رسانه اینترنتی نیوفیلم NewFilm جامعترین سایت فیلم و سریال
در آغاز، فقط اقیانوس بود.
مادرِ ما،
قلبش را در دل خود داشت.
و ته فیتی آن را با جهان قسمت کرد.
با گذشت زمان، عده‌ای خواستند قلب را برای خود بردارند.
چون باور داشتند اگر آن را داشته باشند، قدرت آفرینش از آنِ آن‌ها می‌شود.
و یک روز، گستاخ‌ترینشان، اقیانوس بی‌کران را درنوردید تا آن را برباید.
او نیمه‌خدای باد و دریا بود.
یک جنگجو.
یک حقه‌باز.
یک شکل‌عوض‌کن.
با قدرت قلاب جادویی‌اش شکل عوض می‌کرد.
و نامش مائویی بود.
همینه دیگه،
قبل از اینکه ما برسیم، نه؟
اما
بدون قلبش، ته فیتی رو به فروپاشی رفت و تاریکیِ هولناکی زاده شد.
مائویی خواست بگریزد، اما دیگری که در پی قلب بود سر راهش سبز شد.
ته کا، دیوِ خاک و آتش.
مائویی از آسمان به زیر کشیده شد و دیگر هرگز دیده نشد.
و قلاب جادویی‌اش و قلب ته فیتی در دریا گم شدند.
جایی که حتی حالا، هزار سال بعد، ته کا و
دیوهای اعماق هنوز در پی قلب‌اند.
در تاریکی‌ای پنهان‌اند که هر روز گسترده‌تر می‌شود،
و جانِ جزیره‌ها را یکی پس از دیگری می‌گیرد.
و همه‌ی ما طعمه‌ی آرواره‌های خونخوار و گریزناپذیر مرگ می‌شویم.
قلب را کسی می‌یابد که از آن سوی صخره‌ها بگذرد.
مائویی را بیاب، او را از دل اقیانوس بزرگ عبور بده،
تا قلب ته فیتی را بازگرداند و همه‌ی ما را نجات دهد.
اوه، اوه، اوه.
ممنون، مادر.
بابا!
ایناهاش.
همون‌طور که می‌دونید، هیچ‌کس از صخره‌ها رد نمی‌شه.
ما اینجا در امانیم.
نه تاریکی‌ای هست، نه هیولایی.
گفتم هیولایی وجود نداره.
تا وقتی رو این جزیره‌ی امن بمونی، چیزیت نمی‌شه.
نگران نباش، کمکت می‌کنم.
تکون بده، تکون بده.
زنده نگهشون دار.
می‌خوای بری دریا؟
آره، منم همین‌طور.
موانا، گوش کن.
اون‌طرف صخره‌ها هیچی نیست جز طوفان و دریای خروشان.
موآنا
ماجراجوی کوچولوی من.
تو خیلی مهمی، عزیزم، و رئیس بزرگ بعدی مردممونی.
و کارهای شگفت‌انگیزی می‌کنی.
می‌تونم تو آب انجامشون بدم؟
خیر.
هیچ‌وقت از صخره‌ها رد نشو.
سپس.
اول باید یاد بگیری جایگاهت کجاست.
خدایان یک سرود باستانی می‌خوانند.
این سنت، رسالت ماست.
و مونا، کلی کار هست که باید انجام بدی.
یک سفر با قایق در مسیر تایرو، تمام چیزی است که نیاز دارید.
ما هر چیزی که می‌سازیم را به اشتراک می‌گذاریم.
ما شوخی می‌کنیم و سبدهایمان را می‌بافیم.
ماموریت را انجام بده و از دریا برگرد.
دور نشو.
حالا روی زمین خواهیم ماند.
مردم ما رؤسا را ​​رهبری خواهند کرد و شما آنجا هستید.
به روز، وقتی به اطرافت نگاه می‌کنی و می‌فهمی خوشبختی جایی است که هستی.
نارگیل‌ها را در نظر بگیرید.
چی؟
درختش را در نظر بگیرید.
از نارگیل‌های کنار ساحل استفاده کنید.
ما تورها را از الیاف درست می‌کنیم.
آب درونش شیرین است.
ما از برگ‌های الیاف استفاده می‌کنیم.
ما آب را پمپ می‌کنیم.
نارگیل‌ها را در نظر بگیرید.
محصولات کشاورزی و برگ‌ها.
جزیره هر آنچه را که نیاز داریم به ما می‌دهد.
و آب از بین می‌رود.
ما در امنیت و رفاه هستیم.
و وقتی به آینده نگاه می‌کنیم.
شما آنجا هستید.
حالش خوب خواهد شد.
به مرور زمان، تو هم مثل من یاد خواهی گرفت.
باید شادی را درست همان جایی که هستی پیدا کنی.
من دوست دارم با آب برقصم.
زیرآب و امواج.
آب مرموز است.
از بدرفتاری‌هایش خوشم می‌آید.
شاید بعضی‌ها فکر کنند دیوانه‌ام.
یا بگو که من خیلی از مسیر منحرف شده‌ام.
اما وقتی فهمیدی چی می‌خوای
خب، شما اینجا هستید.
تو دختر پدرت هستی.
سرسختی و غرور.
حواست باشد چه می‌گوید.
اما یادت باشد.
ممکن است صدایی از درون بشنوید.
و اگر آن صدا شروع به زمزمه کردن کند.
برای دنبال کردن ستاره پدر.
موآنا، آن صدای درونت، شخصیت توست.
موآنا
بابا!
نمی‌خواستم برم اون بیرون.
فقط داشتم بازرسی روزانه‌ی قایق رو می‌کردم.
