رسانه اینترنتی نیوفیلم NewFilm جامعترین سایت فیلم و سریال
‫آنچه گذشت...
‫اسم این مجموعه «شکست‌خورده‌ها» ـست.
‫به‌خاطر همینه که تهیه‌کننده‌های فیلم ‫استخدامت کردن،
‫دنیل مالوی، شکارچی خون‌آشام.
‫گفتن تو منو خواستی.
‫نه سالگیت چی شد؟
‫بردنم تا سوختن جادوگرها رو در آتش ببینم.
‫قبل از لگو و پپا خوکه ‫کار مامان‌ها با بچه‌ها همین بود.
‫آماده‌ای خودت رو بخوری؟
‫چرا انقدر برنزه شدی، دَن؟
‫با یکی آشنا شدم.
‫آرماند خون‌آشام، عشق زندگی من.
‫مرگ‌ها بیشتر از تولدهاست.
‫داره اتفاق می‌افته، دنیل.
‫تحول بزرگ واقعیه.
‫موسیقی تو باهاشون حرف می‌زنه.
‫تشنه‌ی یک ارتباطن.
‫تو کسی هستی که داری ‫این نمایش رو راه میندازی؟
‫پنجاه هزار تا از ما هستیم.
‫دارن از سرتاسر دنیا میان.
‫برو یه کس دیگه رو بچاپ.
‫اون کسیه که میاد اینجا ‫و این کارها رو با من انجام میده.
‫من شبیه‌شم. ‫درست شبیه‌شم، مگه نه؟
‫ما رو اون میز دراز روحت رو می‌خوریم.
‫اگه باز فقط ما دو تا بودیم، ‫شاید خوب می‌شد.
‫شاید.
‫اگه بخاطر من نبود، ‫سرتو بالای دستشویی اون محفل
‫قاب کرده بودن.
‫فکر می‌کنی با بریدن سر، ‫مرگ اتفاق می‌افته.
‫شما دارید به شکست‌خورده‌ها گوش می‌دید...
‫آلبوم پنجاه و هفت، روی اول.
‫لویی میگه شاید خوب بشه.
‫من میگم شاید.
‫و دست‌هامون به هم می‌خوره.
‫به الکس با اون ماسک پلاستیکی دراکولاش زل زدم.
‫و بعد با خودم فکر می‌کنم، ‫چرا اینجاست؟
‫و بعد دنیا تغییر مسیر میده.
‫و من ستاره‌ها رو تو آسمون می‌بینم.
‫چکمه‌های وارونه.
‫خون من، یه ماه نیمه‌رنگ‌شده.
‫و بعدش دارم خواب می‌بینم.
‫دارم یه مسیری رو طی می‌کنم.
‫به صدای پرنده‌های مخفی ‫توی جنگل گوش میدم
‫و چهچهه‌شون رو ‫به نت موسیقی رو کاغذ تبدیل می‌کنم.
‫این همون خوابیه که
‫از وقتی آلبوم رو تموم کردم ‫و مرگ خودم رو جعل کردم دارم می‌بینم،
‫فقط این‌بار گشنمه ‫و همه‌ جا روشنایی روزه.
‫و چون من یه خون‌آشامم، ‫که با ناخن‌های شیشه‌ای
‫رو انگشت‌هام تایید میشه، ‫باید می‌سوختم،
‫اما نمی‌سوزم.
‫موسیقی پرنده‌ها تکراری میشه.
‫و بعد جنگل ساکت میشه.
‫دیگه خبری از آواز پرنده‌ها نیست.
‫فقط من می‌مونم و گرسنگیم،
‫حسی شبیه اینکه معده‌ام ‫داره از درون تحلیل میره.
‫و بعد انگار که جنگل ‫فکرهام رو شنیده باشه،
‫یه دسته‌ی گارسون که ‫سینی‌های نقره‌ای درپوش‌دار دارن
‫مسیرم رو اشغال می‌کنن.
‫بجنب، لستات.
‫عقب نمون.
‫و من به دنبال گرسنگیم به دل جنگل میرم.
‫و کم کم صداهای شهر رو می‌شنوم،
‫و اون آهنگ کوچیکی که برای نابیناها ‫تو تقاطع‌ها
‫در سرتاسر مونترال پخش می‌کنن
‫گرسنگی منو به میز جوونی‌هام می‌بره،
‫جایی که نسخه‌های دیگه‌م کنار ‫راهب اوت‌لوآر نشستن...
‫ما رو مثل خدا احاطه کرده...
‫از صندلی پدرم دستور میده.
‫ما رو با عشقش در بر می‌گیره.
‫اون شنل؟
‫دیدمون رو محدود می‌کنه ‫و ما رو از دنیا می‌بُره
‫تا فقط جلومون سمت خدا رو ببینیم.
‫و بلندی لباسمون کار دستمون میده
‫و بدجور جلوی راهمون رو می‌گیره.
‫- لستات. ‫- لستات.
‫بشین، لستات.
‫هفت تا گارسون هست ‫و ما فقط چهار نفریم.
‫هردو: بشین. ‫- بشی--
‫بشین. بشین.
‫فروغ چشم‌های آبیت رفته.
‫انگار که تمام ‫روزهای تابستون تموم شدن.
‫بخش ۱۸۷، روح.
‫من در سه سالی که ‫از پایان همدمی‌مون گذشته،
‫مکالمه‌های شدیدی با خودم داشتم.
‫و به عنوان بخشی از اون سفر، ‫می‌خوام چیزی
‫از عمیق‌ترین بخش‌های روحم بگم.
‫آر...
‫دو تا دروغ فجیع، خیانت‌های بزرگ.
‫اولی یه گودال پر از زغال داغه
‫که هفتاد و هفت سال ‫پاهام رو توش سوزوندم.
‫آرم...
‫من محفلم رو به تو ترجیح دادم،
‫تو رو به تولید یه نمایش کشوندم،
‫که مرگ تو قرار بود ‫اوج مسخره‌ی اون باشه.
‫محفل داشت مجبورم می‌کرد، ولی...
‫آر...
‫من از لحاظ زیبایی‌شناسی لذت می‌بردم
‫که مرگ تو رو ‫از نظر بصری هیجان‌انگیز کنم.
‫...ماند.
‫که همه‌ی اینا با عشق‌بازی‌های پرشورمون
‫در طول این دوره‌ی خیانت بدتر هم شد و...
‫دومی.
‫وقتی لستات جونت رو نجات داد ‫شرمسارانه به اسم خودم تمومش کردم.
‫کجام؟
‫اون دروغ تو رو به من گره زد، ‫و مثل یه جسد
‫تو موتورخونه‌ی رابطه‌مون افتاده بود.
‫بارها به خودم گفتم ‫که اون دروغ مهم نیست
‫چون چیزی که ساخته بودیم،
‫عشقی که مثل سنگری ‫در برابر زمان بود،
‫سنگین‌تر و مهم‌تر از اون دروغ بود،
‫اما حقیقت نداشت.
‫نمی‌تونم تکون بخورم...
‫اون دروغ مهم بود ‫چون اون جسد اونجا بود،
‫و داشت حقایق رو فریاد می‌زد.
‫نمی‌تونم بدنم رو تکون بدم.
‫و در مورد اون همه پسری که
‫بهشون دارو دادی، خونشون رو کشیدی، ‫و باهاشون خوابیدی،
‫من تظاهر به رنجش کردم ‫در حالی که در واقع،
‫از هرزه‌گیت استقبال می‌کردم
‫چون احساس گناه تو بعد از اون اتفاقات
‫تو رو محکم‌تر از همیشه ‫به من گره می‌زد
‫و اجازه داد ساعت‌ها با دنیل نظاره‌گر باشم.
‫بهت گفتم دوستت دارم، اما واقعاً؟
‫واقعاً دوستت داشتم؟
‫یا فقط دست به دامن کسی شدن بود
‫که کمکم کنه زنده بمونم؟
‫و وقتی به گذشته نگاه می‌کنم ‫که کی رو فریب دادم،
‫چطور فریب دادم، چقدر واسم راحت بود
‫که چهارصد سال یه فرقه رو رهبری کنم،
‫و هر کسی که قوانین باستانی ‫مورد توافقمون رو شکست
‫تو مراسم زنده بسوزونم، من...
‫فکر کنم من یه اتاق بدون دیوار،
‫کف، یا سقف باشم.
‫یه پوچی بی‌نهایت.
