رسانه اینترنتی نیوفیلم NewFilm جامعترین سایت فیلم و سریال
‫تیمور...
‫بلند شو!
‫باید از شاه محافظت کنیم.
‫چه خوب که بالاخره پیدات شد.
‫پدربزرگ...
‫کی این کارو کرده؟
‫مغول‌ها؟
‫خود تغلق خان منصوبش کرده بود.
‫مغول‌ها چرا باید شاهی رو بکشن ‫که بهشون خراج میداد؟
‫این یعنی چی؟
‫خنجر برلاس؟
‫کار تو بود؟
‫کار من نبود.
‫اون فقط یه عروسک خیمه‌شب‌بازی ‫زیر دست مغول‌ها بود.
‫این کارو جوری صحنه‌سازی کردن ‫که تقصیر خاندان برلاس بیفته،
‫خاندان خودمون!
‫مردامو جمع میکنم،
‫بعد میریم پیش برادرت تو خراسان،
‫آمادش میکنیم که شاه بعدیمون بشه.
‫و تو...
‫تو میفهمی کی این کارو کرده.
‫اگه نتونم چی، برادرزاده؟
‫آخ!
‫به همه اعلام کنین
‫شاه مرده.
‫شاه مرده!
‫اگه بخواد تاج‌وتختو ‫برای خودش برداره چی؟
‫اشراف رو راضی کن تا با حسین ‫منتظر برگشتمون بمونن.
‫چون اگه این کارو نکنن،
‫جنگ به سمرقند میرسه.
‫تغلق خان میاد.
‫تیمور،
‫پس نوبت تو کی میرسه؟
‫کی‌خسرو،
‫بیخیالش شو.
‫شاه مرده!
‫وقتی ما نبودیم، ترس‌هامون ‫برای سمرقند
‫رنگ واقعیت گرفت.
‫کی‌خسرو ناپدید شد ‫و همه فکر کردن مرده.
‫عمویم حاجی، شورشی بی‌پروا ‫علیه مغول‌ها راه انداخت،
‫و خشم تغلق خان رو ‫روی سر کل شهر آورد.
‫من وفاداری به مغول‌ها رو انتخاب کردم،
‫به تغلق خان.
‫تیمور احمقه.
‫به مردم خودش خیانت کرده.
‫با خودم فکر میکردم
‫میتونستم اون شب جلوشو بگیرم؟
‫اگه حرف عمویم رو باور نکرده بودم.
‫ولی اون با آخرین نفسش
‫قسم خورد که شاه رو نکشته.
‫کار من نبود.
‫تغلق خان پسرش الیاس رو فرستاد
‫تا ما رو از جاده ابریشم برگردونه.
‫جایی که غارتگرها، ‫از آشوب‌ها دل و جرئت گرفته بودن،
‫و به کاروان‌های تجاری‌ای حمله میکردن ‫که زندگیمون بهشون وابسته بود.
‫بهادرها کجان؟!
‫حالا منتظر میمونیم...
‫تا جنگ تموم بشه،
‫تا خبری از خان برسه،
‫تا روزی که حسین تخت برحقش رو پس بگیره.
‫از طرف شاه آینده‌مون،
‫ما از جاده محافظت میکنیم.
‫خط رو نگه میداریم ‫تا نظم دوباره برقرار بشه.
‫دنبال باروت سیاه بودن.
‫از چین میاوردنش.
‫هیچی خطرناک‌تر از سلاحی نیست ‫که نتونی کنترلش کنی.
‫بهت میگم، اون همون جادوگر زرتشتی بود
‫که تو این حوالی افسانه‌اش رو میگن. ‫- آها.
‫چون هیچ زن معمولی‌ای ‫نمیتونست منو شکست بده.
‫آخ!
‫اینقدر مطمئن نباش، برادر.
‫هنوز میتونیم چندتای دیگه‌شونو بگیریم.
‫میتونیم تو گذرگاه بعدی راهشونو ببندیم.
‫میخوای به زنی که داره عقب‌نشینی میکنه ‫حمله کنم؟
‫آره، یادم رفته بود ‫تو مرد شرافتی هستی.
‫این قانون‌های یاسا ‫یه روز به کشتنت میده.
‫اون غارتگرها برمیگردن
‫به محض اینکه پشتمونو کنیم.
‫و بهادرها اینجا هستن ‫تا از جاده ابریشم محافظت کنن.
‫همونطور که قول دادیم.
‫اگه جاده دست اونا بیفته،
‫این قول‌ها هیچ فایده‌ای نداره، تیمور.
‫پسر تراغای؟
‫تیمور برلاس...
‫از کش؟
‫بله.
‫هی! ایلچی!
‫به این مسافرها کمک کن ‫وسایلشونو جمع کنن.
‫امشب با ما اردو میزنن.
‫به دست تیمور افسانه‌ای نجات پیدا کردیم،
‫مایه افتخار شهر زیبامون.
‫باعث افتخارمه.
‫زیادی بزرگش میکنی.
‫راسته...
‫که با یه گله گرگ جنگیدی
‫تا از مادرت دفاع کنی؟
‫اون موقع باید خیلی کوچیک بوده باشم.
‫داستانش اینطوریه.
‫منم فقط یه مرد معمولی برلاسم مثل تو.
‫کاری که امروز کردی ‫هیچیش معمولی نبود.
‫پدربزرگم اینو از قوبلای خان بزرگ گرفته بود.
‫قول عبور امن از جاده ابریشم بود.
‫میگفت همین درخشش کافی بود ‫تا غارتگرها نزدیک نشن.
‫حالا انگار شده یه دعوتنامه
‫حتی قبل از مرگ پدربزرگت، شاه من.
‫من فکر میکردم فقط تیمور افسانه‌ای رو میشناسی.
‫قازغان رهبر بزرگی بود
‫و مشتری خوبی هم بود.
‫تغلق خان و مغول‌های جته
‫تنها شانسمونن تا دوباره ‫نظم رو به جاده ابریشم برگردونیم.
‫و وقتی اونا منو به تخت برگردونن،
‫من برای مردممون صلح میارم،
‫از یه سر جاده ابریشم تا سر دیگه‌اش.
‫تو نمیتونی یکی از قوی‌ترین
‫مردات رو از دست بدی.
‫فقط چند روز استراحت کن، خوب شو.
‫آلجای، چرا عقب‌نشینی؟
‫چرا وانمود میکنی از ریزه‌کاری‌های بازی سر درمیاری؟
‫خواهرت تاحالا از چیزی عقب‌نشینی کرده؟
‫داره برای دوست جدیدمون تله میذاره.
