر بگم،
‫برای شما دهن‌گشادها قابل‌فهم‌تر می‌شه؟
‫توافق‌نامه‌ی یک‌طرفه‌ی عدم افشا.
‫فکر نمی‌کنم این توافق‌نامه
‫وجاهت قانونی برای قتل بهت بده.
‫کدوم قتل‌ها؟
‫توی اون راهرو هشت تا جنازه بود.
‫فکر کردی اگه هشت تا جنازه
‫توی راهرو جا گذاشته بودیم، ‫الان داشتی توی این اتوبوس نشسته بودی؟
‫منم اونا رو دیدم.
‫و قاچاقچی خرده‌پا
‫- بالاخره یه جمله‌ی کامل گفت. ‫- مسئول شبکه‌های اجتماعی.
‫قراردادت رو چک کن. ‫نوشته هرزه‌ی کوکائینی.
‫می‌دونم چی دیدم، وکیل.
‫دیدم یه یارو یه یاروی دیگه رو کشت...
‫- خون‌آشام بود. خون‌آشام. ‫- دقیقاً جلوی چشمم.
‫چیزی که این گیتاریست دوم حال‌گیر ما
‫ممکنه دیده باشه یا ندیده باشه، یه خون‌آشام بود
‫که داشت از خودش دفاع می‌کرد.
‫اما اون یه توافق یک‌طرفه امضا کرده،
‫یه خیابون یک‌طرفه که من کنترلش می‌کنم.
‫بمب چمدانی.
‫- کجاییم؟ ‫- ایالت اوهایو.
‫قدرت آتش رو داری؟
‫- خدای من. ‫- هی، چی شد؟
‫دوباره این وضعیت؟
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫چطور اومدم اینجا؟
‫- سوفیا. ‫- سوفیا؟
‫هیچی نشده اسمم یادت رفته؟
‫سلام، سوفیا.
‫ببخشید، یعنی الان ما قرار نیست
‫درباره‌ی دیشب حرف بزنیم؟
‫یعنی قرار نیست درباره‌ی...
‫اون یک سال و نیم کوفتی و عجیبی که
‫سرمون آوردی حرفی بزنیم؟
‫جدای از این واقعیت که می‌تونی پرواز کنی؟
‫و فکر نکردی که
‫- لازمه اینو به ما بگی؟ ‫- تو با ذهنت همه ‌چی رو به آتیش می‌کشی!
‫کل روز بیدار بودم،
‫یه لیست کوفتی و طولانی سوال داریم، مرد.
‫مثلاً دیگه چه کارایی ازت برمیاد؟
‫آره، مثلاً جنازه‌ها رو کجا قایم می‌کنی؟
‫جواب اینو نده.
‫و آخرین بار کی با آرماند حرف زدی؟
‫شاید می‌تونستم اونجا هم همه ‌چی رو تموم کنم.
‫ولی توی دیترویت واقعاً خوب ظاهر شدیم.
‫و هزار نفر دیگه از اون مریض‌های زیبا
‫توی اوهایو منتظر بودن که بهشون خدمت کنیم.
‫و اون از راه دوری اومده بود
‫که به من دلداری بده.
‫و شماها خیلی در مورد
‫فاکتور زنای با محارم خون‌آشامی صبوری دارید.
‫و واقعاً قدردانشم.
‫شماها بیسبال بازی می‌کنید، مثل توی فیلم گرگ‌ومیش؟
‫- یکی‌یکی. ‫- آره!
‫با جنازه‌ها چیکار می‌کنی؟
‫- به این جواب نده! ‫- یکی‌یکی، لطفاً!
‫یکی‌یکی.
‫♪ من یه قاتل کوچیکم ♪
‫♪ من یه تنهام ♪
‫♪ من همون سرمایی‌ام که ♪ ‫♪ می‌خزه توی ستون فقراتت ♪
‫♪ و بهت می‌گه فرار کن ♪
‫♪ من اون سایه‌ی آویزونم ♪
‫♪ من اون عشق گمشده‌م ♪
‫♪ من گذشته‌م و آینده‌م ♪
‫♪ آخرین بخیه‌ها، ‫اون قمری نغمه‌خوان ♪
‫♪ ما راک‌اندرولرها هستیم ♪
‫♪ ما خوش‌گذرون‌ها هستیم ♪
‫♪ ما اون قلبی هستیم ‫که خون پمپاژ می‌کنه ♪
‫♪ ما اون صورتی هستیم توی گِل ♪
‫♪ ما این قافیه‌ی احمقانه‌ایم ♪
‫♪ بنگ، بنگ ‫- ♪ بنگ، بنگ ♪
‫- ♪ ♪ بنگ، بنگ ♪ ‫- ♪ بنگ، بنگ ♪
‫♪ بنگ، بنگ
‫♪ همه می‌ریزن پایین ♪
‫♪ بسوزون زمین رو ♪
‫♪ همه می‌ریزن پایین ♪
‫♪ بسوزون ♪
‫♪ بنگ، بنگ ‫- ♪ بنگ، بنگ ♪
‫- ♪ بنگ، بنگ ♪
‫♪ بنگ، بنگ، بنگ، بنگ، ‫بنگ، بنگ ♪
‫فوق‌العاده بود. بریم سراغ بعدی.
‫آدم می‌کشی؟
‫می‌خوابم، فکر می‌کنم، آواز می‌خونم،
‫و به اقتصاد محلی کمک می‌کنم.
‫- آدم می‌کشی؟ ‫- خون‌شون رو تخلیه می‌کنم.
‫چه فرقی داره؟
‫وقتی تخلیه‌شون می‌کنم، لازم نیست بکشمشون.
‫هر شب روی صحنه این کار رو می‌کنم.
‫اون فنجون کوچیک.
‫هر شب چند نفر رو می‌کشی؟
‫چند نفر؟
‫این همون چیزیه که فرید رو براش دارم.
‫آره، برای همینه که بدل هم داری.
‫خودت بهشون بگو.
‫بیشتر خونش رو از اون مزرعه می‌گیره.
‫- بیشتر؟ ‫- مزرعه؟
‫یه جور بانک خونه.
‫آدم‌ها اهدا می‌کنن و بابتش ‫حق‌الزحمه‌ی حسابی می‌گیرن.
‫همه‌چی کاملاً اخلاقیه.
‫می‌رن سراغ دانشجوهای درب‌وداغون ‫و بازی‌های بینگوی معتادها.
‫فقط پول نقد، بی‌هیچ سوالی.
