‫دیرمون شد.
‫دیرشدنِ ما مهم نیست.
‫این مراسم هم تموم بشه، ‫یه نفس راحت می‌کِشم.
‫دروغ نگو.
‫جانم؟
‫از خداتـه که با شهرک کوچولوت پُز بدی.
‫مثل یه پسربچه که ‫اسباب‌بازی نو خریده.
‫الحق که من رو خوب می‌شناسی.
‫- چی شده؟ ‫- چیزی نیست.
‫ببینم.
‫زخم تا الان باید از بین می‌رفت.
‫خون مادر دیگه جواب نمی‌ده...
‫آروم باش، عزیزم. ‫چرا گریه می‌کنی؟
‫حلش می‌کنیم. ‫چیزی نیست.
‫اگه مادر بمیره چی؟
‫قرار نیست بمیره.
‫دکتر جدیدمون دوباره درستش می‌کنه.
‫باید دوست‌هاش رو می‌کُشتیم.
‫نمی‌شه که یه‌هو کل اهالی کوچه بمیرن.
‫مردم شک می‌کنن.
‫کاری رو می‌کنیم که همیشه می‌کردیم:
‫صبر.
‫بعدش یکی‌یکی حساب‌شون رو می‌رسیم.
‫اون‌وقت دیگه واسه هیشکی مهم نیست. ‫هیچ‌وقت نبوده.
‫و وقتی آتیش ماجرا خوابید...
‫فقط من و تو می‌مونیم.
‫تا ابد.
رسانه اینترنتی نیوفیلم NewFilm جامعترین سایت فیلم و سریال
[ بـوروز ]
(قسمت هفتم: «وقت رفتن است»)
‫من رو از اینجا بیار بیرون.
‫به‌به، بالاخره بیدار شدی.
‫- چی؟ ‫- از اتاق جدید راضی‌ای؟
‫اینجا قبل‌از تو اتاق ادوارد بود.
‫خنده‌داره، نه؟
‫چقدر بی‌هوش بودم؟
‫تقریباً سه روز.
‫مجبور شدیم بهت آرام‌بخش بزنیم.
‫به‌خاطر خودت این کار رو کردیم.
‫نمی‌تونین من رو حبس کنین.
‫معلومـه که می‌تونیم، سامی‌جون. ‫دخترت امضاهاش رو زد.
‫راستیش رو بخوای...
‫فکر کنم از خداش بود ‫که از دستت خلاص بشه.
‫خیلی خوب...
‫آروم بگیر، پهلوون.
‫آخ سرم...
‫خب معلومـه عوارض داره.
‫ناسلامتی ازت یه لیوان ‫مایع مغزی برداشتیم.
‫باهام چی‌کار کردی؟
‫من نه.
‫کار من نبود.
‫کار بلین بود.
‫معامله‌مون رو به هم زدی، سامی‌جون.
‫اون هم چندتا از بچه‌ها رو آورد
‫و انداخت به جون تو.
‫مطمئن باش اینجا نمی‌مونم.
‫اگه بری، بهت خوش نمی‌گذره‌ها.
‫امروز مراسم سالگرد داریم
‫و قراره یه‌عالمه کیک‌وشیرینی بخوریم ‫و خوش بگذرونیم.
‫ریدم توی مراسم‌تون!
‫مراقب باش، سامی‌جون.
‫بچه‌ها هنوز گرسنه‌ان‌ها.
‫راستی!
‫حنجره‌ت رو تمرین بده.
‫قراره آواز بخونیم.
‫خدا قوت، دوستان. ‫اومدم آزادتون کنم.
‫گفتن برین مرکز شهر ‫واسه کنترل ترافیک.
‫- به ما که چیزی نگفتن. ‫- آره خب.
‫اون‌قدر مهمون اومده
‫که دیگه هیشکی ‫وقت سر خاروندن هم نداره.
‫آره، این هم هست.
‫تو نمی‌دونی چرا خواستن ‫مراقب این پیری‌ها باشیم؟
‫شاید همون‌هایی‌ان که یواشکی توی ‫سالن اجتماعات سکس گروهی می‌کنن.
‫پس حداقل به این‌ها خوش می‌گذره.
‫آره.
‫- کالسکه‌تون رسید، بانوی من. ‫- سپاس.
‫فعلاً مشکلی نیست.
‫حالا پَروپاچه رو بریزین بیرون.
‫اول من.
‫این پابندها سیستم هشدار ندارن؟
‫از مرکز قطعش کردم...