‫تیمور. خیلی وقته ندیدمت.
‫شاهزاده الیاس.
‫چی تو رو تا اینجا کشونده؟
‫پدرم میخواد تو رو تو سمرقند ببینه،
‫همین الان.
‫به محض اینکه به مردام رسیدگی کنم.
‫این حمله‌ها دارن بیشتر میشن،
‫و بعضی از بهادرها برای خوب شدن ‫زخم‌هاشون وقت لازم دارن...
‫خان تو مردات رو احضار نکرده، امیر تیمور.
‫به نظر میاد خودت برای سواری خوب باشی.
‫معلومه که هست.
‫اون خان یا فرستاده‌اش رو ناامید نمیکنه.
‫بازی راهبردیه.
‫بیاین، دوستان من.
‫برای سفرمون با تیمور ‫یه مقدار غنیمت جمع کنیم.
‫شاید تو سمرقند با من یه دست بازی کرد.
‫چرا تو رو احضار کرده، نه حسین رو؟
‫من به الیاس اعتماد ندارم.
‫من به پدرش اعتماد دارم.
‫تغلق تخت رو به حسین میده.
‫مردم وقتی ببینن تو
‫به جای حسین وارد سمرقند میشی، چی فکر میکنن؟
‫من تهدیدی برای اونا نیستم.
‫شایعه هست، تیمور.
‫شایعه درباره رویاهای پدرت.
‫من پدرم نیستم.
‫رویاهای اونم نیستم.
‫مردم اون مردی رو نمیبینن ‫که من میبینم...
‫یا اون پدری رو...
‫که قراره بشی.
‫پدر؟
‫عزیزم!
‫منو بذار زمین.
‫-اسمشو چی بذاریم؟ ‫-اسم اون؟
‫یا اسم اون دختر.
‫یه اسم نجیب،
‫مثل تو.
‫تکینا،
‫به یاد مادرت.
‫برای پسر،
‫جهانگیر.
‫شاه جهان؟
‫برادرت خوشش نمیاد.
‫آلجای،
‫بهت قول میدم،
‫قبل از اینکه بچه‌مون ‫این دنیا رو ببینه...
‫جایگاه خانوادمونو تو سمرقند برمیگردونم.
‫همه‌چی مثل قبل میشه.
‫ان‌شاءالله.
‫مطمئنی نمیخوای منم باهات بیام؟
‫تو این روزای نامعلوم، ‫جون همسر عزیزمو به خطر نمیندازم.
‫پیش برادرت امن‌تر میمونی.
‫فقط بهم قول بده مراقب باشی.
‫با مغول‌های جته، هیچی مفت نیست.
‫سربلندت میکنم، ملکه من.
‫هردومونو سربلند کن.
‫بچه داری، تیمور؟
‫به‌زودی.
‫تازه فهمیدم.
‫همه‌چیز
‫در تعادل کامل نگه داشته شده.
‫همونطور که تو طبیعت میبینیم،
‫روح ما هم همینطوره.
‫و آسمان را برافراشت
‫و میزان را نهاد ‫تا از حد نگذرید...
‫از حد میزان نگذرید،
‫و چیزها را به انصاف بسنجید.
‫پدرت همیشه میدونست ‫سرنوشتت کارهای بزرگه.
‫شنیدم رویاهاش داره به حقیقت میپیونده.
‫من مشاور مورداعتمادی هستم ‫که هیچ اعتمادی بهش نیست،
‫برای رهبری که تازه منصوب شده
‫و عقل رهبری نداره.
‫برای رسیدن به چیزی که دوست داری،
‫اول باید در برابر چیزی که ازش متنفری ‫صبر داشته باشی.
‫غزالی؟
‫تغلق خان چیزی تو تو میبینه، ‫همونطور که همه ما دیدیم.
‫حتی اگه معلم کوته‌فکرت
‫بهت گفت نزدیک خونه بمونی.
‫که حالا معلوم شد احمقانه بود.
‫بیا، بشین.
‫تو برای ما نعمتی.
‫مرگ نابهنگام قازغان، ‫شورش عمویت.
‫فتح تغلق، و حالا الیاس.
‫و شاید وقتی تو کنار گوششی،
‫بتونه یه جورایی صلح رو برگردونه؟
‫شاید بتونه، ان‌شاءالله.
‫عزیزترینم.
‫تغلق خان منو مشاور ارشد ‫پسرش الیاس کرده.
‫میدونم چه قولی ‫به خانوادت دادم.
‫فعلا حسین باید صبر کنه.
‫اعتماد خان به من، مجبورم میکنه ‫پسرش رو راهنماییت کنم.
‫شاید من تنها چیزی باشم
‫که بین مردممون ‫و جاه‌طلبی‌های الیاس ایستاده.
‫وقتی امن شد، ‫دنبالت میفرستم.
‫جسور، انتظار نداشتم ‫اینجا ببینمت.
‫کمتر از یه ساعت پیش رسیدم.
‫چه خوب که رسیدم،
‫وگرنه برای شام ‫هیچ ادویه‌ای نبود.
‫همسرت حالش خوبه.
‫پیش برادرش در امانه.
‫ممنون بابت خبر خوبت.
‫حالا که قراره مدتی بمونم،
‫نمیدونم دوباره کی میبینمش.
‫آره، شنیدم.
‫مأموریت ویژه از طرف خود خان.
‫پس مردم دارن حرف میزنن؟
‫مردم نگرانن،
‫مطمئنم خودت میبینی.
‫عمویت آشوب زیادی به پا کرد.
‫این مردم به خاطر جنگ طولانی ‫و پرهزینه اون خیلی زجر کشیدن.
‫حالا به امید صلح ‫با الیاس هم‌سفره شدن.
‫و بعدش تو هستی.
‫حتما نگاه‌های همه رو حس میکنی
‫که به تو و بهادرهات دوخته شده.
‫این مردم باید از مردی انتظار داشته باشن
‫که وفاداریش با حسینه؟
‫چطور میخوای صلح رو حفظ کنی؟
‫امیدوارم این تاجر معمولی ‫مزاحمتون نشده باشه، امیر تیمور.
‫اصلا.
‫جای تو اون جلوئه.
‫بیا، به ما ملحق شو.
‫البته از پدرم سپاسگزاریم،
‫خان ما، ‫رهبر دانا و مهربان،
‫که بی‌وقفه تلاش کرده
‫تا صلح و اتحاد رو ‫به این سرزمین برگردونه.