‫همچنین، آره.
‫من عکس‌های فرد استاین رو ‫توی مجموعه‌ی عکس‌هات گذاشتم
‫فقط واسه اینکه مخت رو بهم بریزم.
‫و این هم از آرماند کامل و صادقانه‌ی من.
‫حالا...
‫نوبت توئه.
‫من رئیس، خالق
‫مگنوس خون‌آشام هستم.
‫تازه‌واردها، اسمتون رو برای ثبت بگید.
‫نیکلاس د لنفانت خون‌آشام.
‫لویی د پوینت دو لاک خون‌آشام.
‫گابریلا وچه‌ی خون‌آشام.
‫آنتوانت براون خون‌آشام.
‫تی‌سی خون‌آشام.
‫کلودیا کجاست؟
‫گفت هر چی لازم بود ‫بهت بگه رو قبلاً گفته.
‫حرف اصلیش این بود،
‫«گورش رو گم کنه، لعنت به همه‌تون،
‫مثل اون هرزه‌ی احمق ‫نه‌انگشتی، آنتوانت بسوزید.»
‫آنتوانت، سلام.
‫واسه من آنتوانت، سلام نکن.
‫خودت رو کنترل کن، خانم براون.
‫پس... من مردم.
‫این مرگه؟
‫میز زشت پدرم ‫تو برج مسخره‌ی تو؟
‫درحال مردن.
‫این تویی که داری می‌میری.
‫این مرور خاطراته، سنجش
‫و جویدن اولین طلوع‌ها
‫و شکست‌های شبانه‌ی یک خون‌آشام.
‫- چطور؟ ‫- اسمش چطور نیست.
‫اسمش لستاته.
‫- چطور مُردم؟ ‫- من لستات تایپ می‌کنم.
‫درحال مرگی.
‫هنوز نمردی.
‫وقت تلف کردنه.
‫خیلی شبیه به چیزی که ‫عمرتون رو باهاش تلف کردید.
‫- شاید خوب بشه. ‫- شاید.
‫دست‌ها به هم گره می‌خورن.
‫تا دو نشه بازی نشه.
‫به تایپ کردنت ادامه بده، خانم براون.
‫پس همه اینجایید که منو قضاوت کنید.
‫ما عیب‌جوییم.
‫قضاوت از طرف خدا، شیطان، ‫یا شبیه‌ساز میاد.
‫نمی‌دونیم. ‫هیچ‌کس هیچی بهمون نمیگه.
‫با این حال اینجاییم رو درس شماره ۲۰۵.
‫روح.
‫این یه خوابه.
‫من اینجا نیستم.
‫تو اینجایی.
‫و همزمان توی یه کیف توپ بولینگ
‫داری به سمت غرب ‫تو خیابون ون هورن میری.
‫یه کیف بولینگ.
‫و همزمان روی پیشخوان
‫اتاق پشتی یه قصابی خوابیدی.
‫اول نوامبره.
‫روز تمام قدیسین، شنبه صبح.
‫یعنی کسی مزاحممون نمیشه،
‫چون این یه قصابی معتقده، ‫و امروز شابات اون‌هاست.
‫تمام مغازه‌های این خیابون بسته‌ن.
‫و هر کسی که ممکن باشه ‫بخواد به کمکت بیاد
‫خوابه.
‫یا جای دیگه مشغوله.
‫امیدوار بودم زمان و دیدگاه
‫باعث بشه توبه کنی.
‫- برام مهم نیست. ‫- اشتباه من بود.
‫وضعیتت رو درست برات ترسیم نکردم.
‫این سر جدا شده‌ت.
‫و این بدن بدقلق توئه.
‫و این هوای باشکوه بینشونه
‫که هنوز می‌تونید ‫باهاش با هم ارتباط برقرار کنید
‫دو ساعت و دوازده دقیقه بعد از ‫جدا شدن سر و بدن.
‫برام مهم نیست.
‫اگه فرزند لستات نبودی،
‫این اتفاق نمی‌افتاد.
‫مرده بودی، به همین دلیله که
‫این داره به صورت زنده برای یه اتاق ‫خیلی مهم پخش میشه
‫که تو بوداپست جمع شدن.
‫تو خاصی، لویی.
‫فرید.
‫آره، دکتر سابقمون،
‫برگشته به تحقیق جایی که توش ماهره،
‫ما رو مطالعه می‌کرد، آنالیز می‌کرد.
‫اما نکنه تمام مدت ‫داشت این کار رو می‌کرد؟
‫تو دبی؟
‫می‌بینمت، فرید.
‫تو اتوبوس لستات؟
‫برام مهم نیست.
‫اون میگه اینجا نبوده.
‫و اگه در مورد توبه‌ت ‫تجدید نظر کنی و زنده بمونی،
‫احتمالاً دیگه یادت نمیاد اون کیه.
‫یا این اتفاق رو.
‫هنوز آگهی ترحیم رو چاپ نکن.
‫قبل از کنسرت بزرگ، ‫داریم حسابی استراحت می‌کنیم،
‫مگه نه؟
‫با پارتی‌بازی خودمو وارد گروهش کردم،
‫از خراب کردنش ‫به خاطر خراب کردن لذت می‌بردم.
‫کجاست...
‫کجاست... کجاست...
‫سرش کجاست؟
‫پیش همراه منه.
‫قبل از اینکه زنت بیدار شه جیم شدی، آره؟
‫بهم گفت سر رو تا جای ممکن
‫از بدنش دور کنم.
‫خب، هیچ‌وقت از رئیس سوال نپرس.
‫سایز کفش چنده؟
‫ده و نیم.
‫فکر کنم می‌دونی در حقم بدی کردی.
‫و فکر کنم می‌دونی به چه روش‌های خاصی
‫این کار رو انجام دادی.
‫برام مهم نیست.
‫آره، به نظر میاد ‫تو این احساس گیر کردی.
‫متاسفانه، بدن خالقت ‫مجبورت نکرده که مسئولیتش رو قبول کنی.
‫پس یه انگیزه‌ی دیگه.
‫دیروز بعد از ظهر اومدیم اینجا،
‫قصاب مهربونی که داشت کباب سینه رو می‌برید، ‫با افسون به خونه فرستادیم
‫چون اول شب شابات بود.
‫چاقوهای جدید ‫و یه نظافت حسابی بهش بدهکاریم.
‫شاید تو صاحب شب باشی لویی،
‫اما به اندازه‌ی صدف کازینو کوشری.
‫آره، تازه اون رو هم آوردیم.
‫- نه، نه، نه. ‫- گارسون، خواهر، دختر.
‫- نه، نه. ‫- هیچ‌کدوم از این‌ها نیست.
‫نه، نه، نه.
‫اون خبر نداشت.
‫آرماند!
‫اگه بخوایم نظر ‫رئیس محفل فعلی رو کنار بذاریم،
‫نابود کردن فرزندان تاریکی توسط اون...
‫بدون فکر و بی‌پروا بود.
‫دیر هم شده بود.
‫ممنونم.
‫رها کردن محفل پاریس؟
‫خودخواهانه و بزدلانه.
‫بیش از حد سخاوتمندانه.
‫من همون کاری رو کردم که ‫خالقم بهم نشون داد،
‫پول بریز پای مشکل و فرار کن.
‫مگنوس جاودانگی بهت هدیه داد.
‫مگنوس ثروت بی‌کران بهت هدیه داد.
‫وقتی مگنوس کم میاره،
‫سوم‌شخص صحبت می‌کنه.
‫لستات تازه‌کار به بازیگرهاش ‫معنا می‌داد
‫و وقتی فرار کرد، ‫اون رو هم با خودش برد.
‫شکست در رهبری.
‫اون نمایش‌ها یه قرن و نیم اجرا شدن.
‫بیشتر از «ویکد».
‫درس ۲۱۴، روح.
‫چرا اون رو صندلیه؟
‫من خالق توام!
‫یه هفته می‌شناختمت.
‫از من چی می‌دونی؟
‫«تمنا کن، قاتل گرگ، ‫تا ابد عاشق خواهی بود.»
‫من رد کردم!
‫رضایت دغدغه‌ی قرن بیستمیه.
‫یه تابوت نشونم داد، یه مقدار پول.
‫گفت خاکسترش رو پخش کنم.
‫و بعد خودشو به آتش کشید،
‫و موقع سوختن می‌رقصید!
‫من دو تا خالق دارم.
‫اونو می‌خوای.