‫خب... پس تو هم یه خون‌آشامی؟
‫ما سه تا، شما نُه تا.
‫آزاد و سرافراز.
‫- سه تا؟ سه تا؟ سه تا؟ ‫- سه تا.
‫سلام، اسمم دنیله.
‫ثورم، نزدیک به برج حمل.
‫گروه خونی AB منفی رو ترجیح می‌دم.
‫خالقت کیه؟
‫آراچ‌نول رو امتحان کردی؟
‫فقط ۴۵ نفر توی کل دنیا دارنش.
‫فقط نُه تا اهداکننده‌ی فعال داره.
‫همه‌چیز رو برام تعریف کن، عزیزم.
‫هی، هی، نگاه کن... هی، ‫این یه شوخی کوفتی نیست.
‫جلسه فقط مختص اعضای گروه!
‫موکل تو در انجام تعهدات امنیتیش ‫کوتاهی کرد،
‫در محافظت از کسانی ‫که مثل موکل من هستند...
‫من این ترس و وحشت رو درک می‌کنم.
‫شما چیزی رو دیدید که ‫نمی‌خواستید بهش اعتراف کنید.
‫اما جهالت خودخواسته، ‫خوابیدن در مشت یه غوله.
‫- جهالت خودخواسته؟ ‫- بیخیال.
‫تا حالا منو در روشنایی روز دیدید؟
‫آرماند یه روزگرده.
‫کمکم نکردید موستانگم رو
‫تو کارواش خودکار اسپوکن بشورم؟
‫گفتی خون یه گوزن بود.
‫به همون اندازه‌ای که
‫یه مدیر شیفت شب کی‌اف‌سی ‫حق داره عزیز باشه.
‫- خدایا. ‫- باشه، پس تو آدم می‌کشی.
‫خون‌آشام‌ها تمام عمرتون ‫دورتون بودن.
‫ما هزاران ساله که
‫بخشی از این اکوسیستم هستیم.
‫از کجا بدونیم ‫قرار نیست ما رو بکشی؟
‫بیشتر از یک سال و نیمه که تو گروه منی،
‫- و هیچ اتفاقی برات نیفتاده. ‫- گروه تو نیست.
‫گروه کوفتی ماست.
‫وای خدا، تو چقدر عوضی هستی.
‫در واقع، همه‌تون بارها و بارها ‫تحت محافظت بودید
‫بدون اینکه حتی بدونید.
‫- چی؟ ‫- کاری که داریم می‌کنیم،
‫ماهیت اعتراف‌گونه‌ی ترانه‌ها،
‫اجرا برای فانی‌ها، بینش‌هایی که
‫درباره‌ی امیال خون‌آشامی می‌دیم، ‫همه‌ش...
‫همه‌ش برای خون‌آشام‌ها کفرآمیزه.
‫- چی؟ ‫- جای نگرانی نیست.
‫خون آکاشا در رگ‌های منه.
‫ببخشید، آکاشا دیگه چه کوفتیه؟
‫چیزی که مهمه و چیزی که ‫باید براش جشن بگیریم،
‫همون کاریه که دیشب روی صحنه کردیم.
‫همه‌ی آهنگ‌هات درباره‌ی این یارو لوییس هستن؟
‫- ما خام و زننده بودیم. ‫- «می‌ترسیدم که از دستت بدم.»
‫متعالی بود. معذرت می‌خوام؟
‫«و از دستت دادم.» ‫می‌دونی.
‫اسمش لویی هست، نه لوییس.
‫و اون «تویی» که داری بهش اشاره می‌کنی
‫می‌تونه یکی از اون دوجین معشوقه‌ای باشه
‫که طی قرن‌ها باهاشون هم‌بستر شدم.
‫خیلی خب، باشه... ‫اون خلافکاری که از پشت
‫با چاقو تو دستش داره نزدیک می‌شه ‫و دهنش پر از دروغه، کیه؟
‫ما دیشب فراتر از حماسی بودیم.
‫چاقو رو از عصام کشیدم بیرون،
‫و گرفتمش سمت گلوی لستات.
‫و همه‌ی ما دقیقاً از همین می‌ترسیم.
‫- می‌خوام توی تخت بمونم. ‫- می‌شه دوباره انجامش بدیم؟
‫- می‌شه هر شب انجامش بدیم؟ ‫- جویدن شیرین‌بیان سیاه.
‫این درباره‌ی ساک‌زدن لویی ـه؟
‫شیرین‌بیان سیاه درباره‌ی
‫اولین قتلیه که
‫- بعد از آشتی من و لویی انجام دادم. ‫- دیگه بسه.
‫- من... ‫- دارم به پلیس زنگ می‌زنم.
‫۵۴،۵۵۴ روز زندگی کردم
‫قبل از اینکه ‫لویی دو پوینت دو لاک رو ملاقات کنم.
‫تو آدم می‌کشی.
‫من آدمم. ‫ما هم آدمیم.
‫و منم بودم.
‫هیچ خون‌آشامی، خون‌آشام به دنیا نیومده.
‫لعنت به این. ‫لعنت به تو.
‫ما استعفا می‌دیم.
‫بریم.
‫لری؟
‫اون‌ها نمی‌خوان حرف بزنن، ‫اما به عنوان یه خون‌آشام،
‫می‌تونم بهتون بگم ‫که به چی فکر می‌کنن.
‫می‌خوای بدونی به چی فکر می‌کنن؟
‫اولش ۱۵۰۰ تا بودیم. ‫الان ۲۰ هزار تا دنبال‌کننده داریم.
‫اون صدابردار رو توی دنور کشت
‫چون عمداً صدای سولوی من رو خراب کرد.
‫و اون خوشحاله که من کشتمش،
‫فقط مشکل اینجاست که من نکشتمش.
‫اخراجش کردم، لری.
‫فیتس آنتوراژ، برومز، تیتس،
‫دایم استور دارلینگز، بوکاکی آیس هلمت،
‫و چهار گروه دیگه که به اون خوبی نیستن
‫ولی به همون اندازه موفقن.
‫اگه الان بهش نرسم، ‫با این ولگرد ازدواج می‌کنم
‫و یه بچه میارم.
‫تین لیزی مزخرفه.
‫با یه گیتار صدای بهتری خواهیم داشت.
‫- من همچین فکری نمی‌کنم. ‫- چرا، اینطور فکر می‌کنه.
‫سالاماندر، یکی دیگه از اون نوسانات خلقی
‫وگان و خشک و مزخرف الکس.