‫و بابت آوردن امیر تیمور پیش ما.
‫برادرزاده یه خائن برلاس،
‫که حالا مشاور ارشد منه.
‫باشد که اندرز دانا و جایگاهش
‫ما رو از پیوندهای خانوادگی ‫و آشوب‌های آینده حفظ کنه.
‫بیاین...
‫جام‌هامونو به سلامتی ‫امیر تیمور بزرگ بالا ببریم.
‫چند کلمه‌ای؟
‫میدونم شورش برلاس‌ها
‫جون‌های زیادی گرفته.
‫فقط احمق‌هایی که ‫علیه خان جنگیدن.
‫احمق یا نه،
‫این فاجعه شب و روز ‫ذهنمو درگیر کرده.
‫بله،
‫من برلاسم، ‫ولی عمویم نیستم.
‫تو این دوران گذار،
‫همه ما باید دوباره
‫در صلح متحد بشیم.
‫زیر فرمان خانی راستین و شایسته.
‫من خودمو وقف خدمت به تغلق خان میکنم
‫و وقف تلاشش برای صلح،
‫آبادانی،
‫و امنیت برای همه مردم.
‫به سلامتی خان!
‫به سلامتی خان.
‫حالت خوب نیست؟
‫وقتی پدرم از نیتش بهم گفت،
‫خوشحال شدم که قدرت تو ‫کنارم خواهد بود، تیمور.
‫ولی هیچکس با نادیده گرفتن ‫جاه‌طلبی‌های دیگران
‫فرمانرواییش رو محکم نمیکنه.
‫و من نمیذارم تو
‫یا برادر همسرت ‫سر راهم وایسین.
‫ایلچی!
‫برو زنمو پیدا کن.
‫باید زهر رو از تنت بیرون کنی.
‫یه راه مخفی هست که ازش استفاده میکنم
‫تا قاچاقی از شهر رفت‌وآمد کنم.
‫از همون برو.
‫تیمور رو برام بیارین.
‫اسبم درست بیرون دیوار شمالی بسته شده.
‫برو!
‫برگرد به اردوگاه زنت.
‫اگه از این زنده موندی، ‫حساب کن بدهیم صاف شده.
‫تیمور.
‫بلند شو.
‫تیمور.
‫این یکی مثل کره اسب تازه‌به‌دنیااومده‌ست.
‫ولش کن.
‫جادوگر زرتشتی!
‫اوه بانو، آوازه‌ات زودتر از خودت رسیده.
‫دنبالت گشتیم که چاقویی،
‫سلاح مخفی‌ای داشته باشی.
‫فقط اینو پیدا کردیم.
‫خودمم یه کم شطرنج بازی میکنم.
‫الان اسیر توام؟
‫تو هنوز منو فقط دشمنت میبینی.
‫حتی بعد از اینکه نجاتت دادم ‫تو صحرا جون ندی.
‫بعد از بلایی که تو سمرقند سرت آوردن.
‫تو از اون چی میدونی؟
‫خیلی بیشتر از چیزی که فکر میکنی میدونم.
‫اون شب عسل من نبود ‫که به لبات خورد.
‫تغلق به اندازه کافی بد بود، ‫ولی پسرش...
‫البته لازم نیست اینو برای تو توضیح بدم.
‫تاحالا چیزی شبیه اون مبارزه ندیده بودم
‫که با اون مغول‌های جته کردی.
‫اون خشم،
‫اون شور،
‫میتونه به درد بخوره.
‫اگه میخواستم بمیری، تیمور، ‫الان مرده بودی.
‫چرا باید بهت اعتماد کنم؟
‫هر مردی تو اردوگاهم ‫آزاده که بره.
‫بمون.
‫بذار درستت کنم.
‫شاید بفهمی ‫دنبال یه چیز مشترکیم.
‫اون چیه؟
‫عدالت.
‫دنبال یه حریف لایق میگشتم.
‫کی‌خسرو؟
‫فکر کردم مردی.
‫نه به اندازه تو.
‫زیاد دور نرفتی.
‫تو اینجا چیکار میکنی؟
‫شورش حاجی برای من نبود.
‫بانو منو پذیرفت.
‫تا وقتی به دردشون بخورم، ‫باهام خوب بودن.
‫آره. مطمئنم.
‫اونا فقط دزدن.
‫اونا تبعیدی‌ان، ‫مثل من و تو.
‫فقط دارن زیر فشار مغول‌ها ‫برای زنده موندن تلاش میکنن،
‫با هر راهی که لازم باشه.
‫لعنت به مغول‌ها.
‫الیاس رو به خاطر کاری که کرده میکشم.
‫تو به زور میتونی راه بری.
‫ماه‌ها تو بستر بودی،
‫با عسل دیوانه مسموم شده بودی.
‫خوشبختانه بانو ‫با رازهاش کاملا آشناست.
‫سمرقند با اسب ‫ده روز راهه.
‫وقتی رسیدی اونجا،
‫اگه برسی،
‫میتونی لنگ‌لنگان بری جلوی دروازه‌ها ‫و الیاس رو همونجا بکشی.
‫چرا حالا کمکم میکنی؟
‫سرنوشت.
‫ما رو دوباره به هم رسونده،
‫ببینیم برای چی.
‫برای اون پات یه پابند درست میکنم.
‫فکر کنم من و تو ‫شروع خوبی نداشتیم.
‫من داگلاسم.
‫پسر داگلاس.
‫ولی تو هم مثل بقیه ‫میتونی جیمز صدام کنی.
‫رهبرت یه پارسی‌گرای خالصه.
‫اونو میفهمم،
‫ولی بقیه‌تون...
‫ما هرکدوم برای دلایل خودمون میجنگیم،
‫حتی دزدهای خرده‌پایی مثل ما، ها.
‫ولی تو چی،
‫رهبر بزرگ؟
‫تو برای چی میجنگی، ها؟
‫تو نمیفهمی.
‫آه!
‫گرفتن چیزی که مال خودته،
‫محافظت از چیزی ‫که مال خودته.
‫این چیزیه که ‫همه‌مون میفهمیم.
‫همشون تاوان میدن.
‫آره،
‫مطمئنم میدن...
‫...تیمور لنگ.
‫دارم میفهمم ‫چرا زنده نگهت داشته.
‫کی‌خسرو...
‫وقتی حاجی شورش کرد،
‫چرا به ما ملحق نشدی؟
‫وفاداری تو با تغلق بود.
‫نفرت من از مغول‌ها ‫برای هیچکس پنهون نیست.