‫مامانی رو می‌خوای؟
‫آره.
‫شکست در عالم اثیری ادامه داره.
‫خانم براون، لطفاً برای ثبت
‫تغییر ریاست رو یادداشت کنید.
‫خانم براون، ‫مورد بعدی تو دستور جلسه.
‫ولش کن بره.
‫باشه، داریم دوباره ‫جای خودمون رو پیدا می‌کنیم.
‫خوبه.
‫یه خون‌آشام اصیل، ‫همون‌طور که می‌دونی،
‫می‌تونه خیلی چیزها رو تحمل کنه.
‫- علائم حیاتی‌ش چطوره، فرید؟ ‫- خوب نیست.
‫لویی، از علائم حیاتی تو می‌پرسم، ‫چون فکر نمی‌کنم
‫هنوز برات روشن شده باشه
‫کی روبروت نشسته.
‫اون جزو ما نیست.
‫خواهش می‌کنم. نمی‌خوام بمیرم.
‫نه، اون نمی‌خواد تو بمیری،
‫اما بذار ببینیم تا کی پاش می‌مونه.
‫شما دو تا اتفاقی همو دیدید، درسته؟
‫دنیای پر از رحم که ‫به رسمیت می‌شناسه
‫نیازت به سوگواری ‫و نیاز اون به نجات داده شدن.
‫یا شاید اون دقیقاً
‫لحظه‌ای که منو پرت کرد به دیوار ‫پنت‌هاوس دبی
‫به وجود اومد؟
‫وقتی از یه عکس قدیمی کلودیا
‫با اون لباس آبی بچگی‌هاش ‫و نرم‌افزار تشخیص چهره
‫رو آی‌پدم استفاده کردم تا ‫یه ۷ از ۱۰ تو برلین پیدا کنم،
‫یه ۸ و نیم تو تونس، ‫یا این دختر زون ۲
‫با یه رزومه‌ی کلاهبرداری.
‫- نکن. نکن. ‫- نه.
‫یه داستان سال‌ها اغواگری
‫- و تجارت سرد وجود داره... ‫- بهم گفت...
‫توی لندن شرقی یه دوست داره، ‫که می‌خواست تو نیویورک راهش بندازه...
‫که دخترش رو از دست داده. ‫فکر نمی‌کردم اهل کتاب باشه.
‫۱۹ باری از جلوت رد شد
‫قبل از اینکه متوجه بشی.
‫اما علائم حیاتی رو به موتت ‫می‌گه باید تندتر تعریف کنم.
‫وارد یه غذاخوری تو بروکلین میشی.
‫من میگفتم، ‫هیس، آروم باش.
‫اون بخاطر تو اومده.
‫طعمه‌ی آسون.
‫و اون می‌اومد جلو و می‌گفت...
‫بهترین کار با همبرگرهامون اینه که،
‫بذاری سرد شه تا چربیش به خوردش بره، ‫نونش خمیر شه.
‫توی ذهنم بود...توی ذهنم بود، ‫ولی اونجا نبود.
‫من می‌گفتم، ‫خودت رو براش لوس کن.
‫و اون می‌گفت، امیدهای بیشتری ‫واسه نیویورک داشتم،
‫اما تا الان شبیه این بوده که ‫شش تا هم‌اتاقی، یه توالت.
‫انگار، می‌خوام تامپونم رو ‫جلو پادکستر که از سه‌شنبه با ما بوده
‫در بیارم؟
‫و تو می‌گفتی...
‫اما تو منو تو یه ساعت تنهایی گیر آوردی.
‫و نمی‌خوام این بار رو دوش تو بذارم.
‫و من می‌گفتم، اون لطیفه.
‫بکش عقب.
‫اما اون بهتر می‌دونست.
‫مطمئن باش می‌دونی. ‫دقیقاً رو فکت ـه.
‫چیه؟
‫یاد خواهرت انداختمت؟
‫و اونجا بود که فهمیدم اون تو رو بدست آورده.
‫و تسلط اون بهم اجازه داد بیام و برم.
‫من با لستات و دنیل ‫مشغول کارهای دیگه بودم.
‫متاسفم، لویی.
‫خلاصه اینکه، تلاش فوق‌العاده‌ای
‫بخاطر این تجدید دیدار صورت گرفته.
‫چه بلایی سر خودمون آوردیم؟
‫- فقط منو بکش. ‫- نه، نه.
‫قراره توبه‌ت رو بکنی
‫تا بتونیم هر دو به زندگی‌مون برسیم.
‫وگرنه سر دختره رو
‫با همین تیغی که سر تو رو بریدم
‫می‌بُرم و سر تو رو می‌دوزم به تنش.
‫♪ گفتن که مُردم ♪
‫♪ سعی کردن نجاتم بدن ♪
‫♪ سرم رو بریدن ♪
‫لستات، لستات، لستات، ‫لستات، لستات.
‫یه نگاه به من کردی، ‫همه چی رو فهمیدی.
‫آره، علامت سوال؟
‫باهوش‌تر از منی؟
‫شاید.
‫خوش‌تیپ‌تر از منی؟
‫اینو قبول دارم.
‫با استعدادتر؟
‫برو همون کاری رو بکن ‫که من با زندگیم کردم.
‫برو اون درها رو بشکن.
‫برو یه چیزی بدست بیار.
‫درسته، ‫توی یه گروه راک بودی.
‫وای، چه آدم بزرگی.
‫اون بهم هدیه داد
‫به‌جای اینکه بگه دوستم داره.
‫التماسش کردم بگه، بگه «نیکی،
‫هیچ‌وقت اون‌طور که ‫تو دوستم داری، دوستت نخواهم داشت.»
‫باید این چرت‌وپرتا رو ‫یه کیلومتر بالاتر از زمین بگی
‫اگه می‌خوای تاثیر داشته باشه.
‫هزار بار بهت گفت که دوستت داره.
‫۱۰ هزار بار.
‫اما حالا که از آسیب ترومای تحولم
‫عبور کردم و خودم رو
‫توی فاز یائویی مرد روزگردم می‌بینم...
‫سقف خونه‌ت سوراخه.
‫فقط دَن برام مهمه.
‫فکر کردی از من بهتری، نه؟
‫یه تیم فیلمبرداری کوچیک بهم دادی، ‫یه کارت بک‌استیج لمینت‌شده،
‫و بعد بهم خندیدی
‫و رو لنزم جق زدی.
‫خب، حالا خودت رو ببین، ‫آخرین ساعت‌هات رو داری
‫توی یه کیف بولینگ لعنتی سپری می‌کنی، ‫به جیمی ویلچری گوش میدی.
‫بیخیال.
‫خیلی چیزها داره به سمتت میاد، عزیزم.
‫فقط یادت باشه، تو تنها کسی هستی
‫که می‌تونی ولوم صدا رو کنترل کنی.
‫تو.
‫اینجا چی‌ کار می‌کنی؟
‫آرماند گفت بیای اینجا؟
‫آره، اون توئه.
‫اون توئه.
‫مامان لستات تو رو ساخت، آره؟
‫اون بهت موهبت اوتیسم رو داد؟
‫بولینگ بازی می‌کنی؟
‫من خیلی آدم بدی هستم، ‫اما این‌طوری نیستم که...
‫- علائم حیاتی، فرید؟ ‫- رو به کاهش.
‫اگه می‌دونستم اون کامل درگیر جنون شده، ‫این کار رو نمی‌کردم،
‫که قراره مثل کاری که با تو کرد، تیکه‌تیکه‌ت کنه.
‫توی چنگش بودم ‫و نتونستم خودم رو نجات بدم.
‫فرید بهم اطمینان داد که جواب می‌ده.
‫بذارش سر جاش. ‫بذار خون جادوی خودشو بکنه.
‫با ویزای کاری، ‫که خودش امضا کرده.
‫مطمئن نیستم رو یه فانی جواب بده،
‫اما این‌طوریه که پیشرفت... ‫- برو تو کلانتری
‫- آزمون و خطا. ‫- و بگو، یکم به مشکل خوردم.
‫عجیبه. اون خون‌آشامه،
‫تهش سر از یه تیمارستان ‫لعنتی در میاری.
‫دیشب به احضار روحت گوش دادم.
‫فکر کنم کلودیا این ریسک علمی رو تایید کنه.
‫ما از این مهلکه سالم بیرون نمیایم.
‫قراره بمیریم.