‫ولی هرلحظه ممکنـه یکی متوجه بشه.
‫پس دست بجنبون.
‫قهوه می‌خوری؟
‫ممنون.
‫مراقب باش. ‫داغـه.
‫ممنون.
‫نتیجه‌ی آزمایش اومد.
‫خب؟
‫سلول همچنان داره تحلیل می‌ره.
‫ای بابا.
‫- شاید به‌خاطر رژیم غذایی مادرـه. ‫- چطور مگه؟
‫اون‌قدر بهش مایع نخاعی خوروندین
‫که کم‌کم داره شبیه ماها می‌شه.
‫خب می‌گن آدم همون چیزیـه که می‌خوره.
‫می‌دونی باید چی‌کار کنین؟
‫- چی‌کار؟ ‫-باید کُشتار رو بیخیال بشین.
‫اون‌وقت خودمون می‌میریم.
‫- آره، ولی اگه مادر بمیره...؟ ‫- باز هم همونـه.
‫اگه نکُشیم، می‌میریم. ‫اگه بُکشیم، باز تهش می‌میریم.
‫به سلامتی بن‌بست‌ها و روزهای سخت.
‫خیلی خوب.
‫ولی سگش شرف داره ‫به پیوند مغزواستخون!
‫هاها!
‫چیـه؟
‫یافتم!
‫اینجا چه خبره؟
‫- عع! ‫- اِوا.
‫نمی‌دونستم کسی اینجاست.
‫فکر کردم تا الان وسایل جمع شده.
‫ببخشین... ‫یه‌کم از برنامه عقب افتادم.
‫بله، دارم می‌بینم.
‫حالا این‌ها چی هست؟
‫فکر کنم بابام با تلویزیون‌های قدیمی ‫یه شتاب‌دهنده‌ی ذرات ساخته.
‫البته... هنوز آماده نیست.
‫فکر کنم ولتاژش رو بالاتر تنظیم کرده.
‫- یعنی چیز خطرناکیـه؟ ‫- چی؟
‫واسه آدم‌ها نه.
‫فقط... کاش می‌دونستم ‫چرا همچین چیزی ساخته.
‫به نظرم مهم‌تر از چرایی‌ش اینـه که
‫یه آدم معقول همچین چیزی نمی‌سازه.
‫البته مجبور نیستی درکش کنی.
‫مهم اینـه که دوستش داشته باشی.
‫این چرت‌وپرت‌ها رو توی ‫دورهمی‌ها بهتون یاد می‌دن؟
‫نه، این چرت‌وپرت‌ها رو خودم ‫واسه دورهمی‌ها می‌نویسم.
‫ببین، می‌تونم ‫تا فردا صبح بهت وقت بدم.
‫ولی ساعت ۱۰ قراره واسه بازدید بیان.
‫پس باید زودتر...
‫شاهکار کردی، بابا.
‫داشتم چی می‌گفتم؟
‫- چیز مهمی نبود. ‫- آها.
‫ای وای، یه‌هو حالم بَد شد.
‫اگه اشکال نداره، فردا صبح باز می‌آم.
‫حتماً.
‫کفش‌های قشنگی داری.
‫- ممنون. ‫- بفرمایین.
‫من می‌شناسمت.
‫فکر کنم اشتباه گرفتی.
‫عمراً. ‫حافظه‌ی من خیلی قویـه.
‫من نمی‌شناسمت.
‫تو دوست ادوارد هستی. ‫اومده بودی ملاقاتش.
‫توی صف جا نزن.
‫خفه شو، گَری. ‫هیشکی از خبرچین خوشش نمی‌آد.
‫یه‌مشت پاستوریزه رو ‫اینجا دور هم جمع کردن.
‫حداقل ادوارد با این‌ها فرق داشت.
‫همیشه از اینجا فرار می‌کرد.
‫- پیرمرد دهن‌سرویس. ‫- چطوری فرار می‌کرد؟
‫نمی‌دونم.
‫دوک‌بانو کمکش کرد.
‫- دوک بانو؟ ‫- بله.
‫اون خیلی چیزها می‌دونه.
‫باید باهاش حرف بزنم.
‫یه خانم محترم ‫با توی لندهور چه صحبتی داره؟
‫سعی می‌کنم مؤدب باشم.
‫- فکر نکنم بتونی. ‫- لطفاً.
‫باید از اینجا برم.
‫باشه، ولی پسر خوبی باشی.
‫دو تیکه کیک بردار و دنبالم بیا.