با من بیا.
از همون لحظه‌ای که چشم باز کردی می‌خواستم بیارمت اینجا.
اینجا جای مقدسیه.
جایگاه رئیس‌هاست.
به‌زودی بالغ می‌شی.
و مثل من، سنگی روی این کوه می‌ذاری.
همون‌طور که پدرم گذاشت.
و مادرش گذاشت.
و هر رئیسی که تا حالا بوده.
و اون روز که سنگت رو اضافه می‌کنی،
کل این جزیره رو بالاتر می‌بریم.
تو آینده‌ی مردم مایی، موانا.
و مردم ما اون بیرون نیستن.
همین‌جان.
وقتشه آماده بشی که همونی باشی که بهش نیاز دارن.
پس من اینجا می‌مانم.
خانه‌ام، مردمم در کنارم.
و وقتی به فردا فکر می‌کنم.
جایی که ما هستیم.
من میرم کنار.
از افرادم می‌خواهم که مرا راهنمایی کنند.
ما آینده‌مون رو با هم خواهیم ساخت.
جایی که ما هستیم.
آیا همه خانم‌های جذاب اینجا هستند؟
جایی که شما هستید.
شما می‌توانید شادی را به درستی پیدا کنید.
جایی که شما هستید.
سلام.
بمون.
باید معنی کلمه‌ی «بمون» رو با هم مرور کنیم.
سپس
این سنگ رو بذاریم سر جاش.
این یکی می‌گه.
با اشتیاق.
کدوم نخلستان؟
اون‌طرف.
داره بدتر می‌شه.
باید درخت‌های بیمار رو قطع کنیم.
دوباره بکاریم.
اگه بازم پیدا کردید خبرم کنید.
رهبر مردم.
این یکی شیطونه.
ماهی‌ها.
مهمه، پوآ.
همیشگیه.
چی شده؟
حالا فقط نارگیل‌ها نیستن.
صید هم هست.
کل تالاب رو گشتیم.
آره، ماهی نیست.
فقط... رفتن.
یادمه وقتی مادربزرگم رئیس بود.
یه طوفان هفته‌ها ماهی‌ها رو دور نگه داشت.
ولی ذخیره‌ی ماهی خشک و نارگیل تازه داشتن.
آماده بودن صبر کنن تا ماهی‌ها برگردن.
و برگشتن.
الان که طوفانی در کار نیست.
و حتی اون موقع هم تالاب هیچ‌وقت خالی نبود.
همیشه یه راه‌حلی هست.
فقط باید دنبالش بگردیم.
چطور؟
اگه تالاب خالیه، چطوره دورتر ماهی بگیریم، اون‌طرف صخره‌ها؟
هیچ‌کس از صخره‌ها رد نمی‌شه.
ولی اگه نه به نارگیل می‌شه تکیه کرد و نه ماهی‌ای مونده،
و دورتادورمون رو آب گرفته...
ما یه قانون داریم.
قانون غدمونه.
قانونی که امنمون نگه می‌داره.
باید یه کاری بکنیم.
من مردممون رو به خطر نمی‌ندازم.
حالا برگرد سمت آبت.
بیا دیگه.
حدس می‌زدم اینجا پیدات کنم.
نگفتم باید از صخره‌ها رد بشیم چون دلم می‌خواد رو آب باشم.
می‌دونم.
ولی یه‌جورایی می‌خوای.
دارم تلاش می‌کنم همونی باشم که مردممون لازم دارن.
هر کاری می‌کنم،
انگار براش کافی نیست.
اون هم درست مثل تو بود.
حکیم
دلبسته‌ی اقیانوس، بی‌اعتنا به هشدار: از صخره‌ها رد نشو.
یه قایق برداشت.
از صخره‌ها رد شد و به دریایی ناآشنا رسید.
موج‌هایی مثل کوه به قایقشون کوبید.
بابات نتونست نجاتش بده.
امیدواره بتونه تو رو نجات بده.
بعضی وقتا اونی که آرزوشو داریم و اونی که باید باشیم با هم جور درنمیان.
— ماي موويیز —
تمام مدت به لبه آب خیره شده بودم
همانطور که به یاد دارم، هیچ‌وقت واقعاً دلیلش را نفهمیدم.
کاش می‌توانستم سگ بی‌نقصی باشم، اما آمدم
هر چقدر هم که تلاش کنم، به آب برمی‌گردم.
هر بار که از هر مسیری عبور می‌کنم، هر مسیری را که طی می‌کنم، دنبال می‌کنم، هر جاده‌ای به آن منتهی می‌شود
جایی که می‌دانم نمی‌توانم به آنجا بروم، جایی که آرزوی بودن در آن را دارم.
ببین نوری که از آسمان به دریا می‌رسد، مرا می‌خواند و هیچ‌کس نمی‌داند تا کجا می‌رود.
اگر باد بیاید و دریا یک روز پشت سرم بماند، خواهم فهمید.
اگر دخترم همین الان داشته می‌گفته که تا کجا پیش خواهم رفت، خودم می‌دانم.
به نظر می‌رسد همه در این جزیره خیلی خوشحال هستند.
همه چیز از روی طراحی است.
می‌دانم که هر کسی در این جزیره نقشی دارد
توی این جزیره، تا شاید بتونم با مال خودم کنار بیام.
من می‌توانم با غرور رهبری کنم، می‌توانم مبارزه کنم، اگر همراهی کنم، راضی خواهم بود.
اما صدای درونم آهنگ متفاوتی می‌گوید، اما این مشکل من است.