‫قراره ازش یه فیلم بسازن بفروشن، لویی.
‫اونو بهشون نده.
‫ما رو انداخته بیرون.
‫می‌دونی، یه مدتی بود که می‌دونستم
‫کلودیا اون روزنه‌ای بود که از طریق اون
‫می‌تونستم دل و روده‌ش رو بیرون بکشم.
‫وسواسش برای بخشش رو درک می‌کردم.
‫من باهاش این رو زندگی کردم.
‫اون کلودیای من بود.
‫اما نزدیک به یه قرن رو هدر دادم.
‫و این کم چیزی نیست.
‫این شایسته‌ی جبرانه.
‫به اون کله‌ی روی سیخ گفت.
‫فکر کردی دارم بلوف می‌زنم؟
‫- دوباره اسمت رو بهم بگو. ‫- نلسون.
‫نلسون. نلسون.
‫نلسون یکی از پیروان منه.
‫اون چاقو رو بردار.
‫الان حدود صد نفر ازشون دارم.
‫نلسون، استراحت کن.
‫نلسون فکر می‌کنه اینجاست ‫که جلوی تحول بزرگ رو بگیره،
‫که به پنج قانون برگرده.
‫لازم داشتم کله‌ت رو بچپونه تو یه کلمن ‫و منو بیاره اینجا.
‫استراحت کن.
‫ازت خوشم می‌اومد، لویی.
‫کمی داغونی، ‫اما ازت خوشم می‌اومد.
‫خواهش می‌کنم.
‫نمی‌خوام بمیرم.
‫کاغذ.
‫تو نتونستی سالن رایان
‫کینگستون، رود آیلند رو پر کنی.
‫ون‌گوگ تو طول عمرش فقط یه تابلو فروخت.
‫- ممنونم، مادر. ‫- معشوقه.
‫«نگهبان مقبره‌ی سازش‌ناپذیر
‫تو مسخره‌ترین نور ممکن،»
‫مجله‌ی بیلبورد.
‫اگه این ذهن، قلب، و کبد
‫کسیه که داره به لوله‌ی تفنگ جاودانگی نگاه می‌کنه،
‫پس همین الان بکشیدم، ‫از د نیدل دراپ.
‫ترکیبی از
‫رابرت پلنت خودشیفته و یه هات‌داگ دهه‌ی هشتادی،
‫که با ژل‌مو مومیایی شده.
‫فقط نوازنده‌ی درامز زنده فرار می‌کنه.
‫- عجب. ‫- استریو گام.
‫تو تورنتو دیدی که جلودار بودم، ‫و تو دیترویت هم همین‌طور،
‫و هر دو شب ترکوندم.
‫بله، اما تو پاتاواتامیز
‫تو فورت وین، ایندیانا ندیدیمت.
‫برو صفحه‌ی ۳، میزان ۹۵.
‫اسم خودت رو برای ثبت بگو.
‫مارکو پیمونتسی.
‫تو توسط خون‌آشام لستات
‫بعد از اجرای دون پاسکوال کشته شدی.
‫و اون.
‫- به عنوان یه متخصص تو زمینه‌ی خودت... ‫- ها.
‫به عنوان یه وعده‌ی غذایی بی‌خبر ‫از همه‌جا برای خون‌آشام لستات...
‫و اون.
‫ما رو ببر به اجرای ۵ می ۲۰۲۵ از...
‫- پیشخدمت. ‫- وقتی اسمت رو صدا می‌زنم.
‫همین الانش عقب افتادی.
‫باید ضرب‌آهنگ رو پیش‌بینی می‌کردی.
‫و حالا داریم تند می‌ریم. ای بابا.
‫و داریم صامت‌هامون رو می‌خوریم.
‫تت.
‫می‌تونستی یه چیزهایی از مادر ایتالیاییت یاد بگیری.
‫ممنونم.
‫همیشه وقتی فرصتش رو داره غیبش می‌زنه.
‫خانم براون، نوبت تو هم میشه.
‫به تایپ کردن ادامه بده.
‫باز هم فالش.
‫لااقل مجبور نیستیم
‫به ویولن زدنش تو این یکی گوش بدیم.
‫فالش.
‫کنترلِ یه بچه‌ رو داری، با اون لرزشِ صدات.
‫♪ گابریلا، گابریلا ♪
‫بازم فالش.
‫مثل جادوگری که ‫داره رو ستون سوزونده میشه جیغ می‌زنی،
‫لبه‌ی دامن شیطانیت داره آتیش می‌گیره.
‫- ♪ گابریلا، گابریلا ♪ ‫- ♪ ماما، ماما ♪
‫♪ ماما ♪
‫بیا حالا، لستات، عقب نمون.
‫خداوند خدایی است غیور و انتقام‌گیرنده!
‫او انتقام‌گیرنده است، ‫و او خشمگین است!
‫او از دشمنانش انتقام می‌گیرد
‫و خشم را برای دشمنانش نگه می‌دارد!
‫خداوند دیرخشم است ‫اما در قدرت بزرگ است.
‫چرا منو بردی اونجا؟
‫راه او گردباد و طوفان است.
‫ابرها گرد و غبار قدم‌های او هستند!
‫چرا منو بردی اونجا؟
‫می‌خواستم ببینی اونا کی بودن.
‫او دریا را عتاب می‌کند ‫و آن را خشک می‌سازد!
‫می‌گی ما جادوگریم؟
‫شما جادوگرید!
‫همه‌ی شما جادوگرید!
‫شما جادوگرید!
‫شما جادوگر...
‫شما...
‫کی می‌تونه در برابر خشم او بایسته؟
‫کی می‌تونه گرمای خشمش رو تحمل کنه؟
‫خشم او مانند آتش فرو می‌ریزد!
‫کسی که گناهانش رو پنهان کنه، رستگار نمیشه.
‫اما کسی که اونا رو اعتراف کنه ‫و ترکشون کنه
‫رحمت دریافت می‌کنه.
‫اونا اعتراف کردن!
‫حتی مارکی هم تو خونه موند.
‫می‌خواستم از اوورن فرار کنی.
‫مارگریت دوری.
‫نمازهاش رو قطع کرد. ‫تو مراسم، شیطان رو ستایش کرد!
‫با طلسم‌هایش، در گلوی پدرش تعفن کاشت.
‫پدر، دختر رو بیشتر دوست داشت.
‫مادر تو کاسولش ‫قارچ‌های سمی مرگ‌بار ریخت.
‫ژان بودن.
‫نمازهاش رو قطع کرد.
‫توسط مدیر مدرسه‌مون جاسوسی شد که داشت...
‫مدیر مدرسه گناه‌هانش رو پاک می‌کنه...
‫بزدلانه‌ترین کار ممکن.
‫تو فواصل استراحت، مراسم عشای سیاه رو می‌خوند!
‫و جادوگرهای دوقلو، ‫مارت و ایمه روله،
‫نه سال هر کدوم.
‫- ایمه روله. ‫- از انجام چه کاری دست کشیدن؟
‫اون قبلاً تو خونه‌ی ما بازی می‌کرد، مادر.
‫از این مکان فرار کن.
‫یه کیسه باروت دور گردنش بستن
‫- تا داغ بسوزه. ‫- فرار کردی؟
‫- ایمه؟ ‫- نه.
‫تا سی سالگی تو خونه موندی؟
‫- ایمه؟ ‫- کلم!
‫خدا، دوباره ما رو ببین!
‫کلم!
‫خدا، دوباره ما رو ببین!
‫نه! نه!
‫دوستت دارم.
‫- مادر؟ ‫- دوستت دارم.
‫مادر!
‫- دوستت دارم. ‫- مادر!
‫تو نیواورلئان هم ‫همین کار رو با کلودیا کرد.
‫اون موقع اسمش رو گذاشت عشق سخت‌گیرانه.
‫و بعد گرگ‌ها رو کشت.
‫و بعد دست‌هات سرگردان شدن، خانم رئیس.
‫اون با این دست‌ها
‫برای دویست و خرده‌ای سال بعدش مشکلی نداشت.
‫خوش‌تیپ، نجیب،
‫با کلی داشته‌های قابل توجه.
‫خالقان لستات عاشق لستات‌شون هستن.
‫این درباره‌ی زندگی خون‌آشامیش نیست.
‫اصلاً چرا داریم ‫درباره‌ش بحث می‌کنیم؟
‫از صورت‌جلسه حذفش کنید.
‫بگذریم.