‫می‌ره جلسه ترک و باز فردا برمی‌گرده.
‫رفیق.
‫و من قانونی دارم که هیچ‌وقت ‫با اعضای گروهم هم‌بستر نمی‌شم.
‫تی‌سی داشت در مورد لری حرف می‌زد،
‫نه تو.
‫تو بهترین نوازنده‌ی خالصی هستی که داریم، ‫البته غیر از خودم.
‫پس عجله نکن، الکس.
‫به قول معروف، هضمش کن.
‫اما قبل از دویدن سمت پلیس
‫یا در میون گذاشتن این حرف‌ها ‫توی یکی از اون گروه‌های گمنامت،
‫اگه به جون خودت اهمیت می‌دی یا بردارت
‫سه بار فکر کن.
‫شما دارید به شکست‌خورده‌ها گوش می‌دید،
‫آلبوم ۱۲، روی دوم.
‫در تورهای راک خون‌آشامی، ‫حریم خصوصی کمیابه.
‫اتوبوس، طبقه‌های مشترک هتل،
‫عواملِ فنی پشت صحنه که تابوت جابه‌جا می‌کنن، ‫و چیزایی از این دست...
‫و به عنوان خواننده‌ی اصلی،
‫همیشه توسط کسانی محاصره شدی ‫که بی‌وقفه ازت چیزی می‌خوان.
‫خب، مادرم، گابریلا وچه، خدا بیامرزدش،
‫آدم پیچیده‌ای بود برای تحمل کردن.
‫اما نوچه‌م، خون‌آشام گابریلا،
‫اصلاً اینطور نبود.
‫و وقتی گروه مشغول چک صدا بود
‫و جاردا اون‌طرف شهر داشت بیلیارد بازی می‌کرد،
‫او و نسخه‌ی کم‌تر دارویی‌شده‌ی من،
‫یه عصر رو پیدا کردیم که دور هم باشیم ‫و وقت‌کشی کنیم.
‫و واقعاً هیچ‌کس توی باغ نبود که به اندازه‌ی اون،
‫بی‌دردسر وقت‌کشی کنه.
‫چرا شیکاگو بودی؟
‫نبودم.
‫تو ایسلند هتل کمپ بودم.
‫داری دروغ می‌گی.
‫خالقم مادرش رو صدا زد،
‫و من اومدم...
‫و اومدم و اومدم.
‫- آره، درباره‌ی اون... ‫- می‌دونم.
‫واقعاً نباید این کار رو بکنیم.
‫اگه قراره بمونی، باید یه پیمان ببندیم.
‫هرجور راحتی.
‫می‌خوام که بمونی.
‫پس پیمان ببندیم.
‫همراهی، بدون اون حس همراه بودن.
‫نیاز به یه دروغ جدید داریم.
‫یه سبد بباف و پرش کن از مزخرفات.
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫البته که توی ایتالیا همدیگه رو دیدیم.
‫کارناوال آمبروسی، البته.
‫البته.
‫و البته که لباس هم‌شکل پوشیده بودیم.
‫و توی میدان دل دومو مسابقه گذاشتیم
‫تا ببینیم کی اول می‌تونه به اون یکی سیلی بزنه.
‫و بعد تو نقاب رو از صورتم برداشتی و ‫خب، این چهره...
‫من خودم رو توی اون دیدم.
‫آره.
‫می‌بینی، دوباره همه چی برمی‌گرده سر جای اولش.
‫چقدر قراره بمونی؟
‫توی قرن گذشته، دو بار دیدمت.
‫سوال غیرمنطقی‌ای نیست.
‫به اندازه‌ی کافی.
‫به اندازه‌ی کافی برای چی؟
‫- معذرت می‌خوام. ‫- به اندازه‌ی کافی که ببینم چطور آواز می‌خونی.
‫که بهم شهر مانسی رو نشون بدی،
‫ویلمینگتون، فودکورت‌ها.
‫معذرت می‌خوام.
‫می‌خوام کورن‌هول بازی کنم.
‫- معذرت می‌خوام. ‫- زنگارِ روی کمربند زنگار؟ ‫(منطقه‌ی صنعتی آمریکا)
‫همه‌ی تف‌هایی که کف زمینه، همه‌ی حفره‌های مرطوب.
‫می‌خوام این سرزمین فربه رو بشناسم.
‫اینکه چطور صد ساله که پسرم رو هیپنوتیزم کرده.
‫معذرت می‌خوام.
‫می‌تونم دعوتت کنم به شام، سوفیا؟
‫با کمال میل.
‫ممنونیم.
‫در گوشه‌ی شیشه‌ای یک ساختمان شیشه‌ای،
‫گروهی از فروشندگان شیشه‌ی ساختمانی داشتن
‫فروش مقدار قابل‌توجهی شیشه رو نهایی می‌کردن
‫که به شرکتی در آلمان که ‫هنوز-تعرفه‌گذاری-نشده فروخته شده بود.
‫قرار بود آن شب در هر دو کشور،
‫ساتورنالیای آیینی برگزار بشه.
‫و ما خودمون رو به نزدیک‌ترینش دعوت کردیم.
‫مطالعه‌ای که توسط
‫مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها
‫درباره‌ی نرخ افسردگی ‫در شهرهای متوسط آمریکا انجام شد،
‫تولیدو رو در جایگاه دوم ‫لیست‌شون قرار داد.
‫در تولیدو همه سرشون پایینه، ‫که باعث می‌شه شهر خوبی باشه
‫برای سفر با موهبت ابر،
‫که روش ترجیحی گابریلا
‫برای حمل‌ونقل موتوری بود.
‫چرا این ‌همه ماشین هست؟
‫پیروزی جاده‌ی تاریکیه، سوفیا.
‫و هر کسی باید ‫خروجی خودش رو پیدا کنه.
‫بدترین‌ها خودشون رو ‫در گذر زمان و نگرونی نشون می‌دن.
‫نُه نفر در زمین گلف سرپوشیده،
‫هفت نفر در حال خوردن غذاهای دریایی ‫در چاپ هاوس،
‫پنج نفر در کازینو باخت دادند،
‫و بعد، فقط سه نفر موندن،
‫که همگی مست شده بودن وقتی که ‫سقوط کردیم پایین پشت چابز،
‫یه بار چند بلوک اون‌طرف‌تر از رودخانه‌ی مومی.
‫گرسنگی‌مون ما رو به داخل کشوند.