نور را ببین همانطور که بر دریا می‌تابد، کورکننده است اما هیچ کس نمی‌داند تا کجا عمیق می‌شود
و انگار داره منو صدا میزنه، پس بیا و پیدام کن و بهم بگو چی شده
فراتر از آن خط، اکنون از آن خط عبور می‌کنم، این نور آسمان است که می‌توانی ببینی،
و
فردا من خواهم مرد.
از پسش برمیام.
ماهی بیشتری هست.
نه، نیست.
ماهی بیشتری هست.
باشه.
هر اتفاقی افتاد، تقصیر من نبود.
می‌خوای
به بابا بگی؟
من مادرشم.
مجبور نیستم چیزی بهش بگم.
حق با اون بود.
جای من اون بیرون نیست.
باید سنگم رو بذارم رو کوه.
باشه.
خوش بگذره.
نمی‌خوای منصرفم کنی؟
گفتی این چیزیه که می‌خوای.
هست.
وقتی بمیرم، به شکل یکی از این‌ها برمی‌گردم.
اوه، خالکوبی رو اشتباه انتخاب کردم.
چرا عجیب رفتار می‌کنی؟
دیوونه‌ی دهکده.
این کارِ منه.
مادربزرگ، اگه چیزی هست که می‌خوای بهم بگی، بگو.
چیزی هست که بخوای بهم بگی؟
چیزی هست که بخوای بشنوی؟
این کوه بلندتر شده؟
همه‌ی قصه‌های مردممون رو برات گفتن.
مثلاً چی؟
اینجا کجاست؟
واقعاً فکر می‌کنی نیاکانمون همیشه همین‌جا موندن؟
اون تو چیه؟
جواب سؤالی که مدام از خودت می‌پرسی.
برو تو و طبل رو بزن.
و من قراره کی باشم؟
طبل رو بزن.
چرا دیگه سفر نکردیم؟
وقتی مائویی قلب ته فیتی رو دزدید، شر آغاز شد.
هیولاها سر برآوردن و قایق‌ها دیگه برنگشتن.
برای محافظت از مردممون، سفر دریایی ممنوع شد.
انقدر گذشت که یادمون رفت کی هستیم.
و حالا، تاریکی بالاخره پیدامون کرده.
همه‌جا هست.
جزیره داره می‌میره.
قصه‌ها راست بودن.
قصه تازه شروع شده.
تو رو تو آب دیدم.
تو آب.
فکر کردم یه سفره.
اقیانوس تو رو انتخاب کرد.
که از صخره‌هامون فراتر بری.
مائویی رو پیدا کن.
از دل اقیانوس بزرگ ردش کن.
تا قلب ته فیتی رو برگردونه.
و همه‌ی ما رو نجات بده.
باور دارن مائویی اون‌جاست،
کنار قلاب ماهیگیری‌ش، ته دریا.
و تو پیداش می‌کنی.
بابا باید بدونه.
قایق‌ها رو نشونش می‌دم.
کمک می‌کنه.
هر کاری باید بکنی، بکن.
ولی عجله کن.
ته فیتی صبر نمی‌کنه.
می‌دونم چطور می‌شه درستش کرد.
مائویی رو پیدا می‌کنیم.
قلب پیش منه.
با ستاره‌ها می‌ریم.
قلاب.
قایق هست.
بابا، ما یه زمانی دریانورد بودیم.
بازم سفر می‌کنیم.
فکر کردی اولین کسی هستی که مادربزرگ برده اونجا؟
می‌دونستی؟
نیاکانمون بی‌دلیل اون در رو نبستن.
می‌خواستن ازمون محافظت کنن.
نه، این‌طور نیست!
خودت گفتی به مردممون کمک کنم.
نادیده گرفتن اینکه کی هستیم، کمک به مردم نیست.
باید مائویی رو پیدا کنیم.
قلب رو برگردونیم.
جزیره‌مون داره می‌میره.
نمی‌شه کاری نکنیم.
این هیچی نیست.
می‌بینی؟
تکون نخور.
نه، بازم نه.
باید بری.
اقیانوس راه رو نشونت می‌ده.
ماهی رو دنبال کن.
و وقتی مائویی رو پیدا کردی،
از گوشش بگیر
و بگو: من موانا از موتونویی‌ام.
سوار قایقم شو.
از دریا بگذر.
و قلب ته فیتی رو برگردون.
باورم نمیشه حرفتو.
هیچ جا نیست.
میتونی بری.
اینکه می‌خواهم با تو باشم.
فقط به عقب برمی‌گردد.
من به اندازه کافی شجاع هستم.
من هستم
موآنای موتانویی.
سوار قایقم شو.
از دریا بگذر.
و قلب ته فیتی رو برگردون.
من موانا از موتونویی‌ام.
سوار قایقم شو.
سلام!
می‌بینی؟
قایقت رو ببین.
ببین، اقیانوس رفیقمه.
تو رو خدا بگو که غذای خودت رو آوردی.
از موآنا...
سوار قایقم می‌شی.
از دریا می‌گذری.
و قلب ته فیتی رو برمی‌گردونی.
نه نه نه نه نه!
نه، بی‌خیال!
از موآنا...
سوار قایقم می‌شی.
من موانا هستم.
چی؟
گفتم کمکم کن.
چیزی؟
داغون کردن قایقم؟
این کمک نیست.
دیدن تو.
تمام روز.
و بدترش هم هست.
خب...
من موانا هستم.
سوار قایقم می‌شی.
از دریا می‌گذری.
سوار قایقم می‌شی.
خدایان بهم یه قایق دادن.
و یه آدم کوچولو.
خب، سلام آدم کوچولو.
نمی‌دونم چرا فکر کردن به تو نیاز دارم.
آدم کوچولو رو می‌تونی پس بگیری.