‫اون‌جوری نگاه نکن، گَری ‫وگرنه از روی دودولت رد می‌شم.
‫سلام، عشق من.
‫برات کیک آوردم
‫و یه لندهور.
‫سام، ایشون دوک‌بانوئـه.
‫- سلام. ‫- زیباست، مگه نه؟
‫۵۵ سالـه که با هم هم‌خونه‌ایـم.
‫♪ بهم قول بده، عشق من ♪
‫♪ که من رو ببوسی ♪
‫♪ تو مال منـی ♪
‫تو دیگه کی هستی؟
‫- من... ‫- صبر کن. می‌شناسمت.
‫تو دوست ادواردـی.
‫حافظه‌ی من خیلی قویـه.
‫بله، من سام هستم.
‫گفتی دوک‌بانو می‌دونه ‫ادوارد چطوری از اینجا فرار می‌کرده.
‫آها.
‫امان از این مغز من.
‫دیگه...
‫مثل سابق نیستم.
‫همه‌مون همین‌طوریـم.
‫اگه از دوک‌بانو کمک می‌خوای...
‫باید در ازاش یه چیزی بدی.
‫چی بدم؟
‫یه چیزی که براش خاطره‌انگیز باشه.
‫اینجا بعضی‌ها یه موسیقی دوست دارن.
‫بعضی‌ها یه ادکلن خاص می‌خوان.
‫دوک‌بانو چطور؟
‫یه نخ سیگار همیشه جواب می‌ده.
‫سیگار؟
‫واسه دوک‌بانو سیگار بیار ‫تا هرچی می‌خوای، بهت بگه.
‫توبی نگهبان اینجاست ‫و همیشه یه پاکت توی کشوش داره.
‫♪ بهم قول بده، عشق من ♪
‫♪ که من رو ببوسی ♪
‫♪ تو مال منـی ♪
‫هواپیما داره می‌آد.
‫تنفس پایدار شد.
‫خب دیگه بی‌هوشـه.
‫شروع می‌کنیم.
‫این نمونه‌خون مادرـه ‫که امروز صبح گرفتیم.
‫می‌بینید که سلول‌ها دارن ‫به‌تدریج تحلیل می‌رن، ولی...
‫بعداز ادغام با خون بچه‌ش...
‫همون سلول‌ها دارن...
‫خودتون می‌بینین دیگه.
‫الان چی شد؟
‫ترمیم فوری سلول‌ها یا به عبارت دیگه:
‫یه معجزه!
‫پس موفق شدی.
‫به‌لحاظ تئوری، بله.
‫هنوز باید آزمایش عملی ‫انجام بدیم تا مطمئن بشیم.
‫چقدر زمان می‌بره؟
‫چند هفته...
‫یا چند ماه.
‫همین امروز امتحان می‌کنیم.
‫نه، نمی‌شه.
‫هنوز کامل بررسی نکردیم.
‫دکتر منصور؟
‫شاید نتیجه بده، ولی اگه ‫عجله کنیم، ممکنـه مادر بمیره.
‫شرمنده، ولی ریسکش بالاست.
‫دوباره بخون!
‫دوباره!
‫آروم باش، بن.
‫نباید بقیه رو هیجان‌زده کنی.
‫می‌خوام بخونم.
‫باشه، پهلوون. ‫چی می‌خوای بخونی؟
‫عع...
‫کسی طرف‌دار رئیس بزرگ هست؟
‫بروس رو می‌گه!
‫بروس!
‫آره، بروس خواننده‌ی ‫موردعلاقه‌ی زنم هم بود.
‫این ترانه تقدیم به همسرم.
‫آروم باش، بن.
‫لطفاً به اتاق خود بازگردید
‫چی‌کار می‌کنی؟ ‫ببرشون دیگه!
‫چی‌کار می‌کنی، سامی‌جون؟
‫به من نگو «سامی‌جون».
‫این لباس‌ها یه جوریـه، ‫ولی حداقل توی تن راحتـه.
‫رنه، وقتی با جودی رفتی داخل، ‫با این‌ها با هم در ارتباطـیم.
‫کسی نمی‌تونه سیگنال ‫این‌ها رو دست‌کاری کنه.
‫آرت، باید حواس نگهبان‌ها رو پرت کنی ‫تا من وارد نگهبانی بشم.
‫- حلـه. ‫- سرشون رو گرم کن.
‫خوراکم همینـه.
‫وقتشـه سام رو آزاد کنیم.
‫جودی.
‫مراقب باش.
[ عمارت ]
‫عع... سلام عرض شد.