‫و تماشا کردیم که چطور آیتم‌های باقی‌مونده‌ی منو،
‫داشتن تو عرق ناشی از رقص با میله
‫جنسی مثبت، بدبین، و مشروط، ‫مرینیت می‌شدن.
‫اون‌ها معامله‌شون رو بسته بودن،
‫و ما هم قرار بود معامله‌ی خودمون رو ببندیم.
‫تماشاشون کردیم، تماشاشون کردیم.
‫و فقط کمی بعد از اون بود که فهمیدم
‫خود ما هم داشتیم تماشا می‌شدیم
‫توسط کسانی که همیشه اونجا بودن،
‫یه کلاف کنجکاو از شکارچی و شکار،
‫در اون شب گرم بهاری.
‫و بعد، دوباره اتفاق افتاد.
‫پسر خوبیه، لستات؟
‫یه الهه‌ی بی‌مزه‌ی الهام.
‫این همون سرباز اولی بود که ‫از دیوار گذشت
‫و اوراکل جنکس در موردش بهم هشدار داده بود،
‫یا آخرین بخارات دیترویت؟
‫اگه دلتنگ خونه شدی، ‫یه جای ایتالیایی باکلاس
‫توی خیابان آدامز هست.
‫- اسپاگتی دارن؟ ‫- آره.
‫تـ... تو اینجا کار می‌کنی؟
‫ادامه بده در مورد...
‫- اون... ‫- بیشتر برام بگو.
‫گارسون‌ها، باید آواز بخونن...
‫- دلبر. ‫- کجایی؟
‫- با سوفیا هستم. ‫- نمی‌خوام بدونم.
‫فردا باید بشینی با توماس پیت
‫و وکیلش صحبت کنی.
‫این کار توئه، دلبر.
‫دارم کارم رو می‌کنم، حروم‌زاده.
‫دیگه نه. ‫ما حالا یه پیمان داریم.
‫چی؟
‫توماس پیت دیگه کیه؟
‫صاحب هتلی که تو دیترویت به گند کشیدیش.
‫وکیلش می‌گه طرفداره و قدردانی می‌کنه
‫اگه یه تجربه‌ی اختصاصی طرفداری داشته باشه.
‫- باید باهاش بخوابم؟ ‫- آره.
‫یه اوبر بگیر، برو تو تابوت.
‫باشه.
‫ممنون، کارول.
‫تو اینجا کار می‌کنی؟
‫صبر کن، نکنه... ‫نکنه قبلاً اینو پرسیدم؟
‫واقعاً باید درک کنید،
‫خون‌آشام گابریلا،
‫وقتی مشغولِ صعودِ انفرادی از یه کوه نبود،
‫یا توی یه روستای دلگیر و سوت‌وکور، ‫کاسه تبتی رو به صدا درنمی‌آورد،
‫هم‌نشین خوبی بود.
‫حتی وقتی داری در هیولا بودن ‫و حاضرجوابی شکست می‌خوری،
‫حس خوبی داره،
‫مثل تماشای پایین ریختن خون از پله‌ها که حس خوبی داره،
‫یا پیدا کردن کارت دعوت مهمونی ‫توی جیب قربانیت.
‫خب، منظورم اینه که، ‫دیگه این اتفاق نمی‌افته.
‫لعنت به دعوت‌نامه‌های الکترونیکی.
‫اما بودن با گابریلا مثل...
‫مثل... مثل...
‫روحیه شکارچی.
‫یه کاندیدای خوب برای تحول بزرگ.
‫رندی، آخرین نفری که ایستاده بود.
‫عاشق شیشه‌ست.
‫همچنین یه جایی توی وجودش می‌دونه ‫که عاشق شیشه نیست.
‫دارم از گرسنگی می‌میرم.
‫هر دوشون رو الان بگیریم؟
‫یکی برای هر کدوممون؟
‫می‌خوام مال خودم رو با تو تقسیم کنم.
‫پس صبر می‌کنیم.
‫صبر می‌کنیم.
‫زیاد سکس می‌کنی؟
‫من حالا یه ستاره‌ی راکم.
‫البته که می‌کنم.
‫خوشت میاد؟
‫مثل وقتی که خون می‌خوری؟
‫هیچ‌وقت مثل خون نیست.
‫نتونستیم جلوی خودمون رو بگیریم.
‫روی مرزهای پیمان‌مون حرکت کردیم.
‫- سلام. ‫- هی.
‫دارم از چاپ هاوس میام بیرون.
‫- حالت برای رانندگی خوبه؟ ‫- آره، آره، البته.
‫- بابا! ‫- هی، کوچولو.
‫- چرا بیداری؟ ‫- نمی‌تونم بخوابم.
‫- برگرد تو تخت. ‫- به حرف مامانت گوش کن.
‫وقتی برسم خونه، ‫یه ماچت می‌کنم.
‫باشه.
‫عاشقتم. ‫باشه، خداحافظ.
‫شما دارید به شکست‌خورده‌ها گوش می‌دید،
‫آلبوم ۱۵، روی دوم.
‫برآوردها در مورد خسارات ساختاری،
‫هنوز در حال محاسبه‌ست، ‫بنابراین رقمی که ارائه دادیم،
‫بر اساس داده‌های مشابهی بود ‫که شرکت معماریِ درگیر ارائه کرد.
‫داده‌های مشابه؟ ‫برای قتل‌عام تو راهروی یه هتل؟
‫خسارات مشابه به فضاهای مشابه.
‫می‌خوام یه ردیف هم برای ‫شیشه‌های آبشاری اضافه کنم.
‫پارکینگ طبقاتی پایین،
‫یه ناوگان از ماشین‌های داغون شده داشت.
‫این ارقام پاکسازی الکیه.
‫ارقام پاکسازی توی این مورد
‫بیشتر صرف خفه کردن شاهدها شده.
‫این اولین باری نیست ‫که با دلقک‌بازی سر و کار دارم،
‫گریس جونز با لباس گوچی.
‫توهینت رو به عنوان ‫تعریف قبول می‌کنم.
‫هر کسی که یه چند هزار دلاری ‫توی پاکت رو قبول نکنه،
‫شماها اون کار ‫شستشوی مغزی رو انجام می‌دید.
‫پس می‌تونی اون ردیف بودجه رو
‫ببری بذاری توی توالت خون‌آشامیت.
‫می‌شد این گندکاری رو ‫تلفنی هم حل کنیم.
‫طبق گفته آقای پیت،
‫موکل خودت اونی بوده ‫که این جلسه رو ترتیب داده.
‫اون اصلاً همچین کاری نکرده.