این هر چی که هست رو می‌خورم.
مرغ.
اسمش هیهیه.
وقتی بره تو شکمم.
مائویی
تغییر شکل دهنده.
نیمه‌خدای باد و دریا.
بله.
من همون...
قهرمان مردان.
ها؟
پس این‌جوریه.
تغییر شکل دهنده.
نیمه‌خدای باد و دریا.
قهرمان مردان.
زنان.
زنان هم همین‌طور.
مردان و زنان.
فرقی نداره.
مردان و زنان.
مائویی قهرمان همه‌ست.
داری خوب پیش می‌ری.
از اول شروع کن.
سه، دو، یک.
بزن بریم.
من همون... من... کاملاً هنگ کردی.
نگران نباش.
مائویی همیشه واسه طرفدارهاش وقت داره.
اوه، من... اشکالی نداره.
می‌تونم پارو رو ببینم؟
ممنون.
می‌دونی، قبل از اینکه چیزی بنویسم؟
می‌خوام درباره‌ت بدونم.
از امیدهات بگو.
از رؤیاهات بگو.
خب فکر کنم یه‌جورایی... وقت تمومه.
باید برم.
همچنین موآنا.
رؤیاهات رو پیدا کن.
و... دنبالشون برو.
هفت.
مرغه تازه نوک زد به پام.
اونم یکی می‌خواد.
امضا.
واسه مرغ.
اون قیافه رو ببین.
می‌دونم هر روز آدم فرصت نمی‌کنه قهرمانش رو ببینه.
تو قهرمان من نیستی.
و نیومدم اینجا که پاروم رو امضا کنی.
اومدم چون تو دزدیدی...
این رو.
قلب ته فیتی رو.
و سوار قایقم می‌شی.
از دریا بگذر.
و برش می‌گردونی.
آره.
می‌دونی، یه‌جورایی عجیبه.
چون انگار داری می‌گی ازم خوشت نمیاد.
که غیرممکنه.
چون منو ببین.
من بیشتر از هزار سال تو این جزیره گیر افتادم.
چون داشتم اون قلب رو به‌عنوان هدیه واسه شما فانی‌ها می‌آوردم.
پس فکر کنم چیزی که می‌خوای بگی اینه...
«ازت ممنونم.»
چی؟
«قدردانتم.»
ها؟
باشه.
تمومش می‌کنم.
ممنون.
خواهش می‌کنم.
نه، نه.
من... منظورم این نبود...
باشه، باشه.
دارم می‌بینم چه اتفاقی داره می‌افته، آره.
تو رو در روی عظمت هستی و این عجیب است.
تو حتی نمیدونی چه حسی داری.
خیلی دوست‌داشتنیه.
چه خوبه که آدما هیچ وقت عوض نمیشن.
چشماتو باز کن، شروع کنیم.
آره، واقعاً خودمم.
مائویی است.
آن را تنفس کنید.
می‌دانم که قفلش باز است.
سر یک پیوند است.
وقتی که تو اونجا به جیمی گای خیره شدی، چی میتونم بگم جز اینکه خواهش میکنم
جزر و مد، خورشید، آسمان. هی، اشکالی نداره، اشکالی نداره، خواهش می‌کنم. من
فقط یه جیمی گای معمولی، هی، چی، از شصتت رد شو و آسمون رو بالا بکش
وقتی که تو وحشی بودی و نشئه بودی، این یارو، وقتی شب‌ها سرد می‌شد، کی دزدی می‌کرد؟
تو از پایین به بالا داری بهش نگاه می‌کنی، اوه، من هم دروغ می‌گم، پس خورشید
خوش آمدید تا روزهایتان را طولانی‌تر کنم و برایتان شادی بیاورم. همچنین من مهار می‌کنم و نفس می‌کشم. تو
خوش آمدید به بادبان‌هایتان پر بکشید و رویاهایتان را به دست آورید پس چه می‌توانم بگویم جز اینکه شما
خوش آمدید، من از دریا به این جزایر آمده‌ام، نیازی به دعا نیست،
اشکالی نداره، خواهش می‌کنم، ها، فکر کنم این فقط روش من برای خودم بودنه.
خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم خب، یه کم فکر کن آره، راستش رو بخوای، می‌تونم ادامه بدم
و می‌توانم هر پدیده طبیعی را توضیح دهم، جزر و مد، علفزار،
زمین اگرچه ما فقط پاسکاری نمی‌کردیم، من پوچ را انداختم،
من قاضی را دفن کردم، پس از درخت کنده شدم، حالا نارگیل داری، درسش چیه؟
خلاصه داستان چیه؟ بیخیال، حالا ما بردیم، اون داره جدا میشه و این پرده نقش‌دار
اینجا روی پوست من، مسئله پیروزی‌هاییه که به دست میارم، ببین مارتین، من به دست میارم
حالا به این معنی نگاه کن، ما فقط داریم قلقلک میدیم و ضربه میزنیم، میخونیم
و بهم می‌ریزه، اما وقتی داره بهم می‌ریزه، کاش می‌تونستی دور پیروزی رو بخری
خب، در هر صورت، بذار بگم خواهش می‌کنم، برای
دنیای فوق‌العاده‌ای که باید بدونی، هی، اشکالی نداره، اشکالی نداره، خواهش می‌کنم، بیا
بهش فکر کنم باید برم هی، اشکالی نداره خواهش می‌کنم چون من...
به اون رأی نیاز داری، بگو که به هیچ وجه، به هیچ وجه، خواهش می‌کنم چون مارلی نمی‌تونه
هر کاری بکن جز بستن. خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم. و ممنون پسرم.