‫وقتی اولین بار همو دیدیم ۱۶۰۰ تا بودید، دنیل.
‫- تو. ‫- الان ۲۹۰ هزار تا هستید،
‫که میانگین تقریباً ۱.۳ وعده در روزه،
‫این مرگ و میر بیشتریه
‫نسبت به تولدها در سطح جهان.
‫نقطه‌ی عطفه.
‫شما از اوج نفت گذشتید.
‫سلام.
‫رگلن، این الکسه.
‫اون تو طیف خون‌آشام‌هاست.
‫الکس، این رگلنه.
‫اون یه دیده‌بانه.
‫دیده‌بانی می‌کنه.
‫اون مراقبه. ‫همیشه داره مراقبت می‌کنه.
‫اون یه دیده‌بانه.
‫شاید بخوای زاویه‌ی ورودیت رو
‫تغییر بدی یا توپت رو عوض کنی ‫که مسیرش رو زودتر بخونه.
‫اون چطور بود؟
‫تو هم بازی می‌کنی، رگلن؟
‫مربی اون دسته‌ی جوان خوش‌گذرون، بله.
‫برای یه کنسرت خاص فضای باز اومدم.
‫بیمه‌ی کنسلی رویداد نگرفته بودم.
‫ما اون کیف رو می‌خوایم.
‫تو معمولاً رشید رو اول می‌فرستی.
‫اون سر شهره،
‫منتظره که قصابی باز بشه.
‫[بوسیدنت جلوی لستات...]
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫این هیچی نیست.
‫خدعه‌ست.
‫از تو استفاده کردم تا تنبیه کنم.
‫هیچ‌وقت تو رو بخاطر پار...
‫پاریس نبخشیدی.
‫هرگز. هیچ‌وقت نبخشیدم.
‫و حالا؟
‫نه.
‫استراحت کن.
‫نمی‌تونم. نمی‌خوام.
‫پس برای چی متأسفی؟
‫عشق زندگیم اون بود.
‫استراحت کن.
‫ما می‌خوایم اون کنسرت رو اجرا کنه.
‫من می‌خوام کنسرت رو اجرا کنم.
‫الکس می‌خواد کنسرت رو اجرا کنه.
‫چرا؟
‫یه ساله داریم برنامه‌ش رو می‌چینیم.
‫ببخشید؟
‫هول دادنش، وادار کردنش، ‫از حاشیه، همون‌طور که کار ماست.
‫بیشتر بساز؟
‫ما اینو پیشنهاد دادیم.
‫تو تحول بزرگ رو می‌خوای.
‫از دست دادن مهارت‌های حرکتی، ‫کنترل فک...
‫کمبود خون.
‫صدای جادوگر رو شنیدم.
‫حتماً شنیده.
‫من، اون.
‫اون موقع.
‫معادل از دست دادن مواد مغذی.
‫حتی الان هنوز دارم به اون فکر می‌کنم.
‫مـ... متأسفم.
‫نه.
‫نه، لویی، تو داری افت می‌کنی.
‫از تله‌پاتیت استفاده کن. ‫من تکرار می‌کنم، برای آیندگان.
‫واسه اون چیزی که تو زمین باقی مونده ‫خیلی زیاد شدیم.
‫مراقب موبایلت باش.
‫تا می‌تونی رنج روورت رو بفروش.
‫دوره‌ی درماندگیه.
‫یه اتاق فکر تو آخرین ‫کنفرانس جی۷ وجود داشت.
‫اسمش رو گذاشتن
‫«بگذار خون‌آشام‌ها به سلامت بچرند.»
‫کله رو نجات بده، ‫سیاره رو نجات بده.
‫کمی زیاده‌روی محضه.
‫نمی‌تونم تصور کنم جنس شما حکومت کنه، ‫اما خب،
‫من و تو دلایل خودمون رو داریم.
‫اون عصبیم کرد.
‫شواهدی از وجود روح.
‫روح؟
‫مگنوس کیمیاگر
‫اون رو انتخاب کرد تا خون رو حمل کنه.
‫و اون چیکار می‌کنه؟
‫اونو به مادر بیمارش هدیه میده.
‫نجیبانه.
‫اما پسر خیاط؟
‫احمق و ول‌خرج.
‫عصبانی بودم.
‫دروغ‌هایی دارم که باید جوابشون رو بدم.
‫- دروغ به خودم. ‫- دروغ به خودم.
‫- به بقیه. ‫- دروغ به بقیه.
‫می‌دونم ساختن یه خونه...
‫یه کلیسای جامع روی یه دروغ، چه حسی داره.
‫کلیسای جامع روی یه دروغ.
‫هیچ منطق بیولوژیکی‌ای ‫برای کله این‌جا و بدن اون‌جا وجود نداره.
‫اون روحه که داره می‌جنگه، دنیل.
‫خوش‌گذرونی با پسر فاسدم.
‫یـ... یه دوره‌ی دزدی از راه شیطانی
‫با گابریلا، سوفیا، ‫مادر، معشوقه، خانم رئیس.
‫اون دروغ رو چنان کامل زندگی کن ‫که انگار حقیقت داره.
‫اون دروغ رو چنان کامل زندگی کنی ‫که انگار حقیقت داره.
‫معنایی فراتر از فانی بودن.
‫شگفتی بازگشت.
‫الکس، فکر کنم باید با رئیس بزرگ شروع کنی.
‫رگلن.
‫دنیل؟
‫یه مرد دگرجنس‌گرا.
‫مرد دگرجنس‌گرا.
‫سیاه‌پوست خوب، یه هنرمند.
‫چیزهایی که نبودم.
‫و تو دلایل خودت رو ‫برای پلید شدن داری، آرماند.
‫و تو...
‫تو دلایل خودت رو ‫برای پلید شدن داری، آرماند.
‫توسط کسی که فروخته شدی، ‫فروخته شدی.
‫فروخته شدی به چیزی که ‫توش فروخته شدی.
‫فروخته شدی به چیزی که توش...
‫خیلی از اینو توی نیواورلئان دیدم.
‫- در ساحل مقابل. ‫- در ساحل مقابل.
‫خونه‌هایی رو اداره می‌کردم که اداره می‌کردم.
‫- من و تو این کار رو... ‫- من و تو...
‫زیاد درباره‌ش حرف نزدیم...
‫ما زیاد درباره‌ش حرف نزدیم.
‫با تو...
‫خاموشش کن.
‫چون نمی‌خواستم ‫به گناهان خودم فکر کنم.
‫یا تصویری از تو در ۱۲ سالگی.
‫در ۱۲ سالگی.
‫تو ۱۲ ساله بودی.
‫وحشت زده.
‫پسر فقیر،
‫آرون.
‫تو نیاز به عشقی داری ‫که تو رو در آغوش بگیره.
‫تو باید اونو داشته باشی.
‫و من هیچ‌وقت همچین عشقی برات نبودم.
‫و متاسفم.
‫سردی من،
‫انکار من
‫تو رو به این‌جا کشوند.
‫خوبی رو درونت دیدم...
‫برای مدتی.
‫برای دخترهایی که حرف می‌زنن ‫اتفاقات بدی میفته.
‫از کیت بخیه‌ی استاندارد استفاده می‌کنم.
‫نخ نایلون ۲.۰ جذبی برای اتصال مجدد کله،
‫بستن زخم.
‫کار زیادی جز نگه‌داشتن کله ‫در جای خودش انجام نمیده
‫تا وقتی که از طریق خون به هم جوش بخوره.
‫من جراح پلاستیک نیستم.
‫این زمینه‌ی تخصصی من نیست.
‫و وقتی بهش گفت ‫که پلیدی بیشتری می‌خواد،
‫با چشم‌های یه نوجوان بهش نگاه کرد.
‫ترک بزرگ.
‫و خودشو به ساحل انداخت.
‫و گذاشت گورکن‌ها اون رو ‫از جزر و مد بگیرن
‫و تو شن‌های گمنامی دفنش کنن.
‫این بازیگریه.
‫و هشتاد سال اونجا می‌مونه،
‫از خاک بیرون کشیده شد چون مادر همه‌ی ما
‫اون رو انتخاب می‌کنه، ‫می‌ذاره ازش بنوشه،
‫اونو یه خدای کوچک می‌کنه.
‫و با این افتخار چیکار می‌کنه؟
‫سوار کشتی متروک تو نیواورلئان میشه.