‫داشتم رد می‌شدم که یه‌هو ‫یکی از بیمارهاتون رو دیدم.
‫امکان نداره، پسرجون.
‫ای وای!
‫- آخه چطور ممکنـه؟ ‫- باز حواست به گوشی‌ت بود؟
‫خب برو بیارش دیگه.
‫به نظرم هر دو برین دنبالش. ‫یارو خیلی زرنگـه.
‫من اینجا حواسم هست.
‫نگران نباشین. ‫به کسی نمی‌گم.
‫ممنون. ‫خدا تو رو فرستاد.
‫آقا، بیاین اینجا!
‫چه نفوذی کردیم!
‫آوردم.
‫عع.
‫من می‌شناسمت. تو دوست ادوارد‌ـی. ‫حافظه‌ی من خیلی قویـه.
‫بله و دوک‌بانو قرار بود ‫توضیح بده ادوارد چطوری فرار کرده.
‫آها.
‫خب قبلش باید براش...
‫یه چیزی بیارم، بله. ‫بفرما.
‫مغزم دوباره ‫به تنظیمات کارخونه برگشت؟
‫بله، متأسفانه.
‫سلام، عشق من.
‫سلام، عزیزم.
‫ملاقاتی داری.
‫- اسمش... ‫- سام هستم.
‫تو رو می‌شناسم.
‫نه... بعید می‌دونم.
‫اون زن خیلی درباره‌ت تعریف کرد.
‫- کدوم زن؟ ‫- من هم نمی‌دونم.
‫واسه هر کدوم‌مون ‫به شکل متفاوتی ظاهر می‌شه.
‫همیشه به شکل یکی از عزیزها‌مون ‫در گذشته می‌آد؛ مثل دختر، خواهر یا...
‫همسر؟
‫این... این حتماً فکر کرده روح دیده.
‫اگه روح نیست، پس چیـه؟
‫خودش هم نمی‌دونه.
‫حتس اسم خودش رو نمی‌دونه.
‫کسایی که خونش رو می‌خورن، ‫بهش می‌گن «مادر».
‫- تو باهاش حرف می‌زنی؟ ‫- بله.
‫با هم وجه اشتراک زیادی داریم.
‫هر دو اسیر هستیم.
‫من توی ذهنم...
‫و اون توی قفس.
‫ولی همه‌ی حرف‌هامون رو می‌شنوه.
‫از من چی می‌خواد؟
‫می‌خواد نجاتش بدی.
‫داره عمرش تموم می‌شه.
‫بارها ازت کمک خواست.
‫صدای فریادش رو پرنده‌ها هم شنیدن...
‫ولی تو اون‌قدر ‫کله‌شقـی که گوش نمی‌دی.
‫خب چرا من؟
‫اولین گزینه‌ش نبودی.
‫ولی تا قبل‌از این، فقط آدم‌هایی ‫مثل من صداش رو می‌شنیدن.
‫آدم‌هایی که دچار فراموشی شدن.
‫ولی ما قدرت کافی برای ‫نجات اون رو نداریم.
‫تا این‌که تو از راه رسیدی. ‫مرگ زنت ذهنت رو به دو قسمت تقسیم کرد.
‫چون خیلی دوستش داشتی.
‫بخشی از ذهنت اینجا پیش ما گیره
‫و بخش دیگه توی روز مرگ زنت حبس شده.
‫زمان برای مادر هم ‫مسیر مستقیمی نداره، سام.
‫برام اهمیتی نداره.
‫نجاتش نمی‌دم. ‫اون جک رو کُشت.
‫اون اتفاق عمدی نبود.
‫اون هم مثل تو داره عذاب می‌کِشه.
‫اگه می‌خوای به دوست‌هات کمک کنی...
‫مادر رو نجات بده.
‫تصمیم با خودتـه.
‫خشم یا مرحمت؟
‫انتخاب کن.
‫فقط می‌خوام از اینجا خلاص بشم.
‫اتوبوس ساعت ۵:۱۵ ‫تو رو به مقصدت می‌رسونه.
‫توی ایستگاه منتظر باش.
‫خودش می‌آد.
‫کدوم ایستگاه؟
‫ایستگاه وسط میدون.
‫مگه واقعیـه؟
‫بعله.
‫واقعیت چهرهای مختلفی داره.
رسانه اینترنتی نیوفیلم NewFilm جامعترین سایت فیلم و سریال
‫امن و امانـه.
‫رنه؟
‫اتاق سام ۱۵۷ـه.