ای ساحل!
بعداً می‌بینمت. آخ! چی؟
من با یه بچه نمی‌رم ته فیتی. می‌رم قلابم رو بیارم.
تو مال خودت رو داری. بی‌قلاب مائویی نیستم.
و اگه ادامه بدی، یه غار سراغ دارم که بندازمت توش.
قایق رفت.
— ماي موويیز —
آخ!
چیزیش نیست. ببین، یه جزیره‌ی کامل واسه خودش داره.
و عاشقش می‌شه.
بلند شو، چوب‌خشک.
وای، چقدر خنگی. آفرین مرغ.
آخ، نزدیک بود. می‌تونم تمام روز اینو تماشا کنم. برو به جزیره.
هی، نه!
باید قلب رو برگردونی.
چشماتو ببند.
آفرین به خودم.
طولانی بود، نه؟
قلب رو برگردون.
من شانسم رو با هیولاها امتحان می‌کنم. خب، من رفتم.
فکر کردم دوستیم.
تو چِت شده؟
من چیزیم نیست. من عالی‌ام. تو خوبی؟
تو چی؟
نه. نه، نه، نه. این کار رو نکن. می‌ترسی؟
نه، نه، نه. می‌ترسی؟
من نمی‌ترسم. اون چیز قلب نیست، نفرینه.
همون لحظه که برش داشتم، از آسمون پرت شدم و قلابم رو از دست دادم.
از من دورش کن. بسه.
من نیمه‌خدام و لهت می‌کنم.
آن چیز زندگی نمی‌آفرینه، چراغِ مرگه.
و اگه قایمش نکنی، اتفاق‌های بدی می‌افته.
قایمش کنم؟ قلب رو؟
این کار رو نکن. تکونش نده، به کشتنمون می‌دی.
من به کشتنمون می‌دم تا تو برش گردونی. ممنون. خواهش می‌کنم.
اگه فقط یه بار اشتباه می‌کردم، فروتن می‌شدم. قول می‌دم. اون چیه؟
کاکامورا. غارتگرهای ریزِ سمی. یه‌جورایی بامزه‌ن.
بامزه؟ جدی؟
نمی‌تونی قایق برونی؟
کارم تمومه.
تو کاری کردی؟
نه قلاب جادویی، نه قدرت جادویی.
باید پسش بگیریم. کمک! کجا؟
اومدن تو رو بکشن.
اون قلب رو لازم دارم.
«ما»؟ منظورت مائوییه. ما کاری نکردیم، من کردم.
راستی، مائویی با «ما» نوشته نمی‌شه، با «من» نوشته می‌شه.
زنده‌ایم. ولی بازم اون چیز رو پس نمی‌برم.
چرا؟ چون واسه رسیدن به ته فیتی باید از ته کا رد بشی، هیولای گدازه.
تا حالا هیولای گدازه کشتی؟
نه، تو چی؟
می‌دونی چیه؟
رک بگم: هر دوتون خیلی بدید.
می‌خوای باور کنم از کل جزیره‌ت، رئیست تو رو انتخاب کرده؟
«انتخاب» کلمه‌ی سنگینیه. من با کسی نمی‌رم مأموریت خودکشی.
برای برگردوندن قلب به من نیاز داری، و من می‌گم نه. می‌رم قلابم رو بیارم. بحث تمومه.
دوباره قهرمان می‌شی. مگه دنبال همین نیستی؟
من قهرمانم. شاید یه زمانی بودی. ولی تو هزار سال خیلی چیزها عوض شده.
حالا همونی هستی که قلب ته فیتی رو دزدید. همونی که دنیا رو نفرین کرد.
تو قهرمان هیچ‌کس نیستی.
غیرممکنه. من قهرمان همه‌ام.
چه خوب، همه با هم بریزید سر نیمه‌خدا. ببین، قول می‌دم.
اینو برگردون، دنیا رو نجات بده. برای همیشه قهرمان همه می‌شی. خوب به نظر میاد، نه؟
باشه.
راست می‌گی. من همه‌کار واسه شما می‌کنم. اگه
این کار رو بکنم، تو و مردمت منو
قهرمان صدا می‌زنید. مثل قهرمان‌ها رفتار کن، شاید کردم. قبوله.
از دستم خلاص نمی‌شی. پس انگار داری میای.
باشه، برو کنار، لاشخور.
می‌تونی بهم قایقرانی یاد بدی. این قایقرانی نیست، شاهزاده‌خانم.
بهش می‌گن راه‌یابی. یعنی تو ذهنت ببینی کجا می‌ری.
و بدونی کجا بودی. من شاهزاده نیستم، دختر رئیسم.
فرقی نداره. نه. چرا، اگه دامن بپوشی
و یه حیوون همراهِ کوچولو داشته باشی، شاهزاده‌ای، شاهزاده‌خانم.
من راه‌یابم. مگه اینکه راهی پیدا کنی که کمتر رو مخ باشی.
وقتمون داره تلف می‌شه.
اگه می‌تونی حرف بزنی، می‌تونی یاد بدی. من نیمه‌خدام. راه‌یاب.
امتحان کن.
داری ستاره‌ها رو اندازه می‌گیری، نه اینکه با آسمون دست بدی.
آب رو حس می‌کنی و گرمه. یعنی داریم درست می‌ریم.
سرده. صبر کن، داره گرم می‌شه.
اه، چندش. تو چِت شده؟
بابا؟
چیه، عزیزم؟
رسیدیم.
مطمئنی این یارو قلابت رو داره؟
تاماتوآ یارو نیست. هر چیز باحالی که ته اقیانوس بیفته،
جمعش می‌کنه. هیچی باحال‌تر از قلاب من نیست. جز شاید صورتم. یا این عضله‌ها.