‫تو پزشک شخصی منو دزدیدی.
‫تو نویسنده‌ی زندگی‌نامه‌ام رو استخدام کردی.
‫تو هتل منو به گند کشیدی.
‫نمی‌دونستم هتل بیخود توئه.
‫محفل دیترویت هتلت رو به گند کشید.
‫آهنگاش رو شنیدم.
‫اون آهنگا درباره‌ی تو نیست.
‫انگار داری داد می‌زنی کمک می‌خوای،
‫واسه همین اومدم اینجا، چون برام مهمی.
‫دقیقاً همون‌قدر که ‫توی کتابت برات مهم بودم.
‫قبلاً همه‌ی این بحثا رو کردیم.
‫اینکه تو بهم توهین کردی،
‫صفحه به صفحه ‫صفحه به صفحه...
‫برو با مالوی که نوشته طرف شو،
‫یا تالاماسکا که چاپش کرده.
‫و چرا بعد از پاریس ‫سام بارکلی رو استخدام کردی؟
‫داره بدهی‌هاش رو می‌ده.
‫حرف آخر، لویی.
‫- همه گنا‌ه‌ها قابل مذاکره‌ن. ‫- سام سوار قایق نشد.
‫هی، ما اینجاییم که دعوای حقوقی راه بندازیم،
‫- نه اینکه پرونده‌های قدیمی رو نبش قبر کنیم. ‫- سام دیالوگ‌ها رو حفظ نکرد.
‫نه، اون کارگردانی نکرد که بعدش ‫بیاد خونه و با
‫یکی از قربانی‌هاش لاس بزنه، نه؟
‫کنجکاوم بدونم کی این کارو کرده؟ ‫اسم رو تکرار کن.
‫- اون باید آرماند باشه؟ ‫- آرماند!
‫سانتیاگو رو می‌تونستم درک کنم.
‫لااقل ابهت داشت. اما آرماند؟
‫خیلی خوشحال می‌شم در مورد آرماند صحبت کنم،
‫اگه فکر می‌کنی ‫این کمکت می‌کنه، لستات.
‫راسته که یه خونه‌ی دوم
‫- توی سوسالیتو باهاش داشتی؟ ‫- داشتیم.
‫نوبتی پشت فرمون می‌نشستید ‫تا از روی پل گلدن گیت رد شید؟
‫- کی فرمون رو محکم‌تر می‌گرفت؟ ‫- آره.
‫روی پشت هم عدد می‌نوشتیم
‫و الکی تظاهر می‌کردیم ‫که داریم اشتباه حدس می‌زنیم.
‫شرط می‌بندم.
‫- شرط می‌بندم! ‫- بیخیال، لستات.
‫چه جزئیات دقیقی رو کشیدی بیرون!
‫برو به درک!
‫داریم صورت‌جلسه می‌کنیم؟
‫فکر کنم می‌تونیم ‫این بحث رو بدون احساسات تموم کنیم.
‫آره، بذار سعی کنیم برگردیم ‫سراغ جزئیات.
‫شما دو تا با هم سکس دارید؟
‫آره.
‫ها!
‫اون دوره‌ی «همدم خودم هستم» تموم شد؟
‫اون همدم من نیست.
‫یه پارتنر عالیه که ‫از نظر احساسی در دسترس نیست.
‫تو با این دختره می‌خوابی؟
‫آره.
‫کوچولو، غافلگیرکننده، ‫و می‌تونه کاری انجام بده
‫که سیستم‌های فاضلاب اکثر کلان‌شهرها ‫فقط آرزوش رو دارن.
‫باشه.
‫داری از این ‫تجربه‌ی اختصاصی فن‌کلاب لذت می‌بری؟
‫بله.
‫کریستین، می‌تونی لطفاً
‫دو تا بلیت به آقای پیت و وکیلش
‫برای نمایش فردا شب بدی؟
‫یکیش کافیه.
‫لموئل از موسیقی تو خوشش نمیاد.
‫البته از اجناست خوشم میاد.
‫با توجه به اندازه‌ی تورت ‫حاشیه سود سالمی داره.
‫واسه همینه که ۴۰ درصدش مال منه.
‫- اجناسم؟ ‫- ۴۵ درصد.
‫۴۵؟ اشتباه کردم.
‫پیگیرش می‌شم.
‫♪ می‌ترسیدم ♪
‫♪ می‌ترسیدم از اینکه از دستت بدم ♪
‫♪ بعد، از دستت دادم ♪
‫♪ گریه کردم ‫و گریه کردم و گریه کردم ♪
‫بدون الکس صداش یه کم ضعیف شده.
‫لری دوستش داره.
‫بقیه حسابی ترسیدن.
‫لستات و دار و دسته‌ی گروگان‌هاش.
‫یه عکس از اون دوست جدیدش برام بگیر.
‫چشم. کجا؟
‫اون زن میلانزی جذاب توی جمعیت.
‫پیداش کردم.
‫نه، نه، نه، اون نه.
‫اونی که داره با قضاوت ‫به اون گوتیک اهل اوهایو نگاه می‌کنه.
‫- همونی که توی اتوبوس بود؟ ‫- آره.
‫باشه، حالا از روی اون، ‫برو بالا سمت بالکن،
‫و دوباره یه کادر ‫از اون چشم‌سبز خوشگل برام بگیر.
‫باشه، گرفتمش. ‫این یارو کیه؟
‫خودِ داستانه.
‫♪ می‌تونم صد سال بخوابم ♪
‫آقای دو لاک، ‫چی شد که اومدی تولیدو؟
‫داری جوون‌تر می‌شی، دنیل.
‫به لطف مونوسیت و مانجارو. ‫(داروی لاغری)
‫هنوزم ازت شاکی‌ام.
‫می‌خوای بعد از نمایش، ‫توی کوچه پس‌کوچه‌ها کتک‌کاری کنیم؟
‫خیلی خب.
‫آقای مالوی؟
‫اینجا چه غلطی می‌کنی؟
‫♪ من سعی کردم ♪
‫♪ قشنگ‌ترین آهنگ دنیا رو برات بنویسم ♪
‫♪ ولی حواسم پرت شد ♪
‫♪ و نتونستم ♪
‫♪ چرا، چرا، چرا باید حسش کنم؟ ♪
‫♪ این درد رو ♪
‫♪ خیلی زیاده، خیلی واقعی ♪
‫یه تماس از یه عوضی ‫هالیوودی بهم می‌شه
‫که ازم می‌پرسه می‌خوام فیلم
‫اون کتاب رو بنویسم؟
‫بهش گفتم، برو بابا، ‫شماره‌ام رو پاک کن.