‫به خصوص بعد از کاری که ‫با پدرت کردن.
‫الان یاد پدرمو پیش میکشی؟
‫مسئله گذشته نیست، تیمور.
‫مسئله چیزیه ‫که اون در تو میدید.
‫اون پیش‌بینی کرد ‫پایان حکومت مغول‌ها نزدیکه.
‫خواب دید که من ‫شاهی تازه میشم.
‫شمشیری شعله‌ور به دست میگیرم ‫و مغول‌ها رو نابود میکنم.
‫و احمق بود.
‫احمق بود که مغول‌ها رو به چالش کشید.
‫احمق بود که از قازغان سوال کرد.
‫ولی حالا تو اینجا تبعیدی،
‫نقش وفادارها رو بازی کردی
‫برای کسانی که هیچوقت ‫وفاداریت براشون ارزشی نداشت.
‫شاید باید چیزی رو که پدرت دید بپذیری.
‫تو باید شاه باشی.
‫ما به خاطر پیشگویی‌های دروغش ‫تبعید شدیم.
‫رد کردن من
‫از ترسویی نیست.
‫من قول دادم.
‫به کی؟
‫قازغان.
‫ولی درست مثل اون،
‫تو مغول‌ها رو به مردم خودت ترجیح دادی.
‫نه.
‫قازغان منو انتخاب کرد.
‫قازغان بهم یه فرصت دوباره داد.
‫قازغان نوه‌اش رو به همسری من درآورد.
‫اما با مرگ قازغان...
‫مردم حسین، وارثشو انتخاب نکردن.
‫این عموی تو بود که ‫به نماد آزادی تبدیل شد.
‫و دیدی چی سرش اومد.
‫اون رهبری نبود که لازم داشتیم.
‫تو هستی.
‫ولی تو با وفاداریت ‫به پدربزرگ زنت،
‫یه شاه دست‌نشانده،
‫رنج مردممون رو نادیده گرفتی.
‫حالا دوباره این مسئولیت ‫روی دوش تو افتاده.
‫واقعا میتونی برای همیشه ‫بهش پشت کنی؟
‫میتونم.
‫و میکنم.
‫مسئله تاج نیست، تیمور.
‫مسئله خود مرده.
‫قدرت،
‫درستی،
‫عدالت.
‫زندگی من ساخته دست خودمه، ‫نه پیشگویی‌های دروغ.
‫قازغان و آلجای مردن.
‫تنها کاری که الان برام مونده
‫اینه که ظلمی رو که الیاس ‫در حقشون کرد جبران کنم.
‫پس چه راهی بهتر برای انتقام مرگ زنت...
‫تا اینکه پیشگویی‌ای رو محقق کنی
‫که الیاس و مغول‌ها ‫اینقدر ازش میترسن؟
‫تمام عمرت مثل یه سرباز پیاده زنده موندی.
‫توانایی سرباز پیاده ‫اغلب نادیده گرفته میشه.
‫نشونت میدم چطور یه سرباز پیاده ‫میتونه به چیزی بیشتر تبدیل بشه.
‫به تندی بقیه نیست،
‫ولی پایداری میکنه.
‫سفرش شاید خطرناک به نظر بیاد.
‫اما با متحدهای راهبردی،
‫ممکنه بیشتر از حد انتظار ‫زنده بمونه.
‫بالاخره اومدی با من ‫یه نوشیدنی بخوری، ها؟
‫عسل دیوانه بانو.
‫یه قطره‌اش کاری میکنه ‫حس کنی زنده‌ای.
‫بیشترش؟
‫خب، خودت میدونی.
‫و با همراهی قدرتمند،
‫بی‌آنکه دیده بشه جلو میره.
‫فقط یه جرقه...
‫میتونه سرنوشت‌ها رو عوض کنه.
‫اینطوری جنگ رو ‫به سمت الیاس میبریم.
‫وقتی همه چالش‌ها رو پشت سر گذاشت،
‫هر فریبی رو،
‫میتونه با هر مهره‌ای روی صفحه ‫عوض بشه.
‫دوباره سر برمیاره،
‫دگرگون‌شده،
‫دیگه زیر سایه هیچکس نیست.
‫شاید یه شاه.
‫یه شاه؟
‫امروز یه چیز متفاوت؟
‫فکر نکنم بانو بخواد ‫پوستتو بکنم.
‫نه بعد از اون همه زحمتی که کشیده، مگه نه؟
‫همین دلیل بیشتریه ‫که خوب بجنگم.
‫یه حریف لایق!
‫فقط شش ماه طول کشید.
‫اغراق میکنی، ‫دوست مسیحی من.
‫اوه، فکر میکردم بیشتر از این طول بکشه
‫تا منو دوست صدا کنی.
‫داری نرم میشی.
‫بیشتر از چیزی که فکر میکنی میفهممت.
‫خانوادم کنار ویلیام والاس جنگیدن.
‫ویلیام والاس وحشی.
‫-اسمشو شنیدی، نه؟ ‫-آره.
‫-و شاه خیانتکارت. ‫-اون مرد بزرگی بود.
‫کاری رو کرد که باید میکرد.
‫سعی کرد قبیله‌ها رو متحد کنه، ولی...
‫همشون مثل گربه‌های عصبانی تو یه کیسه بودن.
‫همیشه مردم عادی مثل ما رو ‫فراموش میکنن.
‫پس قسم خوردم ‫دیگه به هیچ شاهی خدمت نکنم.
‫ولی حالا اینجا خونه منه.
‫و با هرکسی میجنگم
‫تا از کسایی که حالا دوست صداشون میکنم ‫دفاع کنم.
‫حتی آدمی مثل تو.
‫یا شاید حق با تو باشه.
‫تیمور لنگ.
‫شاید دارم نرم میشم.
‫بالاخره.
‫بیشتر از انتظارمون بود!
‫آره. ‫تقریبا مقاومتی نکردن.
‫بد نیست.
‫شمشیرها رو ببرین اسلحه‌خونه.
‫اون صندوق رو بیار اینجا.
‫با اونا چیکار میکنی؟
‫قبل از اینکه راه بیفتی،
‫این مردها از سمرقند میومدن.
‫همون‌هایی که میذاشتن ‫تو تلف بشی.
‫میخوای بهشون ملحق بشی؟
‫آه، آه. هیاه.
‫پیشنهاد میکنم درباره این ‫با کی‌خسرو حرف بزنی.
‫سراغتو میگرفت.