می‌رم قلابم رو بیارم.
اگه الان شروع کنی به آواز خوندن، بالا میارم.
پس، ورودی‌ای در کار نیست؟
ورودی فقط بعد از قربانی کردن یه انسان ظاهر می‌شه. شوخی کردم. باید روشنش کنی.
آره، نگران نباش. خیلی عمیق‌تر از چیزیه که به نظر میاد.
اقیانوس بی‌دلیل تو رو انتخاب نکرده.
از پسش برمیام. زنده موندی؟
آفرین. موهام چطوره؟
جواب نده.
شاید بتونی برگردی بالا و بری تا من کارم رو بکنم. سعی نکن بهم دست بزنی. کاری از دستم برمیاد.
مثلاً چی؟
مثلاً؟ مثلاً همین الان پریدم تو دهن اون هیولا
و نمردم. و تو رو از اون جزیره آوردم بیرون. هیچ‌کس دیگه این کار رو نکرد.
خب نقشه‌مون چیه؟
اوه، هنوز اینجایی. نقشه‌م این بود تنهایی انجامش بدم. ولی امروز انقدر خوش‌شانس نیستم.
مائویی، می‌تونم به درد بخورم، اگه بذاری. باشه. جدی؟
می‌دونی، بعضی وقتا تو زندگی قهرمانی،
و بعضی وقتا طعمه. صبر کن، چی؟
برق بزن، برق بزن. چیه، داری می‌ری مراسم ختم؟
می‌دونی الان چقدر غیرقانع‌کننده به نظر میای؟
باید با تمام وجود بگی. اون یکی جمله‌ای که نوشتم رو بگو. حال کن، از پسش برمیای.
من گنجِ درخشانم. اینجا رو نگاه کن. دوباره بگو، ولی قانع‌کننده‌تر.
بدرخش. داری جمله‌ها رو خراب می‌کنی. بدرخش.
انگار مستی. اصلاً نفهمیدم اون چی بود. خیلی نچسبه.
همه‌ش افتضاحه. دیگه نمی‌تونم. چرا، می‌تونی. تو طعمه باش.
خودم می‌رم بالا و می‌گیرمش. ببین، بری بالا، کشته می‌شی.
حداقل تموم می‌شه. باشه، گوش کن، اگه دیدیش، باید حواسش رو پرت کنی.
یادت باشه، عاشق اینه که پز بده چقدر عالیه. اوه، پس حتماً با هم خوب کنار میاید.
نه راستش، نه از وقتی پاش رو کندم. پاش رو کندی...
مائویی
سرِ صدفی، تنِ صدفی. صبر کن ببینم. تو آدمی!
اینجا تو قلمرو هیولاها چی کار می‌کنی؟
یه چشم رو انتخاب کن، عزیزم. نمی‌تونم رو حرفم تمرکز کنم.
آره، یکی رو انتخاب کن. چه موجود عجیبی هستی. ولی این گردنبند...
همون فکری که می‌کردم. خب، من مادربزرگم رو خوردم و یه هفته طول کشید،
چون واقعاً غول‌پیکر بود. اینجا چی کار می‌کنی؟
واسه تو!
چون خیلی محشری. ادامه بده. ما فانی‌ها خیلی درباره‌ی خرچنگی شنیدیم
که مانایی‌اش رو خورد و افسانه شد. صبر کن ببینم.
داری سعی می‌کنی وادارم کنی درباره‌ی خودم حرف بزنم؟
چون تویی، با کمال میل این کار رو می‌کنم. ها؟
خب همگی، واسه همین تمرین کردیم. موسیقی.
بزنش تام و تور همیشه به این بدی نبودن من یه خرچنگ بودم، یه زمانی خرچنگ کوچولو، حالا من
می‌دانم که می‌توانم مثل یک خرچنگ شاد باشم، زیرا
زیبایی برای بهتر شدنه، اومدی بهم گفتی؟
آره، پس چشماتو بچرخون، ببین، تو یه زمانی از من جدا شدی که به سه تا نیاز دارم
کلماتی که هر آنچه را که قصد تماس با تو را دارم به تو بگویم، تو به من زندگی می‌بخشی، ترجیح می‌دهم بدون هیچ چیز بدرخشم.
آسیب روی سطح بیشتر از یک ذره است. دابل-جک همه چیز را درخشان می‌کند. من بودم
مثل گردن یک زن ثروتمند برق می‌زند، فقط برای اینکه رویا را محقق کند، اما تو این کار را نمی‌کنی،
نکن، نکن مطمئن شو که میگی دیگه هیچ شرمی برای بخشیدن باقی نمونده، تبدیل میشی به یه آدم احمق
تو از تاریکی‌ها وسیع‌تر می‌شوی، برای بخشش من
فقط عاشق غذاهای خوشگلم و تو شبیه غذاهای شیرین هستی
نوبت منه، به همه چی میگی؟
جین هاک، در راه است
بله، من آن را درست نگه داشته‌ام، می‌دانم چه کار می‌کنم، من کالاماری سفارش نداده‌ام.
تو یه کم غمگین‌تر از چیزی هستی که ما واقعاً داریم. اون...
یه بازیگر افتضاح، هیچ اراذلی نمی‌تونه درکش کنه؟
طوری باهاش ​​رفتار نمی‌کنی که انگار قراره مفید باشه. بله، باید به خاطر کارم ازت تشکر کنم.