‫این هدیه رو میده به یه جاکش
‫که هدف زندگیش اینه که بدبختش کنه،
‫بندازتش تو تله، ‫گلوش رو ببره،
‫و با معشوقه‌ی سابقش می‌خوابه.
‫خیلی زیاده.
‫- شاید خوب باشه. ‫- شاید.
‫روح!
‫نسل شکست‌خورده‌ی مگنوس.
‫منتخب ناشایست آکاشا.
‫روح!
‫دختر رو می‌کشه، ‫جاکش رو نجات میده،
‫تو یه لباس پوسیده، تو یه کلبه‌ی پوسیده،
‫تو یه شهر پوسیده می‌پوسه.
‫یه چیز ناقص تراژیک،
‫یه تخته رو به جای پیانو می‌زنه،
‫منتظر یه آغوشه.
‫روح!
‫- یه کتاب. ‫- یه گروه موسیقی.
‫یه آلبوم و یه هدف.
‫روح!
‫اما آیا ناکامی، عاقبت در یافتنِ او ناکام می‌ماند؟
‫نه. ‫روح!
‫مثل یه احمق کودن ‫روی نیمکت می‌شینه
‫توی مه‌ی که اونو با عشق اشتباه می‌گیره.
‫- شاید. ‫- شاید خوب باشه.
‫بکوب!
‫بی‌پروا. خودتخریب.
‫مغرور.
‫یه بچه.
‫احمق.
‫چرند. بی‌ارزش.
‫یه پسر فاسد.
‫شکست.
‫بدون فکر. بی‌تدبیر.
‫و لـ... لـ... لکنت‌دار.
‫بزدل. خودخواه.
‫بدبخت.
‫بی‌ارزش.
‫یه شکست‌خورده.
‫جذاب احمق همبون.
‫تا سی سالگی تو خونه موندی؟
‫کلم!
‫ترک بزرگ.
‫تمام عمر لعنتیت
‫یه ناکامی بودی.
‫ناشایست.
‫نامهربان.
‫سوءاستفاده‌گر.
‫بدبخت.
‫- احمق. ‫- نادان.
‫یه مراقب بی‌دقت.
‫یه کارتون آوازخوان.
‫یه پریمادونا.
‫یه طاووس.
‫تمام
‫عمر لعنتیت
‫یه شکست رقت‌انگیزی!
‫خوب بود.
‫نمایش خوبی بود. ‫کمی مزخرف.
‫اما واسه همینه که شما افتتاحیه رو اجرا می‌کنید ‫و من ستاره‌ی اصلی‌ام.
‫خون‌آشام لستات، فقط یه زندگی.
‫خریداری بلیط‌ها از طریق تیکت‌مستر.
‫شکایت‌های اجتناب‌ناپذیر به روژه و شرکا.
‫سلام، سن ژرمن،
‫ویو کاره، تونترئال!
‫یه دست و جیغ و هورای بلند ‫برای سوفیا گبز
‫و نوپاهای شکست‌خورده!
‫همه‌تون امشب این‌جایید ‫چون من شما رو کشتم،
‫خلق‌تون کردم، ‫یا دچار تروما کرد‌متون.
‫بخاطر نزدیکی تاریخی‌تون به من، تبریک میگم.
‫شکی نیست که این لحظه‌ی ‫تعیین‌کننده‌ی زندگی‌تون بوده.
‫ما عاشقتیم، لستات!
‫- منم عاشق شمام. ‫- «عبوس» رو بخون!
‫لعنت به اون آهنگ!
‫اون آهنگیه که ‫باهاش ماشین‌تون رو می‌شورید.
‫شاید اون زندگی هدفمند لستات باشه.
‫اون ماشین‌های تمیز بیشتری درست کرد.
‫باید اونو سر میز دراز می‌گفتم.
‫تا حالا براتون پیش اومده؟
‫یه ساعت بعد از اینکه ‫واتیکان رو ترک کردی،
‫به بهترین جمله‌ای که ‫میشد به پاپ گفت فکر کنی؟
‫من تو رو می‌شناسم.
‫توی وین خون‌ت رو مکیدم.
‫بازار کریسمس، ۱۹۵۳.
‫اسمت چیه؟
‫- انزو. ‫- انزو.
‫کت‌وشلوار حسابی‌ شیکیه.
‫خون زیادی ازت ریختم.
‫اون شب حال‌وهوای بدی داشتم.
‫لیاقت بهتری داشتی.
‫امشب چهره‌های آشنای ‫زیادی توی جمع هستن.
‫بیشتر از زیاد.
‫همه‌شون آشنا.
‫جنیس.
‫- سیسی. ‫- لستات! لستات!
‫مرد باربَر، نیویورک لیمیتد.
‫اوضاع سر چطوره؟ ‫بلیط، لطفاً!
‫«شیرین‌بیان سیاه». ‫یه آهنگ درباره‌ت نوشتم.
‫توی لوور نینث کشته بودمت.
‫ممنون که اومدی.
‫عاشقتم، لستات!
‫ما امشب یه نمایش عالی
‫توی یه مکان ‫با احساسات فوق‌العاده قوی براتون داریم،
‫چون، خب، این همون‌جاییه
‫که موسیقی برای اولین‌بار ‫کمربندش رو
‫دور آئورت من پیچید و من رو
‫از میان بیش از دو قرن ‫زندگی خون‌آشامی گذروند.
‫عجب زندگی‌ای بود.
‫عبوس رو بخون!
‫تویی، بابا؟
‫در مورد زندگی،
‫یافته‌های اخیر خیلی‌هایی که ‫از همه بیشتر دوستشون دارم
‫به این نتیجه رسیدن که زندگی من یه شکست و ناکامیخ.
‫درسته؟
‫خون‌ت رو گرفتم.
‫وظیفه‌ی خون‌آشامیم رو انجام دادم.
‫مرگ آوردم، ترس پراکندم،
‫خرافات و پارانویا رو بسط دادم.
‫شکایت‌های اخلاقی همه‌شون ‫برمی‌گرده به این ایده که بشریت...
‫- یه شکستی! ‫- من موافق نیستم.
‫هیچ‌کس از تو نپرسید، خانم!
‫من فکر می‌کنم در پایان...
‫در پایان...
‫من فکر می‌کنم
‫خیلی هم خفن بودم!
‫اما...
‫اگر شکست خوردم،
‫اگر شکست خوردم...
‫اون‌وقت یعنی ‫واقعاً سعی کردم کاری انجام بدم.
‫که این بیشتر از چیزیه که ‫بتونم درباره‌ی اکثر کسایی که
‫از همه بیشتر دوستشون دارم بگم.
‫نمی‌دونم واقعاً از ته قلبم میگم.
‫اون اجرا بود.
‫عاشقت بودم.
‫بودم.
‫اون عشق، هرچقدر هم که ‫برای تو عجیب به نظر می‌رسید،
‫من عاشق بودم.
‫ممنون که اومدید.
‫عاشقتیم، لستات! ‫عاشقتیم!
‫ما امشب یه نمایش عالی براتون داریم.
‫قراره امشب یه آهنگ جدید ‫براتون اجرا کنیم!
‫تی‌سی رو داریم پشت درامر، ‫سالاماندر رو با بیس،
‫الکس دراکولای پلاستیکی رو با گیتار،
‫و من هم لستات خون‌آشام هستم!
‫قرار بود همین الان ‫شیرجه بزنم وسط جمعیت.
‫شاید.
‫دست‌ها لمس میشن.
‫حس یه کمی...
‫باید چرتت رو درست کنی، لستات.
‫دیگه چی؟
‫دارم شکست می‌خورم.
‫خونم.
‫تمام تلاشم رو باهاش کردم.
‫نه.
‫نه، خیلی زیاد... خیلی زیاد ‫باعث شدم بریزه.
‫همیشه بهش احترام نذاشتم.
‫انزو.
‫میشه کسی بگه...
‫میشه کسی به انزو بگه که متاسفم؟
‫اون...
‫یه بسته داشت با قشنگ‌ترین کادوپیچ.
‫و امیدوارم به دست کسی...
‫که براش درنظر گرفته شده بود رسیده باشه.
‫دستور زبان.
‫سختشه که به زبون بیاردش.
‫اینو از بابامون به ارث برده.
‫معنیش این نیست که دوست نداره.
‫فقط سبک خودشه.
‫ممنون که دوستش داری،
‫بخاطر اینکه اون‌جوری دوستش داری ‫که نیاز داره دوست داشته بشه.