‫منو خواستی؟
‫مردی رو گرفتیم ‫که میتونه ما رو برسونه به
‫منابع دست نخورده ‫باروت سیاه.
‫اون بین کاروانیه که بیرون منتظرن.
‫جاسور؟
‫جونم رو بهش مدیونم.
‫یه چیز دیگه هم هست.
‫حسین زنده ست.
‫حسین زنده ست؟
‫داشته نیرو جمع میکرده ‫و همه این مدت از ایلیاس قایم میشده.
‫کجا؟
‫میدونم شنیدن این خبر ‫حتما شوکه ت میکنه.
‫برای ما هم همینطور بود.
‫با باروت سیاه جاسور ‫میتونیم ایلیاس رو به زانو دربیاریم.
‫الان وقت دودلی نیست، ‫تیمور.
‫حسین میتونه متحدمون کنه.
‫چرا اینقدر اصرار داری ‫مهره دست مردای کوچیک تر باشی؟
‫هیچی یاد نگرفتی؟
‫اگه حسین از اون حمله جون سالم برده...
‫الجای.
‫قدرت سرنوشت رو ‫دست کم نگیر.
‫تا وقتی حسین زنده ست، ‫قول منم سر جاشه.
‫اون از هر پیچ و تاب ‫سرنوشتی قوی تره.
‫امیر تیمور؟
‫اینا کین؟
‫از قیافه شون معلومه ‫مسافرای عادی ان.
‫برو، به بقیه خبر بده.
‫-الجای! ‫-برو. من خوبم.
‫تیمور.
‫الجای.
‫اوه...
‫ایلیاس رفته، تعداد جته ها هم کمه، ‫میتونیم جلوی شون وایسیم.
‫میتونیم بجنگیم.
‫با کدوم ارتش؟
‫با همون ارتشی که بهم قولش رو دادی.
‫دست کم گرفتن مغولا ‫کار احمقانه ایه.
‫تو حتی از پس زنت هم ‫که خودش مغوله برنمیای، حسین.
‫چه مغزهای درخشان ‫و تاکتیکی ای یه جا جمع شدن.
‫حیف که نه شما ‫نه آدماتون
‫نفهمیدین سوارکارا ‫دارن میان تو اردوگاهتون.
‫حمد خدا و ‫آسمون های کبود بزرگ.
‫زنده ای.
‫کشتن من کار آسونی نیست.
‫شاید هم راست میگی، ‫برادر.
‫شاید واقعا همینطور باشه.
‫بیا.
‫حالا بهم بگو، این همه ماه ‫کجا بودی؟
‫بعد از اون مسمومیت ‫هنوز تونستی اسب سواری کنی؟
‫من نشنیدم هیچ مردی ‫از عسل دیوانه جون سالم به در ببره.
‫سرای، شوهر من ‫فقط یه مرد معمولی نیست.
‫ایلیاس باید قبل از رسیدنت ‫به سمرقند
‫آدماش رو به خراسان ‫فرستاده باشه.
‫الجای بدجور زخمی شده بود.
‫به زور فرار کردیم.
‫حسین همیشه تو قایم شدن ‫مهارت داشت.
‫من بیشتر از این کارا کردم.
‫پدر میگفت اون ‫مثل ماهی لیزه.
‫لیز باشه یا نباشه،
‫تو زن و پسرم رو نجات دادی.
‫مراقبشون بودی،
‫حتی وقتی فکر میکردی ‫من مردم.
‫و من دوباره ‫بهت بدهکار شدم.
‫ایلیاس باید تاوان کاری که ‫با این خانواده کرده رو بده.
‫بذار همین الان به سمرقند حمله کنیم.
‫طغلق دم مرگه.
‫ایلیاس از سمرقند رفته
‫و داره به سمت شمال میره ‫تا کنار پدر رو به مرگش باشه.
‫تا جاش رو به عنوان ‫خان جغتای بگیره.
‫اگه الان راه بیفتیم،
‫مردم خائن سمرقند
‫هیچ شانسی ‫نخواهند داشت.
‫مردم سمرقند باید ‫آزاد بشن، نه فتح.
‫تیمور. این فرصت ماست.
‫اگه تو کنارم باشی،
‫فقط فکرش رو بکن چه جهنمی ‫میتونیم برای ایلیاس درست کنیم.
‫بیکیجک سمرقند رو ‫فقط با چند صد نفر نگه داشته.
‫میتونیم از سمرقند ‫ضد برگشت ایلیاس استفاده کنیم.
‫ایمانت رو به من از دست دادی؟
‫تازه دوباره پیدات کردم.
‫و دل تو از همین حالا ‫افتاده تو جاده
‫که با حسین ‫به سمرقند برگردی.
‫اون راست میگه،
‫ولی اگه فقط تو بگی،
‫بهش میگم یکی دیگه رو پیدا کنه ‫که باهاش راه بیفته
‫و بره جنگ.
‫برادرم فقط ‫فرصت رو میبینه،
‫همیشه همینطور بوده.
‫چشم هاش مدام ‫افق رو میگرده،
‫دنبال حرکت بعدیش.
‫اما مردی که من دوستش دارم...
‫فرق داره.
‫و مردم سمرقند ‫به جفتتون نیاز دارن.
‫من بیشتر نگران ‫نیازهای زن و پسرمم.
‫جهانگیر باید بدونه
‫پدرش مرد بزرگیه
‫که به قولی که داده بود ‫وفا کرد
‫تا از جاده ‫و مردمش محافظت کنه.
‫این چیه؟
‫هردومون حالا ‫جای زخم ایلیاس رو تنمون داریم.
‫فقط خدا رو شکر میکنم ‫که جهانگیر آسیب ندید.
‫باید اونجا میبودم ‫تا ازت محافظت کنم.
‫نه، نه.
‫تو خبر نداشتی.
‫تو هیچوقت در امان نیستی. ‫نه تا وقتی که ایلیاس بمیره.
‫الان وقتشه ‫که حسین دست به کار بشه.
‫اون موفق میشه.
‫منم شکی ندارم ‫اگه تو کنارش باشی.
‫یه بار دیگه ‫تو رو برگردوند پیشم.
‫ ما این یه سال اخیر داشتیم نیرو جمع میکردیم،
‫کمین کرده بودیم.
‫شاید یادت رفته ‫چطور بشمری.
‫صد نفر جوخه من ‫قوی ترن
‫از هر هزار نفر ‫نیروی ایلیاس.
‫شنیدم
‫چند بار یواشکی ‫رفتی تو شهر و برگشتی.