‫یه هفته بعد دوباره زنگ زد. ‫مستند چطور؟
‫گفتم، لویی حتی جواب منو نمی‌ده.
‫می‌گه، نه لویی، ‫لستات رو می‌گم، همون یارو سفیدپوسته.
‫دوستای قدیمی که دارن ‫درباره‌ی اون خیانت کوچیک حرف می‌زنن
‫که باعث جداییشون شد.
‫و می‌دونم دارید به چی فکر می‌کنید.
‫«اون اونجا نبود.»
‫ولی این ساعت منه.
‫و وقتی شخصیت‌های فرعی ‫تو داستانم ظاهر می‌شن،
‫من قراره از طرف اونا حرف بزنم.
‫دنیل، آقای دو لاک، ‫هر کسی که حس کنم
‫برای درک کردن اینکه ‫چطور ملکه رو بیدار کردم
‫و خشمش رو رها کردم توی دنیا،
‫مهم باشه.
‫من همه‌جام.
‫و خیالتون راحت باشه، ‫خیلی کمتر از تلاش اونا
‫غر می‌زنم.
‫توی یه بار با یه ویوی خوب اتفاق افتاد؟
‫من می‌گم آره.
‫با این هدیه چطوری کنار میای؟
‫تحمل می‌کنی؟
‫خوبم.
‫حس تنهایی خون‌آشامی رو تازه فهمیدم.
‫رفتم تو کار بولینگ بازی کردن.
‫و یه چیز عجیب برام اتفاق میفته که، یهو،
‫همه دور و برم ناپدید می‌شن، ‫انگار قیامتی شده،
‫و من...
‫می‌دونی...
‫حسش می‌کنم.
‫آرماند رو؟
‫آره.
‫واسه تو و لستات هم پیش اومده؟
‫نه.
‫عجیب به نظر میاد.
‫ببین، متاسفم. باشه؟
‫باید قبل از اینکه چاپش کنم ‫از تو می‌پرسیدم.
‫خیلی متاسفم.
‫قطعا می‌گفتم نه.
‫من نمی‌تونم پرواز کنم.
‫نمی‌تونم آتیش روشن کنم.
‫تنها چیزی که گیرم اومد، ‫یه هدیه‌ی به‌دردنخور بود.
‫انتظار یه چیز دیگه‌ای داشتم.
‫خوشحالم که کتاب ‫برات خوب از آب دراومد.
‫زیاد بهت آسیبی نزد.
‫یا هر کسی که هستی، توماس پیت.
‫هتل‌ها، بارها، مرکز خرید، خرده‌فروشی.
‫دیدم که پول خوبی توشه.
‫خوندیش؟
‫ازش خوشت اومد؟
‫از شخصیت خودم توی کتاب خوشم نیومد.
‫منفعل، خودخواه، دروغگو.
‫نه از اونایی که ‫به خودشون دروغ می‌گن،
‫یه دروغگوی حرومزاده.
‫نوشتنش خوبه. ‫ولی خوندنش سخته.
‫از اون بخش
‫درباره‌ی کلودیا و خودش توی قطار خوشش نیومد.
‫آره، داشتیم دوباره به هم بر می‌گشتیم
‫که کتاب منتشر شد.
‫اذیتش کرد.
‫ماه اول که مردم، به یکی از دخترام زنگ زدم.
‫توی تور معرفی کتاب ‫دوباره بهش زنگ زدم.
‫قطع کردم، دوباره قطع کردم.
‫احتمالاً بهترین کار بود.
‫کلودیا رو دیدم.
‫توی نیویورک، ‫داشت از مترو میومد بالا.
‫کلودیا؟
‫یکی... یکی که شبیهش بود،
‫ولی بیست و چند ساله، ‫اگه می‌رسید به بیست و چند سالگی.
‫دیدم داره میاد بالا.
‫نگاش کردم که پیچید تو خیابون.
‫اتفاقی داشتم می‌رفتم همون سمتی،
‫یه جورایی، انگار.
‫دیدم که رفت توی یه غذاخوری.
‫نتونستم جلوی خودمو بگیرم.
‫رفتم داخل.
‫یه میز گرفتم.
‫اون نبود.
‫اونجا نبود.
‫انگار دنبال یه روح دویده بودم.
‫واسه همین یه دونات و قهوه سفارش دادم، ‫می‌دونی، فقط که بگذره.
‫بعدش از در پشتی میاد بیرون، ‫با لباس فرم.
‫خودش نیست.
‫این دختره راه رفتن و لهجه‌ش فرق داره.
‫منم توی قسمت اون نبودم.
‫زدم بیرون.
‫جرم ندی، لویی.
‫تهیه‌کننده‌هام می‌خوان ببیننت.
‫رشید؟
‫رشید، دنیل مالوی،
‫رگلان جیمز، ‫لویی دو پوینت دو لاک.
‫همه‌مون توی دبی با هم کار کردیم.
‫برج‌ العرب،
‫که الان شده دفتر مرکزی ‫مراقبت سالمندان هیون‌مد.
‫گفته بودم معرفیت می‌کنم.
‫منو جیره‌خوارِ خودشون کردن.
‫کار قشنگی نیست، دنیل.
‫سر این جلد کلی بحث کردیم.
‫اون چی درباره‌ی من می‌دونه؟
‫بهش چی گفتی؟
‫اینکه سال ۱۷۹۴ از سل مُردی.
‫یه جور رحم بود، ‫از انتقام دهقان‌ها
‫از خانواده‌مون نجاتت داد.
‫من همیشه فقط بعدش رو می‌دیدم...
‫گلوی بریده‌ات ‫که دیر خوب می‌شد،
‫سقف پوسیده‌ات ‫و ربدوشامبرت که چسبیده بود به پوستت.
‫یه شاعرانگی سرد پشت چشم‌هات بود.
‫زیبایی غیرطبیعی.
‫یه جور دست‌نیافتنی بودن.
‫بیا، برو، آره، نه.
‫می‌فهمم چرا بهش یه دختر دادی.
‫می‌فهمم چرا پسش گرفتی.
‫و داشت شب خیلی خوبی می‌شد، سوفیا.
‫و الان دیگه نیست؟
‫فراموش کن گفتم.
‫زبون پدرت.
‫زبون خودم.
‫و ایتالیا هیچ‌وقت یه بودلر تحویل نداد.