‫هنوزم آرزو می‌کنم کاش زن بودی.
‫منم، بعضی‌وقت‌ها.
‫وای.
‫وقتی بهش برسی، ‫اون‌قدرها هم خفن نیست.
‫رشته‌های نقره‌ای.
‫رشته‌های نقره‌ای کشیده شده ‫روی رشته‌های دیگه.
‫باشه. مطمئنی؟
‫بله، خانم.
‫باشه.
‫اگه بگم یادمه که
‫دفعه‌ی بعد تو اتوبوس تورم بیدار شدم،
‫که توی جنگل
‫چند صد متر دورتر ‫از صحنه پارک شده بود،
‫جایی که ۴۵ هزار خون‌آشام ‫دیوونه و عجول
‫و ۱۰ هزار انسان ‫ساده‌لوح و به‌طرز زیبایی بیمار
‫از همه‌ی گوشه‌وکنار باغ وحشی ما
‫جمع شده بودن تا «بیشتر بساز» رو بخونم؟
‫بازگشت من به دنیای فیزیکی گیج‌کننده بود،
‫حرف‌های مهربون و دلسوزانه‌ش ‫خیلی متفاوت بود
‫از حرف‌هاش سر میز دراز.
‫جزئیات اینکه چطور به اون‌جا رسیدم
‫توسط مردی بهم توضیح داده شد که نمی‌شناختمش
‫ولی حالا بهش میگم دوست.
‫اون بهم گفت که مامورهای مراقبش ‫توی پارک بودن
‫شبی که آرماند و دنیل از میان مه عشق
‫و گوشت گردن‌هامون گذشتن.
‫اونا قطعات ما رو تا مقاصدشون تعقیب کردن
‫و پروتکل‌های درگیری‌شون رو دنبال کردن.
‫اون درباره‌ی نقش الکس مبهم بود.
‫اما، هیچ‌چیز مبهمی
‫درباره‌ی اینکه ایده‌ی کی بود که منو
‫از مواجهه‌ی جاودانه‌م با فانی بودن،
‫مستقیم به اون کنسرت ‫فاجعه‌بار معروف الان بیاره، وجود نداشت.
‫و وقتی داشتم با اونا درباره‌ی اصرار پوچشون
‫برای اینکه اجرا کنم بحث می‌کردم،
‫نظرم عوض شد، همه‌شون رو از ‫خشم برانگیخته‌ی نجات میدم.
‫اون وارد جزئیات روزش نشد.
‫من فقط بعداً،
‫بعد از کنسرت،
‫بعد از هرج‌ومرج‌ها درباره‌شون می‌شنیدم.
‫باید همون‌جا ولش می‌کردم.
‫می‌دونم. می‌دونم.
‫این تویی، مگه نه؟
‫- مگه نه؟ این ایده‌ی توئه؟ ‫- می‌خوای بری بیرون
‫و بهشون بگی که ‫هیچ اجرایی در کار نیست؟
‫می‌خوای منو بذاری توی تابوت، ‫بذاری یه چرت بزنم،
‫و بعدش بندازیم روی صحنه‌ی لعنتی؟
‫می‌خوای ببینی چه اتفاقی میفته ‫وقتی بری اون بیرون
‫- و این رو بهشون بگی؟ ‫- دیوونه شدی؟
‫به هر کس لعنتی‌ای که ‫توی زندگیم برگردوندت بگو...
‫فکر می‌کنی جایی یه کیلومتر امن وجود داره...
‫که من بهش نمی‌رسم!
‫- توی این باغ مقدس... ‫- برو روی صحنه!
‫- تکه‌تکه میشی! ‫- اگه این کار رو بکنی؟
‫این کار رو می‌کنی ‫چون من نمیرم روی صحنه!
‫من نمی‌خونم، هیولای لعنتی!
‫تلاش برای بیان کردن، ‫یه چیزیه.
‫به اتاق نشیمنم نگاه می‌کنم، ‫جایی که الان این رو ضبط می‌کنم،
‫و همه‌ چی یه جوری غلط به نظر میاد.
‫تصور می‌کنم این‌جا پیشم هستی،
‫حامی من.
‫هر کی که هستی.
‫ازم متنفری؟
‫سیگار می‌کشی؟
‫از دیوارهای امتیازت بالا رفتم،
‫باعث شدم اون چیزی رو حس کنی که من ‫توی تابستون،
‫بهار، و پاییز ۲۰۲۵ حس کردم؟
‫یا توی حراج شکست خوردم،
‫این حلقه‌ها بهم برگشتن، فروش‌نرفته؟
‫دارم با خودم حرف می‌زنم؟
‫دارید به شکست‌خورده‌ها گوش میدید،
‫آلبوم ۵۸، طرف اول.
‫اول این چی گفتم،
‫درباره‌ی ملکه،
‫درباره‌ی ویرانی رها شده؟
‫یه چیزی درباره‌ی مرده‌های پشیمون
‫و... چی بود؟
‫با تروما زنده موندن.
‫اینکه من سهمی داشتم.
‫بذار حرفم رو پس بگیرم.
‫تقصیر من بود.
‫همه‌ش من.
رسانه اینترنتی نیوفیلم NewFilm جامعترین سایت فیلم و سریال
‫ایده‌ی این اپیزود،
‫فکر کنم از یه کابوس تب‌دار ‫رولین جونز اومد،
‫و اون گفت، ‫اون‌ها بی‌سَر هستن.
‫و ما گفتیم، «باشه، باشه، دیوونه‌واره».
‫اولین فکرم درباره‌ی اینکه ‫سرم رو روی
‫تخته‌ی قصابی به سیخ ببینم، این بود، ‫«لعنت به تو، رولین جونز».
‫چون اون یه قول مضحک ‫به من داده بود،
‫که قرار نیست دوباره خیلی خون‌آلود بشی.
‫دروغ گفت.
‫مارک.
‫نوبت توئه.
‫توی این دنیا سرهای مصنوعی ‫زیادی از من هست،
‫ازش متنفرم.
‫هر دوتا پسر اینو آزاردهنده می‌دونن
‫که ببینن خودشون ‫جواب خودشون رو میدن.
‫الان همه‌شون رو بسوزونید.
‫نمی‌دونم کی سرم رو داره ‫یا الان کجاست، اما...
‫توی یه شب شنبه ببرشون بیرون، درسته؟
‫و فکر کنم روش‌های خاصی که ‫این کار رو کردی می‌دونی.
‫لعنت بهت.
‫برای این لحظه لحظه‌شماری می‌کردم.
‫این برای من و آرماند خیلی روان‌پالشی بود،
‫چون کل فصل رو ندیدیم که ‫آرماند و لویی با هم تعامل داشته باشن.
‫انگیزه.
‫من نقش یه سر بریده رو بازی کردم ‫و نقش یه بدن رو.
‫و ما فقط جامون رو عوض کردیم ‫و کلی برداشت مختلف انجام دادیم.
‫باحال بود. خیلی سخته ‫که سرت رو سفت نگه‌ داری.
‫مجبور بودم، مثلاً خودم رو توی ‫جای خالی میز قفل کنم
‫و فقط سرم رو خیلی بی‌حرکت نگه‌ دارم.
‫همچنین، اونو هم آوردیم.
‫جیغِ دیلینی جیغِ اسطوره‌ای و تالار مشاهیره!
‫نه، اون نمی‌دونست.
‫نه، اون خبر نداشت.
‫و حرکت.
‫اما فیلم‌برداریش باحال بود.
‫و آرماند... ‫می‌خواستم فحش بدم.
‫اون یه مرد خیلی، خیلی ترسناکه.
‫آرماند!
‫فکر می‌کنم اولین جیغ، ‫قدرتمندترین جیغ بود،
‫چون نمی‌دونستم ‫قراره یه سر انیماترونیک باشه.
‫دیلینی باید از همین دیروز ‫ملکه‌ی جیغ می‌شد.
‫تو ای‌ام‌سی شادر، ‫دیلینی هیلز رو سرچ کنید.
‫شما می‌شناسیدش.
‫توی اون لحظه ‫فکر کنم رجینا این‌جوریه که،
‫«چطور زنده بیام بیرون؟
‫مثلاً، لویی، ‫دیگه برای تو خیلی دیره.
‫اما من چطور نجات پیدا کنم؟»
‫کاغذ. کاغذ.
‫لویی و آرماند...