ستاره شدن و خالکوبی‌های تو روی من بیرون، چون درست مثل تو، من هم از خودم یه اثر هنری ساختم
هنری که هرگز پنهان نمی‌کنم، نمی‌توانم نشان دهم، خیره می‌شوم، از عشق جدید خسته می‌شوم، فقط مال من
وسایل، وسایل من خیلی براقن، ازشون استفاده نکن، اما هیچوقت کافی نیستن، نمایش من
خیلی سخته، من کاملاً درگیرشم. می‌تونی تلاش کنی، تلاش کنی، تلاش کنی، اما نمی‌تونی ببینی،
من خیلی جذابم، حالا بالاخره بهت یاد میدم چطور آماده بشی، فقط برای من
تو هیچ‌وقت انقدر جذاب نخواهی بود، کاش دوست من بودی، من هستم
خوبه، می‌خوایش؟
بیا و بگیرش، تو نمیتونی از من فرار کنی
با بدشانسی اومدی قدرت خلقت وحشت کنترل کجاست؟
بیا اینجا ببینمت، وقت رفتنه، باشه؟
در مورد قلب چطور؟
تو میتونی اونو داشته باشی، من یکی بهتر از اون دارم، بله، اون مال منه!
یه لحظه صبر کن، می‌بینم که یه صدف گرفته و روش رو با چیزی پوشانده
یه صدف رو با جلبک درخشان پوشونده تا حواس‌ها پرت شه. برگردید اینجا!
راه فراری نیست! بریم!
هی، از آهنگ خوشت اومد؟
نظری، پیشنهادی نداری؟
وای!
مامان!
ببین، واقعاً قدر کاری که اون پایین کردی رو می‌دونم. جرئت می‌خواست، نه؟
آها، فهمیدم. مردِ گنده و خوش‌تیپ احساساتی می‌شه. و تو چی کار می‌کنی؟
تو صورتش می‌خندی. وای نه، چیزی رو صورتمه؟
لای دندونام؟
چیزی لای دندونامه؟
نه، نه، نه، نه!
کله‌کوسه‌ای!
قسم می‌خورم مسخره‌ت نمی‌کردم... منظورم قسمت کوسه‌ایش نبود.
ببین، اصل قضیه اینه: بهم لطف کردی، ولی نزدیک بود بمیری. و من حتی نتونستم اون خرچنگ احمق رو شکست بدم.
پس شانسمون واسه شکست دادن ته کا صفره. این مأموریت هیچ شانسی نداره.
چون تو هنوز خودتی و منم کله‌ی کوسه دارم. اشکالی نداره، اشکالی نداره.
باد نیست. به‌زودی می‌میریم. به‌زودی می‌میریم.
چون جفتمون تو این قایق می‌میریم. هی، شاید با یه لبخند امتحان کن.
چرا این‌جوری می‌کنی؟
تنهام بذار.
جفتتون، تنهام بذارید.
خالکوبی‌هات رو چطوری می‌گیری؟
خودشون ظاهر می‌شن. اون یکی رو چطوری گرفتی؟
اون یکی مالِ «به‌تو‌چه» ست. «به‌تو‌چه» چیه؟
به تو چه. من همین‌جوری می‌پرسم‌ها. ولش کن.
برو عقب. چیه؟
چیه؟
نمی‌خوام درباره‌ش حرف بزنم. برو عقب!
اگه نمی‌خوای حرف بزنی، باشه. ولی جزیره‌م، مردمم، خانواده‌م،
اگه نرسیم، زنده نمی‌مونن. می‌خوام کمک کنم، اگه بذاری.
من نیمه‌خدا به دنیا نیومدم.
پدر و مادر انسان داشتم که تصمیم گرفتن منو نخوان.
پس انداختنم تو اقیانوس، انگار هیچی نبودم. یه‌جوری به ساحل رسیدم و خدایان پیدام کردن.
قلابم رو بهم دادن. منو کردن مائویی. پس برگشتم پیش آدم‌ها.
همه‌چی بهشون دادم. جزیره‌ها
آتش... نارگیل... هر چی که خواستن بهشون دادم.
قلب رو واسه ما برداشتی.
همه‌کار واسه ما کردی.
پس دوستت داریم.
آره. ولی هیچ‌وقت کافی نبود.
اقیانوس تو رو هم انتخاب کرد.
برداشتت از این ماجرا همینه؟
چون کسی رو دید که ارزش نجات دادن داشت.
و حالا من چی‌ام؟
تو مائویی هستی.
خدایان این رو نساختن.
خودت ساختی.
باد!
نه، آتیشه!
ببخشید، مرغ.
فهمیدم.
می‌دونی، اقیانوس عاشق این بود که جزیره‌ها رو بالا می‌کشیدم.
نیاکانت دریاها رو می‌گشتن و پیداشون می‌کردن.
این گردنبندی که گردنته، مالِ کائوتای واسا بود، اولین استادِ راه‌یاب.
می‌دونست هیچ دو سفری شبیه هم نیست.
هر بار فرق داره.
یه راه‌یابِ واقعی آب رو پُل می‌بینه، نه مانع.
و اگه من اقیانوس بودم، بهتر از یه دخترِ فرفری با یه همراهِ کوچولو
پیدا نمی‌کردم که سفرها رو دوباره شروع کنه.
این قشنگ‌ترین حرفیه که تا حالا بهم زدی.
احتمالاً باید نگهش می‌داشتی واسه ته فیتی.
زدم دیگه.
از پسش برمیای.
تو مائویی هستی.
درسته.
تو دنیا رو امن‌تر کردی.
وای!
حالت خوبه؟
چی؟
بهت گفتم برگرد.
فکر کردم می‌تونیم رد شیم.
«چی؟»
فکر کردم می‌تونم رد شم.