‫باید برگردیم خونه، برج.
‫هنوز سرشبه. ‫ما هم خیلی سریع سفر می‌کنیم.
‫می‌تونیم یه ساعته برسیم اونجا.
‫مادرم.
‫تا خونه مسابقه بدیم!
‫مامان! بابا!
‫روی کشتی نوح هشت نفر بودن...
‫نوح، زنش،
‫سه تا پسرش ‫و سه تا زن‌هاشون.
‫هشت نفر.
‫و حالا یه جوری ‫شدن هشت میلیارد نفر.
‫یه جایی توی شجره‌نامه‌ی ‫خانواده‌ی نازپرورده‌ی شما
‫همین چیزی هست ‫که الان داریم درباره‌ش حرف می‌زنیم.
‫و رابطه‌ی خانوادگی توی قرن هجدهم
‫به‌تنهایی جرم محسوب نمی‌شد.
‫تازه وقتی اومد دیدن من، ‫داشت می‌مرد.
‫گور باباش.
‫برای خون‌آشاما فرق داره. ‫همین.
‫پخش فنتانیل برای نصف میشیگان،
‫اداره‌ی یه مزرعه‌ی غیرمجاز
‫و غیربهداشتی از داخل خونه‌شون،
‫و در یه شاهکار جاه‌طلبانه‌ی عجیب،
‫دیشب تونستن شبکه‌ی برق میزو رو ‫از کار بندازن.
‫این اون چیزی نیست
‫که طبقه‌ی بالا دلش می‌خواد دچارش بشه.
‫پس رشید واقعی واقعاً رشیده؟
‫اسم واقعیش همینه؟
‫من روی هجای اول تأکید می‌ذارم.
‫رشید. رشید.
‫ترجیح خاصی داری؟
‫نه.
‫یه هواپیما منتظرمه.
‫این انجمن دیترویت، ‫اونا بودن
‫که مسئول خسارت به ملک تو بودن.
‫بیمه دارم، ‫و اینو از قبل می‌دونستم.
‫سعی کردن عشقت رو سر ببُرن.
‫درخواستت چیه، آقای جیمز؟
‫می‌خوایم مشکل ما رو
‫توی دیترویت حل کنی، آقای دو لاک.
‫نه.
‫یک، نیرو کم داریم و کارمون زیاده،
‫رشد تصاعدی تعداد شماها هم
‫کمکی به اوضاع نمی‌کنه.
‫دو، پروتکل‌های درگیری مجموعه
‫نقشمون رو توی این‌جور عملیات‌ها ‫محدود می‌کنه.
‫ما جمع‌وجور می‌کنیم، ‫نه اینکه گند بزنیم.
‫و سه، شما توی از بین بردن آدما ‫فوق‌العاده ماهری،
‫آقای دو لاک.
‫پاریس، دبی.
‫توی دبی چند نفر بودن، رشید؟
‫- سی و یک نفر. ‫- سی و یک؟
‫اگه مامور تالبوت رو حساب کنی، ‫سی و دو.
‫ضرر بزرگی نبود. ‫هیچ‌کدوممون زیاد ازش خوشمون نمی‌اومد.
‫من فقط کسایی رو می‌کشم ‫که اول خودشون بیان سراغم.
‫اسم رهبر محفل کیلره.
‫به سام خون‌آشام بگو ماه بعد
‫تو وگاس و رینو لازمش دارم.
‫از سال ۱۹۲۵ ردش رو زدیم،
‫یه تابوت که از یه کشتی ‫از مقصد کپنهاگ پیاده شد.
‫برام مهم نیست.
‫اون موقع با یه اسم دیگه می‌گشت.
‫اسمش بروس بود.
‫بروس.
‫فکر کنم کلودیای تو یه چند شبی رو باهاش گذروند.
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫عصر بخیر، دن. خوشحالم که اینجام.
‫♪ یه میلیون فریاد دیگه بهم بده ♪
‫نیکولا دو لنفان.
‫لستات. تو پاریس چیکار می‌کنی؟
‫♪ یه میلیون فریاد دیگه بهم بده، ها ♪
‫مادرت؟
‫می‌خوام اونقدر دوستم داشته باشی که بهم بدیش!
‫♪ هرکی جز ما ♪
‫- چطور اومدم اینجا؟ ‫- سوفیا.
‫سوفیا؟
‫هنوز هیچی نشده اسممو یادت رفت؟
‫سلام، سوفیا.
‫توی این فضای شکست‌خورده‌ها،
‫اولین شکست بزرگ، شکست واحد خانوادگیش بود.
‫پسر خوبی هستی، لستات؟
‫جواب برادرت رو بده، لستات.
‫بچه که بود، مادرش تنها کسی
‫توی اون محیط خیلی خصمانه بود
‫که یه جورایی بهش محبت نشون می‌داد.
‫وقتی اولین بار به عنوان انسان ‫همدیگه رو شناختن
‫و گابریلا ۳۰۰ سال پیش
‫مادر لستات بود، ‫توی شرایطی زندگی می‌کردن
‫که هیچ‌کدومشون هیچ قدرت یا اختیاری نداشتن.
‫رابطه‌ی وحشتناکی با شوهرش داشت
‫و عمیقاً ناراضی و تنها بود.
‫چیزای زیادی در مورد شخصیت لستات می‌فهمید
‫وقتی گابریلا، مادرش، پیداش می‌شه.
‫حالا گرگ‌ها دارن گوسفندامون رو می‌برن.
‫به‌زودی یه بچه رو هم می‌قاپن.
‫برگردید خونه!
‫کاری از دستمون برنمیاد.
‫جز اینکه مرد باشید!
‫اون می‌دونه اگه قراره کسی بلند شه
‫و سعی کنه این مشکل گرگ‌ها رو حل کنه،
‫اون لستاتـه.
‫کشتن گرگ‌ها
‫مستقیماً به گابریلا ربط داره.
‫گابریلا داره می‌گه، برو بیرون و یه کاره‌ای شو.
‫این لحظه‌ی لستاتـه که بگه، ‫«می‌خوام یه کاری کنم.
‫می‌خوام از زندگیم چیزی بسازم،
‫و می‌رم و می‌کشمتون،
‫حتی اگه بمیرم.»
‫وقتی لستات گرگ‌ها رو می‌کشه، ۳۰ سالشه،
‫و به نظر گابریلا،
‫بیشتر از چیزی که باید، خونه مونده.
‫از اتاقی به اتاق دیگه، سلاخیشون کردم.