‫از دفاع سمرقند ‫چی میدونی؟
‫با تعداد نیروهای تو، ‫معجزه میخواد.
‫مگه راه ما حق نیست؟
‫من نمیتونم فرشته های ‫شمشیر آتیشین احضار کنم
‫مثل رویاهای پدرم...
‫چی شده؟
‫شطرنج بازی میکنی، نه؟
‫ جته ها از ما بیشترن.
‫این درسته...
‫ولی ما به تعداد زیاد ‫نیاز نداریم.
‫ مغولایی که هنوز تو سمرقندن
‫اونقدر به اون شهر ‫اهمیت نمیدن
‫که خودشون رو ‫براش قربونی کنن.
‫چی اینقدر مطمئنت میکنه ‫که عقب نشینی میکنن؟
‫ اراده شون برای جنگ از دو چیز میاد
‫ ترس از خان شون...
‫ و غنیمت جنگ.
‫منظور این کارا چیه؟
‫ کاری میکنیم شهر
‫ انگار محاصره شده باشه.
‫مشعل ها.
‫اون دوردست ها.
‫کی داره با این همه نیرو ‫به شهر ما حمله میکنه؟
‫ بیکیجک احمق نیست.
‫جون آدماش رو ‫به خطر نمیندازه،
‫مخصوصا وقتی با ‫نیروی بزرگ تری روبه رو باشه.
‫نقشه ت چیه؟
‫من خدمتگزار ایلیاسم، ‫این جنگ ارزش جون آدماش رو نداره.
‫ حالا که ایلیاس رفته، چه کسی شهر رو ‫میگردونه؟
‫ابوشهاب.
‫بریم.
‫عالیه.
‫برای اینکه این نقشه جواب بده، ‫یه ترسو لازم داریم.
‫پرچم رو بالا ببرید.
‫باید تسلیم بشیم.
‫هر زانوی اشرافی خم میشه
‫جلوی حاکم واقعی ‫سمرقند،
‫ حسین
‫وقتی پرچم سفید ‫تسلیم رو بالا ببرن...
‫ ما اسکندر و آدماش رو
‫ از پشت شهر میچرخونیم، و اونا له میکنن
‫نیروهای جته رو ‫وقتی بخوان فرار کنن.
‫ بعدش شهر مال ما میشه.
‫ وقتی مردم سمرقند ببینن ما شهر رو ‫گرفتیم
‫ بی اینکه به یه نفرم آسیبی برسونیم،
‫ به ما میپیوندن.
‫ فقط دو تا کار مونده:
‫ یه پیغام بفرستیم...
‫ و تله رو آماده کنیم.
‫بیکیجک.
‫تعجب کردی میبینی ‫از مرگ برگشتم؟
‫نه...
‫چون اون خنجر رو ‫خودم تو تنت فرو نکرده بودم.
‫به ایلیاس بگو
‫که منتظرشم.
‫و آماده باشه ‫شمشیرم رو ملاقات کنه.
‫و... تکلیف من ‫چی میشه؟
‫تو، دوست من، ‫کمکمون میکنی ایلیاس رو بکشیم.
‫حکومت خونین ‫ایلیاس و حاکمای دست نشانده ش
‫به آخر رسیده.
‫امروز، روز توئه، حسین.
‫سمرقند از ظلم
‫و از اونایی که ‫به خانواده م خیانت کردن
‫این مردا تسلیم شدن.
‫دیگه خطری ندارن.
‫خطری ندارن؟
‫اونا برضد ما توطئه کردن!
‫نه یه بار، دو بار!
‫تو تاریکی برای پدربزرگم ‫نقشه میکشیدن،
‫نقشه میکشیدن ‫تو رو قربونی کنن.
‫اگه الان بذاری زنده بمونن،
‫بازم و بازم ‫میان سراغت.
‫آه!
‫نمیذارم حس شرافتم ‫کورم کنه.
‫عدالت میخوای...
‫یا نه؟
‫آه!
‫ تیمور عزیزم،
‫ خبر پیروزیت در سمرقند به اردوگاه رسیده.
‫ خوشحالم میبینم برادرم روی تخت حق خودش نشسته.
‫ بزرگ ترین تهدید ما الان ایلیاسه.
‫همه چی خوبه؟
‫خوب میشم.
‫ زخم هام خوب نمیشن، و با تب دارم ضعیف میشم.
‫ بی صبرانه منتظرم کنار تو خوب بشم
‫ در خونه م ‫تو سمرقند.
‫دروغ نمیگم،
‫منم مثل بقیه باور کرده بودم ‫که مردی.
‫ولی اینجایی.
‫آزادکننده سمرقند.
‫من نسبت به آخرین باری که ‫منو دیدی، نصف اون آدمم.
‫شاید لنگم.
‫ولی هنوزم تیمورم، ‫پسر تراغای.
‫هیچ مرد دیگه ای نمیتونست ‫کاری که امروز کردی رو انجام بده.
‫کاری که ما امروز کردیم.
‫حسین چطوره؟
‫سمرقند رو گرفته.
‫شاید گرفته باشه،
‫ولی ریختن خون یه مرد دیگه ‫باید یه چیزی
‫برای آدم ‫هزینه داشته باشه.
‫شاید موجه باشه، ‫شاید هم ارزشش رو داشته باشه.
‫برای چنگیزخان، ‫قطعا همینطور بود.
‫ولی یه بهایی داره.
‫تو چشم های یه مرد ‫میشه دیدش.
‫حداقل، آدم امیدوار میشه ‫که ببینتش.
‫حسین ممکنه کنترلش رو ‫از دست بده.
‫خیلی چیزها رو از دست داده،
‫و میذاره خشمش ‫روش غلبه کنه.
‫و تا کی قراره ‫بهت اعتماد کنه؟
‫هردومون میخوایم ‫راه ابریشم دوباره زنده بشه.
‫فقط فرد رو نبین ‫و کور نشو
‫و کل ماجرا رو ‫نادیده نگیر.
‫نگران نباش، استاد.
‫همه چیز خیلی زود ‫درست میشه.
‫طغلق مرده.
‫ایلیاس حالا خان شده ‫و خیلی زود بهمون حمله میکنه.
‫دیدبان ها تایید کردن، ‫ایلیاس از شمال میاد.
‫تله ت جواب داد، تیمور.
‫به سمت شمال میریم ‫تا به استقبالش بریم.
‫جاسور، منتظرت بودیم.
‫طبق خواسته تون.
‫خوشحالم میبینمت.
‫قدرت آتش چینی.