‫اتاق ۱۵۷.
‫این‌طرف فرده.
‫اینجا چه فضای عجیبی داره.
‫واسه اتوبوس ساعت ۵:۱۵ اومدی؟
‫آره فکر کنم.
‫نگران نباش.
‫همیشه سر وقت می‌آد.
‫۴۳.
‫۴۵.
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫هم‌رنگ جماعت می‌شم.
‫بیا من رو هُل بده.
‫چرا من باید هُل بدم؟
‫باشه بابا من هُلت می‌دم.
‫بیا بشین.
‫- حالا بهتر شد. ‫- آماده‌ای؟
‫۴۷... ۴۵.
‫طبیعی رفتار کن.
‫من همیشه طبیعی‌ام.
‫۵۱.
‫بزن کنار. ‫پیاده می‌شم.
‫سام!
‫کسی نیست.
‫توی اتاقش نیست.
‫حالا چی‌کار کنیم؟
‫- بهت زنگ می‌زنم. ‫- وایستا وایستا...
‫سلام. می‌خوام پدرم رو از اینجا ببرم.
‫آها، شرمنده. ‫فکر نکنم شدنی باشه.
‫باید شدنی بشه.
‫من موقتاً اینجا هستم. ‫الان دوستم خودش می‌آد...
‫نه‌خیر.
‫سریع برین پدرم رو بیارین...
‫وگرنه به پلیس زنگ می‌زنم.
‫ببینید.
‫اینجا پلیس خود منـم.
‫می‌ری تعطیلات؟
‫- بله. ‫- چه عالی.
‫من هم منتظر دوستم هستم.
‫خیلی وقتـه چارلی رو ندیدم...
‫ولی هر بار که می‌بینمش، ‫حس می‌کنم برگشتیم به بچگی‌مون.
‫زمان چیز عجیبیـه.
‫یه‌هو درد و عذابم رو فراموش می‌کنم.
‫مثلاً همین بینی‌م.
‫سرطان کارسینوم داشتم و...
‫کمکم کن، سام.
‫دارن اذیتم می‌کنن.
‫زمانی برام باقی نمونده.
‫عع، اتوبوس ۵:۱۵ رسید.
‫درست سر وقت.
‫فکر کنم چارلی با اتوبوس بعدی می‌آد.
‫خوش بگذره.
‫سام! سام!
‫سام!
‫زود باش!
‫ای خدا.
‫بخشکی شانس!
‫- باید از دَر رد بشیم. ‫- آره.
‫- ولی دَرش کارت می‌خوره. ‫- آره.
‫حالا کارت از کجا گیر بیاریم؟
‫رنه، با من هماهنگ باش.
‫آی!
‫- این چه کاری بود؟ ‫- می‌گم هماهنگ باش!
‫- آی! ‫- چیزی شده؟
‫بازوی دوستم یه‌هو درد گرفته.
‫پرستار خبر کنم؟
‫آره، بی‌زحمت بگو پرستار بیاد. ‫خیلی درد می‌کنه.
‫- باشه. همین‌جا منتظر باش. ‫- ممنون.
‫دفعه‌ی بعدی خودت رو نیشگون بگیر.
‫راه بیُفت.
‫سلام، رئیس.
‫سلام، والی‌جان.
‫چه خبر؟
‫یه‌نفر رو اخراج کردم.
‫از این بعد تو جانشین ‫دکتر منصور می‌شی.
‫پس دکتر منصور چی می‌شه؟
‫افتاده به پام.
‫فکر کردم اصطلاحاً گفتی.
‫نه متأسفانه.
‫از فردا قراره حسابی ‫به بچه‌ها غذا بدی.
‫تغذیه‌شون رو زیاد می‌کنی
‫و عصاره‌ی وجود ساکنان رو درمی‌آری
‫و مادر رو واسه ‫انتقال خون آماده می‌کنی.
‫اون‌وقت مردم می‌میرن.
‫مادر هم می‌میره.
‫عذاب...
‫تو چه می‌دونی عذاب چیـه؟
‫زن من...
‫اون خوب می‌دونه.
‫هنوز سنی نداشت ‫که فلج اطفال از پا درش آورد.
‫با هزار زحمت تونست زنده بمونه...
‫ولی اندام بدنش دیگه پوسیده بود.
‫به‌اندازه‌ی هزار بار زندگی...
‫عذاب کشیده.
‫درستـه.
‫حالا من و تو قراره
‫وقتی اون مایع رو نوش‌جون می‌کنه...