‫وقتی گرگ‌ها رو کشتم، اینو خواب دیدم، مادر.
‫این یه خواسته‌ی مشترک بین اون دوتاست،
‫و این بهش انگیزه کافی می‌ده
‫که بره بیرون و یه کاری کنه.
‫می‌ره پاریس. تبدیل می‌شه به خون‌آشام.
‫مادرش تو بستر مرگه. ‫مادرش رو هم به خون‌آشام تبدیل می‌کنه.
‫وقتی گابریلا تبدیل به خون‌آشام شد،
‫جفتشون می‌خواستن برگردن و اون‌ها رو بکشن،
‫و حالا می‌تونستن.
‫اون حالا می‌تونه اون زندگی‌ای که ‫همیشه می‌خواست رو داشته باشه.
‫و خون‌آشامی آزادش می‌کنه.
‫من کاملاً جذب عشق مطلق گابریلا
‫به خون‌آشام بودن شدم.
‫فکر کنم واسه اون، ‫این تقریباً مثل پیدا کردن خودش بود،
‫یا قطعاً تنها زمانی توی زندگیش بود
‫که اختیار و قدرت داشت.
‫زیاد سکس می‌کنی؟
‫البته.
‫مثل خون دوستش داری؟
‫- هیچ‌وقت شبیه خون نیست. ‫- اونا همدیگه رو دوست دارن.
‫یعنی اونا مادر و پسرن، و معشوق هم هستن.
‫اونا نوپا و خالق هستن،
‫و رابطه‌شون فوق‌العاده پیچیده‌ست،
‫ولی اونا تنها کسایی‌ان که هنوز زنده‌ان
‫و همدیگه رو زمانی که انسان بودن می‌شناختن.
‫فکر کنم این واقعاً مهمه.
‫انگار که تو منو می‌شناسی،
‫اون چیزی که واقعاً هستم، ‫می‌دونی از کجا اومدم،
‫می‌دونی محرک اصلی من چیه.
‫و منو به عنوان یه انسان به یاد میاری،
‫قبل از اینکه به این موجود تبدیل بشم.
‫پس اونا عمیقاً به هم وصلن،
‫و این رابطه سمّیه، ولی خب،
‫توی دنیای خون‌آشاما همه چی سمیه.
‫تو پزشک شخصی منو دزدیدی.
‫هتلم رو به گند کشیدی.
‫محفل دیترویت هتلت رو به گند کشید.
‫- آهنگ رو شنیدم. ‫- آهنگ‌ها درمورد تو نیستن.
‫انگار داری داد می‌زنی کمک می‌خوای،
‫واسه همین اومدم چون برام مهمی.
‫به نظرم لویی تو این صحنه ‫کامل داره ترول‌بازی درمیاره.
‫فکر کنم از عصبانی کردن لستات، ‫تا حدی کیف می‌کنه.
‫نوبتی پشت فرمون می‌نشستید ‫تا از روی پل گلدن گیت رد شید؟
‫کی فرمون رو محکم‌تر می‌گرفت؟
‫روی پشت هم عدد می‌نوشتیم
‫و الکی می‌گفتیم ‫اشتباه حدس زدیم؟
‫شرط می‌بندم.
‫شرط می‌بندم!
‫صحنه‌ی خیلی باحالیه.
‫یه حمله‌ی واقعیه،
‫و می‌دونه که می‌خواد ‫رو اعصابش بره.
‫خیلی عجیب بود که یهو از اون،
‫یعنی یه خون‌آشام خیلی قوی و متمرکز،
‫تبدیل بشه به یه آدم خرده‌گیر.
‫کریستین، می‌شه لطفاً دو تا بلیت
‫به آقای پیت و وکیلش
‫برای نمایش فردا شب بدی؟
‫فقط یه دونه کافیه. ‫لموئل از موسیقی تو خوشش نمیاد.
‫با اینکه لویی خیلی خرده‌گیر بوده،
‫فکر کنم بی‌صبرانه منتظر ‫دیدن اجرای لستاته.
‫♪ می‌ترسیدم، می‌ترسیدم ♪
‫♪ می‌ترسیدم... ♪
‫♪ دارم از دستت می‌دم ♪
‫تحت تأثیر هم قرار گرفته.
‫این همون کاریه ‫که همیشه باید انجام می‌داد.
‫واقعاً نمی‌دونی بیشتر آهنگاش درمورد کین.
‫شاید درمورد لویی باشه. شایدم نیکی.
‫شایدم گابریلا.
‫خیلی لویی‌طوره که فکر کنه
‫هر آهنگی درمورد خودشه.
‫و از طرف دیگه،
‫فکر کنم یه لایه‌ی خاله زنکی هم ‫توی لویی هست
‫که می‌گه، «این درمورد کیه؟
‫کی اتفاق افتاد؟ اون کی بود؟
‫اون کیه؟ اون دختره کیه؟»
‫شاید فقط درمورد این باشه که
‫چرا اصلاً باید حس کنه؟
‫چون خیلی شخصیت احساساتی‌ایه،
‫و قشنگ غرق احساسات خودش می‌شه،
‫و باهاشون پیش می‌ره.
‫واسه همین فکر کنم ‫این می‌تونه کلافه‌کننده باشه.
‫یعنی، معلومه که داره یه نسخه‌ی
‫خیلی شدید و قدرت‌نمایانه ‫از آهنگ رو اجرا می‌کنه
‫و عمداً لویی رو نادیده می‌گیره
‫تا وقتی که دیگه نتونه.
‫♪ من سعی کردم ♪
‫♪ قشنگ‌ترین آهنگ دنیا رو برات بنویسم ♪
‫♪ اما حواسم پرت شد ♪
‫وقتی کتاب رو می‌گیره و می‌بینه
‫همه جاش خط‌خطی و شلوغ‌پلوغه،
‫فکر کنم همون‌جاست که عذاب ‌وجدان ‫واقعاً به سراغش میاد.
‫این اولین باریه که ‫یه لحظه‌ی خصوصی کوچیک
‫درموردش داشتن.
‫لویی یه همچین تأثیری روی لستات داره،
‫که... اون‌قدر عصبانی می‌شه که ‫زمان رو نگه می‌داره
‫و پرواز می‌کنه میاد پیشش ‫و مستقیم تو صورتش می‌خونه.
‫آره.
‫♪ چرا ♪
‫♪ چرا، چرا باید حس کنم؟ ♪
‫♪ این درد رو؟ ♪
‫♪ خیلی زیاده، خیلی واقعیه ♪