‫چطور مطمئن کنم ‫آدمامون
‫کله خودشون رو ‫باهاش نمیترکونن؟
‫نمیکنی.
‫تو که مرد ایمانی، ‫مگه نه؟
‫چی آزارت میده؟
‫تاج و تخت بالاخره ‫مال خودت شد.
‫-همیشه مال من بوده! ‫-و همیشه هم میمونه.
‫و از فردا به بعد،
‫بالاخره به آرامشمون میرسیم.
‫ایلیاس فقط یه مرد شکسته رو ‫میبینه،
‫یه مرد لنگ که داره ‫یه ارتش کوچیک پیاده رو رهبری میکنه.
‫باروت سیاه؟
‫کافی خواهد بود؟
‫با کمک جاسور،
‫از دو موج اول ‫جون سالم به در میبریم.
‫بعدش همه چیز ‫به تو بستگی داره.
‫خیلی به این... ‫گرد و خاک ایمان داری.
‫نه.
‫ایمانم رو به تو گذاشتم.
‫ فردا، وقتی طبل زن مغول علامت موج سوم رو بده،
‫ از روی تپه دورشون میزنی.
‫ و اون وقت محاصره شون میکنیم.
‫موج اول، جلو!
‫نگه دارید.
‫ببندید!
‫تیرها!
‫موج بعدی!
‫آماده.
‫مشعل ها!
‫حرکت!
‫توپ ها!
‫تمومشون کنید.
‫اون علامته.
‫بزن بریم!
‫یاه!
‫حالا، حسین، حالا!
‫بیا برادر، همین حالا!
‫امیر!
‫تیمور زیادی به ‫باروت سیاه اعتماد کرد.
‫تیمور!
‫حسین!
‫اون پایین آدم های منن!
‫و توی گل گیر افتادن،
‫همونطور که ما هم ‫گیر میفتیم.
‫سمرقند بی دفاعه.
‫بذار اونجا وایسیم، ‫نه اینجا.
‫یاه!
‫ تیمور.
‫ پاشو.
‫ تیمور.
‫عشق من، چیه؟
‫چی شده؟
‫مدت زیادیه که حالش ‫خوب نیست.
‫زخم هاش عفونت کرده.
‫ما از خداییم ‫و به سوی او برمیگردیم.
‫نه، نه، نه. ‫اینطوری حرف نزن.
‫حسین کجاست؟
‫اون تخت رو ‫به ما ترجیح داد.
‫به ما خیانت کرد.
‫ولمون کرد بمیریم.
‫میترسم برادرم ‫نفهمیده باشه
‫کاراش چه بهایی دارن.
‫بهم گوش کن...
‫...تو قبلا هم بدون من ‫زنده موندی.
‫نه...
‫باید برای پسرمون ‫قوی باشی.
‫الان وقتشه ‫کاری که لازمه رو انجام بدی.
‫نظم رو برگردون،
‫و دنیایی که پسرمون ‫لیاقتش رو داره بهش بده!
‫-بهم قول بده که... ‫-برو کمک بیار.
‫کمک!
‫نه، نه، نه. ‫من دیگه نمیتونم اینو تحمل کنم.
‫من بدون تو ‫از پسش برنمیام.
‫از حالا به بعد ‫باید بتونی.
‫هیس...
‫الجای...
‫تیمور!
‫مگه شوهرت دنبالت ‫نفرستاده که بری پیشش؟
‫پیشش نمیرم.
‫بعد از کاری که ‫با تو کرد، نه.
‫دارم پسرم رو ‫از اینجا میبرم.
‫ایلیاس رو میکشم، ‫با حسین یا بی حسین.
‫بعدش چی؟
‫وقتی ایلیاس رو شکست بدی،
‫تو و حسین دیگه ‫هیچ دشمنی جز هم ندارین.
‫اون وقت آخر و عاقبت ‫شما دوتا چی میشه؟
‫حسین برای اینکه ادعاش ‫رو ثابت کنه، از هیچ کاری نگذشته،
‫در حالی که تو ‫همه چی رو از دست دادی.
‫تیمور، خوب فکر کن.
‫اولین مهره رو ‫کی انداخت، هان؟
‫ایلیاس؟ طغلق؟ حاجی؟
‫حسین پدربزرگ خودش رو کشت!
‫نه.
‫اون این بازی ای رو ‫که تو داری بازیش میکنی شروع کرد،
‫بازی ای که همه چی رو ازت گرفت ‫در حالی که خودش روی تخت نشسته.
‫انقدر چشم دوختی ‫به ایلیاس
‫که نسبت به جاه طلبی های
‫آدم های نزدیکت ‫کور شدی.
‫اون هیچوقت متوقف نمیشه، ‫تیمور،
‫و فکر میکنی آخرش ‫میذاره زنده بمونی؟
‫پس تکلیف قولی که ‫به الجای دادی چی میشه،
‫اگه برنگشتم، ‫مراقب پسرم باش.
‫تیمور...
‫ وقتشه.
‫ خنجر بارلاس؟
‫این رو طوری ساخته بودن ‫که شبیه قبیله ما باشه.
‫ نمیذارم حس شرافتم کورم کنه.
‫وقتمون داره تموم میشه.
‫دیوارها تا قبل از تموم شدن ‫امروز فرو میریزن.
‫مگه توی کل شهر ‫مردای سالم و قبراق نیستن
‫که اسلحه دست بگیرن ‫و برای ما بجنگن؟
‫فکر میکنی ‫برای تو میجنگن؟
‫تو چشم اونا، ‫تو فرقی با ایلیاس نداری.
‫-هی. ‫-راست میگه.
‫شکر خدا،
‫زنده ای.
‫اون پیوندی که یه زمانی ‫ما رو به هم وصل میکرد، از بین رفته.
‫حالا... چی...
‫در انتظارمونه؟
‫دیگه هیچکس نمونده ‫که ادعای به حق من رو زیر سوال ببره.
‫خودمون مطمئن شدیم ‫که اینطور بشه.
‫من برای اینکه اون ادعا ‫رو تثبیت کنم، از هیچ کاری نگذشتم،
‫با تولد، با ازدواج، با...
‫هر کار دیگه ای ‫که لازم بود.
‫باید انجامش میدادم.
‫برادر...
‫تو این کار رو کردی؟
‫پدربزرگم زیادی ضعیف شده بود ‫که قدرت رو توی دستش نگه داره.
‫اون اشراف زاده ها
‫-به جای حاجی پشت-- ‫-تو این کار رو کردی؟
‫من... کاری رو کردم ‫که باید میشد!