‫واقعاً قشنگه که این لحظه رو دارن
‫که فقط مثلاً با هم آشتی کنن.
‫تصورت در ۱۲ سالگی.
‫- این همون لحظه‌ست که آرماند... ‫- ترسیده.
‫- بالاخره قبول می‌کنه که... ‫- پسر بیچاره.
‫این تموم شده‌ست.
‫آرون، تو به عشقی نیاز داری ‫که تو رو در آغوش بگیره.
‫این یه لحظه‌ی خیلی قدرتمنده. ‫امیدوارم حسش منتقل بشه.
‫وقتی انجامش دادیم واقعاً مهم به نظر می‌رسید.
‫من رئیسم، خالق.
‫لستات، اون سر میز درازه،
‫که از همون اول می‌دونستم قراره پیش بیاد،
‫چون رولین گفته بود،
‫کل فصل قراره دور
‫این مفهوم میز دراز بچرخه.
‫کلودیا کجاست؟
‫تمام چیزی که باید بهت بگه رو گفت.
‫در اصل، قرار بود ‫همه‌ی کسایی باشن که کشته شدن،
‫که یه جورایی ‫جاییه که تا آخر کار بهش می‌رسیم
‫وقتی داره روی ‫صحنه‌ی خیابون پاریس اجرا می‌کنه،
‫که مال هیچ زمانی نیست.
‫این اپیزود کامل ‫طراحی شده تا گذشته رو مرور کنه
‫- و با اون افراد حرف بزنه... ‫- من مُردم.
‫...که بخش بزرگی از زندگی‌ش بودن.
‫این مرگه؟
‫میز زشت بابام ‫توی برج مسخره‌ی تو؟
‫در حال مرگی.
‫برای اولین‌بار، ‫اون مجبور میشه واقعاً با
‫روابطی توی زندگیش کنار بیاد ‫که سعی می‌کنه شکل‌شون بده،
‫یا تغییرشون بده، یا ازشون فرار کنه.
‫پس همه‌تون این‌ جایید که من رو قضاوت کنید؟
‫ما عیب‌جو هستیم.
‫این آدم‌ها چیزهایی رو درباره‌ی خودش ‫بهش یادآوری می‌کنن
‫که شاید نمی‌تونست ببینه.
‫یه جورایی، داره آموزش می‌بینه
‫و هوش احساسی درباره‌ی خودش به دست میاره.
‫ترکیبی از رابرت پلنت خودشیفته‌ی مقلد
‫و یه هات‌داگ دهه‌ی ۸۰ ‫که با ژل مو مومیایی شده.
‫تونستم دوباره اون ‫کت‌وشلوار تمشک قشنگ رو بپوشم.
‫و من عاشق اون کتم.
‫کت راحتیه.
‫و باعث میشه احساس کنم لویی ‫یه دوره‌ی خاصم،
‫یه لویی متفاوت با اونی که ‫الان می‌شناسیم.
‫حداقل مجبور نیستیم به
‫ویولن زدنش توی این یکی گوش بدیم.
‫لستات داره با این واقعیت کنار میاد
‫که شاید هیچ‌کدومشون دوستش ندارن،
‫و اون یه تجربه‌ی خیلی ‫تروماتیک برای اونه.
‫و درک اینکه کل ‫زندگیت شکست و ناکامی بوده.
‫عاشق مونولوگ‌ها برای کیف بولینگم.
‫یه جورایی دیوونه‌وار و شگفت‌انگیزه.
‫برو همون کاری رو بکن که من با زندگیم کردم.
‫برو اون درها رو بشکن، ‫برو یه چیزی بدست بیار.
‫ملوی عصبانیه ‫و سر اون یارو رو داره،
‫و این‌جوریه که، ‫«می‌خوام سر این چیز داد بزنم».
‫می‌تونم پز بدم، و بعد در نهایت،
‫اوضاع دوباره تغییر می‌کنه.
‫سلام.
‫الکس، این رگلن ـه. ‫اون یه دیده‌بانه.
‫اون دیده‌بانی می‌کنه.
‫یه بار دیگه، دنیل ناامیده.
‫شاید بخوای ‫زاویه‌ی ورودت رو تغییر بدی
‫یا توپت رو عوض کنی ‫که مسیرش رو زودتر بخونه.
‫اون یکی چطوره؟
‫اگه همه‌ی کارهای ‫آن رایس رو خونده باشید،
‫اون‌وقت می‌دونید که رگلن جیمز
‫در نهایت یه شخصیت خیلی پیچیده‌ست.
‫الکس، فکر کنم باید با ‫رئیس بزرگ شروع کنی.
‫من فانتزی داشتن قدرتی رو دارم ‫که یه خون‌آشام داره،
‫و بی‌صبرانه منتظرم که با همه بجنگم.
‫- رگلن. ‫- دنیل؟
‫روح.
‫- نسل شکست‌خورده‌ی مگنوس. ‫- انتخاب‌نشده‌ی ناشایست آکاشا.
‫- روح. ‫- مدام داره زمین می‌خوره.
‫دوباره بلند میشه. ‫باز هم زمین می‌خوره.
‫دوباره بلند میشه.
‫و حالا دوباره کف زمین کوبیده شده.
‫و ممکنه الان نتونه دیگه بلند بشه.
‫فکر می‌کنم شکست به عنوان یه درونمایه، ‫چیز قشنگیه.
‫همه‌مون باید بیشتر شکست بخوریم.
‫اگه شکست نخوری، ‫یاد نمی‌گیری.
‫مایه شکست رقت‌انگیز!
‫حتی اگه به همه‌ی شکست‌هاش گوش بده
‫در حالی که اونا نشستن اونجا ‫و دارن روحش رو
‫سر میز شام می‌خورن، ‫هنوز هم میاد روی میز
‫و میگه، دمتون گرم. ‫آفرین. دمتون گرم.
‫اما واسه همینه که شما افتتاحیه رو اجرا می‌کنید ‫و من ستاره‌ی اصلی‌ام.
‫لستاتِ خون‌آشام.
‫سلام، سن ژرمن.
‫فکر می‌کنم درونمایه‌ی کلی
‫کل سریال و مسیر لستات اینه که
‫کل زندگیش شاید یه ‫فاجعه‌ی تمام‌عیار باشه،
‫اما حداقل سعیش رو کرد.
‫حداقل داره تلاش می‌کنه.
‫برای من، بزرگ‌ترین شوک این اپیزود
‫برگردوندن پال به داستان بود.
‫و اینکه پال کسی باشه که به لستات میگه،
‫در واقع، لویی دوستت داره.
‫سختشه که به زبون بیاردش.
‫اینو از بابامون به ارث برده.
‫لحظه‌ی خیلی قشنگی با پال بود
‫که لستات اون شخصیه که،
‫هر جور که بخواد ‫از خودش انتقاد کنه،
‫همزمان باید یه جورایی ‫خودشو هم دوست داشته باشه،
‫و این واقعاً چشم‌هاش رو باز می‌کنه.
‫شکست نخوردی، ‫چون کسی دوستت داشت.
‫فکر کردم این خیلی، ‫«وای، سوزناک، سوزناکه.
‫دیوانه‌کننده‌ست. خیلی قشنگه.»
‫نظرم عوض شد، همه‌شون رو از ‫خشم برانگیخته‌ی نجات میدم.
‫به نظرم خیلی شیرینه که ‫دقیقاً از جایی
‫که ول کرده بودن، شروع می‌کنن.
‫با وجود همه‌ی افراطی‌گری‌ها،
‫واقعاً یه چیز خیلی ساده ‫توی این تجدید دیدار هست،
‫و شاید به خاطر اینه که جاییه ‫که به آینده
‫اعتراف کردن، ‫پس دوباره شروعش می‌کنن.
‫به نظرم این قشنگه.
‫در انتهای این فصل،
‫و این همزمان پایان ‫اولین صحنه‌ی افتتاحیه‌
‫در اپیزود یکه،
‫که حالا کشف می‌کنید تایم‌لاین ما چیه.
‫می‌تونید ببینید که لویی و آرماند مجروحن.
‫لستات دیگه اون‌جا نیست. و این بعد از آکاشا‌ست.
‫این بعد از نابودی دنیاست.
‫می‌تونم بگم که اون خیلی،
‫خیلی مسئول اون نابودیه.
‫منظورم اینه که، اون ملکه رو بیدار کرد.
‫تقصیر من بود.
‫همه‌ش من.