یه راهی پیدا می‌کنم قلابت رو درست کنم.
قلابم رو خدایان ساختن.
تو نمی‌تونی درستش کنی.
دفعه‌ی بعد بیشتر مواظبم.
دفعه‌ی بعدی در کار نیست.
ولی حالا می‌دونیم ته کا نمی‌تونه تو آب دنبالمون بیاد.
می‌تونیم یه راه دیگه دور بزنیم.
راه دیگه‌ای نیست.
من برنمی‌گردم.
به قلابم نگاه کن.
یه ضربه‌ی دیگه و کارش تمومه.
ولی مردمم، جزیره‌م... بدون قلابم، من هیچی نیستم.
ما اصلاً اینجاییم چون تو اول قلب رو دزدیدی.
خیر.
ما اینجاییم چون اقیانوس بهت گفت خاصی.
و تو باورش کردی.
من همونی‌ام که خودت می‌دونی.
خداحافظ.
تو از دریا می‌گذری و قلب رو برمی‌گردونی.
من خودمو به کشتن نمی‌دم که تو ثابت کنی چیزی هستی که نیستی.
اقیانوس منو انتخاب کرد.
ما رو انتخاب کرد.
اشتباه انتخاب کرد.
خداحافظ.
وای!
آخ!
اقیانوس،
چرا منو آوردی اینجا؟
من هیچ‌وقت آدمِ درستی نبودم.
باید یکی دیگه رو انتخاب کنی.
خواهش می‌کنم.
راه درازی از صخره‌ها گذشتی...
فکر کنم راه درست رو انتخاب کردم.
تلاشم رو کردم.
امیدوار بودم بتونم.
نمی‌تونم.
اگه آماده‌ای که ادامه بدی، من باهاتم.
چرا تردید داری؟
نمی‌دونم.
من دختری را از یک جزیره می‌شناسم.
او جدا از جمعیت ایستاده است.
او عاشق دریا و مردمش است.
او باعث افتخار تمام خانواده‌اش است.
بعضی وقت‌ها انگار دنیا علیه توست.
سفر ممکن است جای زخمی بر جای بگذارد.
اما زخم‌ها می‌توانند خوب شوند و دقیقاً نشان دهند که شما کجا هستید.
آدم‌هایی که دوستشان داری، تو را تغییر خواهند داد.
چیزهایی که یاد گرفته‌اید، شما را راهنمایی خواهند کرد.
و هیچ چیز در زمین نمی‌تواند ساکت کند.
صدای آرامی که هنوز در درونت است.
هر شب صدایی شروع به زمزمه می‌کند.
موآنا، تو خیلی پیشرفت کردی.
موآنا، گوش کن.
آیا می‌دانی که کیستی؟
من کیستم؟
من دختری هستم که عاشق جزیره‌ام هستم.
و دختری که عاشق دریاست.
به من زنگ می‌زند.
من دختر کدخدای روستا هستم.
ما از نسل سموم هستیم.
ما راهی به آن سوی دنیا پیدا کرده‌ایم.
آنها مرا صدا می‌زنند.
من به هر مهمانی غذا می‌دهم.
من بخشی از آن را به سفر می‌آیم.
من تمام چیزی هستم که آموخته‌ام.
و ما هنوز در فقر و تنگدستی هستیم.
و نبضِ درونمان در درونم طنین‌انداز می‌شود.
مثل این است که جزر و مد همیشه به سمت من می‌آید.
من این کار را خواهم کرد.
..
من یکی از آنها هستم.
ما هنوز آن سوی دریا هستیم.
ما قلب را بازسازی خواهیم کرد.
و گذشته را متوقف کن.
که هیچ کدام را تو نمی فهمی.
چون تو مرغی.
یک ضربه دیگر.
خدا اول باید منو بگیره.
رفت.
نه، نه!
خفه شو!
نه، کوچولوی من.
وای خدای من!
بذار بیاد پیشم.
مرغ زنده است!
یه چیزی.
قلاب داری.
با قلاب یا بی‌قلاب؟
بازم مائویی‌ام.
سلام!
چطوری؟
منم، مائویی.
قبلاً همدیگه رو دیدیم، تو اِ...
فکر کنم می‌خواد بگه
کاری که کردم اشتباه بود.
و معلومه کلی چیز دارم که باید حلشون کنم.
از گذشته‌م.
مسائلی، از این چیزها.
فقط یه نیمه‌خدای فروتنم که دنبال راهشه.
بهانه نیست.
متأسفم.
بفرما.
بی‌ادبیه که هدیه‌ی یه الهه رو رد کنی.
همون بود!
آره!
کجا؟
الان... سپاسگزارم.
امروز کلی کار دارم.
می‌دونی، از اون طرف.
باید بیای بهمون سر بزنی.
خیلی دوست دارم.
خوشحال می‌شیم بیای.
هر وقت خواستی.
ضمناً مردم من به یه استادِ راه‌یاب احتیاج دارن.
حالا یکی داری.
خوب به نظر میای.
اون بیرون می‌بینمت، مائویی.
اون بیرون می‌بینمت.
وقتشه!
دو هفته.
یک.
شاید یه‌کم از اون طرف‌تر رفته باشی.
خیلی بهت افتخار می‌کنم.
بنابراین
کل جزیره‌مون رو بالاتر می‌بری.
و همه رو، مردممون رو.
و نیاکانمون.
و پدر.
جزیره‌مون رو نجات بده.
جزیره‌ی من تنها جزیره نیست.
جزیره‌مون رو نجات بده.
جزیره‌ی من تنها جزیره نیست.
رسانه اینترنتی نیوفیلم NewFilm جامعترین سایت فیلم و سریال