‫فکر میکنی ‫برای من آسون بود؟
‫مگه این همون چیزی نبود ‫که هردومون میخواستیم؟
‫بذار اینو با هم ‫تمومش کنیم.
‫بذار هر فداکاری،
‫هر سازش رو در برابر ‫خونی که ریخته شده، ارزشمند کنیم.
‫حالا...
‫الان دیگه فقط ‫ایلیاس مونده.
‫قسم میخورم، برادر، ‫برای آخرین بار.
‫میدونم.
‫ سال ها طول کشید
‫ تا این حقیقت رو بفهمم، پسرم:
‫ آدما تشنه قدرتن.
‫ خیلی وقت ها هم بدون توجه به روح هایی
‫ که زیر پای جاه طلبی شون له میشن.
‫ برای همین من در برابر چیزی که بقیه سرنوشت من میدونستن مقاومت کردم.
‫ اما سرنوشت، راهی نیست که تو انتخابش کنی.
‫ اون برای تو ‫انتخاب میشه.
‫ تنها وظیفه ما اینه که شهامت تسلیم شدن در برابرش رو داشته باشیم.
‫ تسلیم شدن...
‫ حالا که سرنوشتم رو میپذیرم، این کار رو میکنم تا راهی برای تو بسازم،
‫ جهانگیر عزیزم.
‫ دنیایی که با فداکاری دگرگون شده.
‫پس شایعه ها راست بوده.
‫یه مرد لنگ ‫تا اردوگاه ما اومده،
‫شبحی از گذشته خودش،
‫تا تسلیم شدن برادرش رو ‫پیشکش کنه.
‫فکر میکنم این...
‫برای من فرستاده شده بود؟
‫بالاخره میخوای ‫دعوت من رو برای یه بازی
‫بپذیری، تا درباره ‫تسلیم شدن برادرت حرف بزنیم؟
‫همین کافیه.
‫بذار از همون جا ‫ادامه بدیم که مونده بود.
‫حرکت توئه.
‫بهم بگو...
‫از چی میترسیدی؟
‫باید خوشت بیاد.
‫تهدیدی بودی ‫که ارزش توجه من رو داشت.
‫من و تو میتونستیم ‫با هم کار کنیم.
‫راه ابریشم رو ‫از نو بسازیم.
‫چیزی که تو همیشه ‫نفهمیدی، تیمور، اینه که...
‫واقعا چی لازم داره ‫برای حکومت کردن،
‫برای ساختن، برای فتح کردن،
‫برای گرفتن چیزی ‫که مال توئه.
‫میگی برای رویای ‫پدربزرگم میجنگی،
‫ولی استقامت اون رو نداری،
‫صلابتش رو، ستون فقراتش رو.
‫ و تو داری؟ ‫ خون اون تو رگامه.
‫تنهایی اومدی ‫توی اردوگاه من، هوم؟
‫از یکی شدن نیروها ‫حرف میزنی،
‫از متحد کردن ‫این مردم بدبخت؟
‫اومدم ‫تا عدالت رو براشون بیارم.
‫عدالت؟
‫با یه اشاره دستم، ‫میفهمی؟
‫-و نگهبان هام... ‫-پس دستورش رو بده.
‫شاید تونسته باشی ‫پدرم رو گول بزنی،
‫ولی من اینقدر راحت ‫گول نمیخورم.
‫فکر میکنی کی هستی؟
‫تو خان نیستی. ‫هیچوقت هم خان نمیشی!
‫هر حرکتی که کردی،
‫من یه قدم ازت جلوتر بودم.
‫دیدم برادرت ‫تو میدان جنگ باهات چی کار کرد.
‫باید ممنون باشی که بدونی ‫بعد از اینکه کشتمت،
‫اون انتقامی رو میگیرم که...
‫...ظاهرا تو زیادی کوری ‫و ضعیفی که خودت بگیریش.
‫آره... من فقط مردی ام ‫که ملکش رو از دست داده.
‫و تو انتظار داری ‫من از بازی کنار بکشم.
‫ولی من تو نیستم.
‫الجای بهم هشدار داده بود ‫که بهت اعتماد نکنم.
‫ باید به حرفش گوش میدادم.
‫بذار این بازی ‫تا آخر بره.
‫منتظرت بودیم.
‫پس وقتش رسیده؟
‫ شطرنج،
‫بازی قشنگیه ‫با یه تاریخچه طولانی.
‫این همه دستی که ‫ازش گذشته...
‫ اینکه مهره ها چطور عوض شدن...
‫و اینکه قانون هاش ‫چطور بازنویسی شدن.
‫ده تا از بهترین مردات رو ‫بهم بده.
‫من نشنیدم هیچ مردی ‫از عسل دیوانه جون سالم به در ببره.
‫اینکه پیاده
‫ میتونه اول بازی دو برابر سریع تر حرکت کنه.
‫اون شب این عسل من نبود ‫که به لبت خورد.
‫ اینکه اسب ها ‫چطور شوالیه شدن.
‫نگهبان ها!
‫و اینکه وقتی پیاده ‫به آخر صفحه میرسه...
‫و تا جایی که میتونه ‫میره جلو...
‫نگهبان ها!
‫...اون پیاده میتونه ‫با هر مهره ای که بخوای عوض بشه.
‫انگار که ‫اصلا هیچوقت از دست نرفته بوده.
‫چطور؟
‫وقتی علامت دادم، ‫دروازه ها رو باز کن.
‫ ساده ست، ایلیاس.
‫دروازه رو باز کنید!
‫یاد گرفتم ‫بازی تو رو بازی کنم.
‫ باید حسین رو اونطور که واقعا هست میدیدم.
‫ مردی مثل تو، که خودش رو رهبر میدونه...
‫ ولی همه چیز رو خراب میکنه و هیچ چیز نمیسازه.
‫ تو اون چیزی رو که برای حکومت کردن لازمه، نداری،
‫ برای ساختن، برای فتح کردن.
‫ من یه نقشه دارم...
‫ ...برای ساختن یه دنیای بهتر.
‫تیمور!
‫انتخابشون رو کردن؟
‫آره،
‫محمد امین.
‫بلندش کنید!
‫مردات تو رو ‫برای رهبری انتخاب کردن.
‫دنبالم بیاین ‫تا قدرت و عدالت باشه.
‫به همه اونایی که ‫بیعت میکنن رحم کنید.
‫بقیه رو بکشید.
رسانه اینترنتی نیوفیلم NewFilm جامعترین سایت فیلم و سریال