‫با لبخند تماشا کنیم.
‫حلـه.
‫آفرین.
‫حالا با اجازه‌ت...
‫می‌خوام برم به مراسم برسم.
‫خسته نباشی، سام.
‫هرچند فایده نداره.
‫تو هم صداش رو شنیدی؟
‫واسه همه‌مون روز سختیـه.
‫هر دو توی کارمون شکست خوردیم.
‫پس بیا دوباره شروع کنیم.
‫نظرت چیـه؟ ‫دوباره بریم؟
‫می‌دونی به چی فکر می‌کنم؟
‫همه‌ی بچه‌ها رو به صف می‌کنم.
‫این بار بدون بی‌هوشی.
‫می‌خوام همین‌طور که عصاره‌ی ‫وجودت رو ازت می‌کِشن بیرون، به چشم ببـ
‫سام!
‫حالت خوبـه؟
‫صداش رو شنیدین؟
‫صدای کی؟
‫- داشت درد می‌کِشید. ‫- باشه، بلند شو ببریمت بیرون.
‫پا شو.
‫حالت خوبـه؟
‫- می‌تونی بدویی؟ ‫- آره.
‫خیلی خوب.
‫پاره نکردیم، ولی این هم شروع خوبیـه.
‫سام رو پیدا کردیم. ‫از کجا باید بریم؟
‫ته راهرو سمت راست ‫یه خروجی اضطراری هست.
‫دیدمش.
‫وای، صدای آژیر رو درآوردیم. ‫کارمون تمومـه.
‫اینجا چه خبره؟
‫ای وای! ‫دارن خروجی‌ها رو می‌بندن.
‫- برین سراغ ون. اونجا می‌بینمتون. ‫- باشه.
‫کجا دارین می‌رین؟ ‫بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫- اینجا حبس شدیم؟ ‫- ناموساً؟
‫وای نه نه!
‫- نه! ‫- آهای!
‫- دارم باهات حرف می‌زنم! ‫- شرمنده، خانم. من الان استعفا دادم.
‫- آهای! ‫- بیا اینجا!
‫با شمائـم!
‫برین کنار، لطفاً!
‫چرا زنگ می‌زنی؟ ‫مگه نگفتی شنود می‌کنن؟
‫دیگه مهم نیست. ‫رنه و جودی، سام رو پیدا کردن.
‫ولی ساختمون قرنطینه شده.
‫ماشین هم رسماً توقیف شد.
‫- چی؟ ‫- گفتی «سام»؟
‫- گفتم اونجا پارک نکنی. ‫- سام کوپر؟
‫یعنی زنم گیر افتاده؟
‫بابام چی شده؟
‫صبر کن ببینم، سام کوپر بابای توئـه؟
‫- بله! ‫- الو؟
‫- ازت سؤال پرسیدم! ‫- همه‌مون گیر افتادیم.
‫تبریک می‌گم. ‫تنها راه فرارمون تویـی.
‫ای وای. ‫ماشینم جای خونه‌ست.
‫یه کاریش بکن، مَرد.
‫بهم بگو بابام چی شده؟
‫دوست‌دختر احتمالیِ من ‫با چندتا از دوست‌هاش
‫می‌خوان بابات رو ‫از دست هیولاها نجات بدن...
‫ولی اوضاع خوب پیش نرفته.
‫شاید حرف‌هام رو باور نکنی، ‫ولی قضیه همینـه.
‫- نزن! ‫- دیگه چیـه؟
‫شیشه‌ی ضدضربه‌ست.
‫زور زیاد فایده نداره.
‫باید سوراخش کنیم.
‫به‌به، مشکل جدید.
‫آخه کی به ماشین نگهبانی قفل می‌زنه؟
‫بوروز دیگه.
‫خدایا، باورم نمی‌شه!
‫سواری رسید. ‫بپرین بالا.
‫پس پاز چی؟
‫کلر، اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫اومدم نجاتت بدم دیگه!
‫راه بیُفتین! ‫دارن می‌آن!
‫من جلو می‌شینم!
‫- ببخشین که باورت نکردم. ‫- من هم بودم، باور نمی‌کردم.
‫شرمنده، با ماشین بعدی بیاین.
‫خدا نگهدار، مُنگل‌ها!
‫حالا نقشه چیـه؟
‫وقت شکار هیولاست.
‫نه.
‫وقت نجات‌شونـه.
‫وقت رفتنـه.
رسانه اینترنتی نیوفیلم NewFilm جامعترین سایت فیلم و سریال